தமிழ்த் தேசியம் பேசாமல் இங்கே இனி அரசியலே செய்ய முடியாது! திருமாவளவனின் புதிய நகர்வு எதைச் சொல்கிறது? பெ. மணியரசன்–சீமான் உருவாக்கிய அரசியல் அழுத்தமா?

- வளர்மெய்யறிவான் (எ) விசுவா விசுவநாத்

தமிழ்நாட்டு அரசியலில் மீண்டும் ஒரு சொல் உரத்துக் கேட்கத் தொடங்கியிருக்கிறது.

தமிழ்த் தேசியம்

ஒரு காலத்தில் சில இயக்கங்கள், சிறு அரசியல் அமைப்புகள், தமிழின உணர்வாளர்கள் ஆகியோரின் முழக்கமாக மட்டும் பொதுவெளியில் பார்க்கப்பட்ட தமிழ்த் தேசியம், இன்று பிரதான அரசியல் கட்சிகளும் புறக்கணித்துவிட முடியாத அரசியல் சொல்லாடலாக மாறிவருகிறதா?

விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி நடத்திய “தமிழ்த் தேசிய எழுச்சி மாநாடு” இந்தக் கேள்வியை இன்னும் கூர்மையாக்கியுள்ளது.

2026 ஆகஸ்ட் 17 அன்று உளுந்தூர்பேட்டையில் நடைபெற்ற மாநாட்டில் பெருந்திரளான மக்கள் பங்கேற்றதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. மாநில உரிமைகள், மொழி, பண்பாடு, கூட்டாட்சி உள்ளிட்ட பல்வேறு பிரச்சினைகளை முன்வைத்து 125 தீர்மானங்களும் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளன.

இதனால் எழும் முக்கியமான கேள்வி:

திருமாவளவன் தமிழ்த் தேசியத்திற்குத் திரும்பியிருக்கிறாரா?

அல்லது தமிழ்நாட்டின் மாறிவரும் அரசியல் களத்தை உணர்ந்து தனது அரசியல் நிலையை மறுசீரமைத்துக் கொண்டிருக்கிறாரா?

திருமாவளவனுக்குத் தமிழ்த் தேசியம் புதியதல்ல

இதில் முதலில் ஒரு வரலாற்றுத் தெளிவு அவசியம்.

திருமாவளவனுக்கும் விடுதலைச் சிறுத்தைகளுக்கும் தமிழ்த் தேசியம் இன்று திடீரெனக் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட அரசியல் அல்ல.

1990களில் விடுதலைச் சிறுத்தைகளின் அரசியல் வளர்ச்சியை ஆராய்ந்த ஆய்வுகளே, அதன் ஆரம்பகால அரசியலில் சாதி ஒழிப்புடன் இணைந்த தமிழ்த் தேசியக் கருத்தியல் முக்கியமான இடத்தை வகித்ததைச் சுட்டுகின்றன.

ஆனால் பின்னர் திருமாவளவனின் அரசியல் மொழியில் அம்பேத்கரியம், திராவிட அரசியல், இந்திய அரசமைப்புச் சட்டம், மதச்சார்பின்மை, சமூகநீதி, தமிழ்த் தேசியம் எனப் பல அடையாளங்கள் ஒன்றோடொன்று இணைந்து வந்தன.

2024-ல்கூட, “திராவிடமும் தமிழ்த் தேசியமும் வேறு என்று சொல்வது அறியாமை” என்ற நிலைப்பாட்டை அவர் முன்வைத்தார். தமிழர் ஒரு தேசிய இனம் என்ற கருத்தையும் அவர் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

2026 ஜூலையிலும் தமிழ்த் தேசியத்தை வெறும் பிறமொழி எதிர்ப்பாகச் சுருக்கக் கூடாது; சாதி ஒழிப்பையும் அதனுடன் இணைக்க வேண்டும் என்பதே அவரது வாதமாக இருந்தது.

எனவே,

“திருமாவளவன் இப்போதுதான் தமிழ்த் தேசியவாதியானார்” என்பது முழுமையான வரலாற்றுப் படம் அல்ல.

ஆனால்,

“இந்தக் காலகட்டத்தில் ஏன் அவர் தமிழ்த் தேசியத்தை இவ்வளவு வெளிப்படையாக அரசியல் மேடையின் மையத்திற்குக் கொண்டு வருகிறார்?”

என்ற கேள்வி முற்றிலும் நியாயமானது.

பெ. மணியரசன் விதைத்த அரசியல்

தமிழ்த் தேசியத்தைத் தொடர்ச்சியான கோட்பாட்டு அரசியலாக முன்வைத்து வருபவர்களில் பெ. மணியரசனுக்கு முக்கிய இடமுண்டு.

அவரது அரசியல் வாதம் மிகத் தெளிவானது:

தமிழர் — தேசிய இனம்.
தமிழ் — தேசிய மொழி.
தமிழ்நாடு — தமிழரின் தாயகம்.

இந்திய தேசியமும் திராவிட தேசியமும் தமிழர்களின் தனித்த தேசிய அடையாளத்தை மறைக்கின்றன என்பது அவரது நீண்டகால விமர்சனம்.

இந்தக் கருத்துகள் உடனடியாகத் தேர்தல் வெற்றிகளாக மாறியிருக்காவிட்டாலும், தமிழ்நாட்டின் அரசியல் சொல்லாடலில் அவை தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன என்பதை மறுக்க முடியாது.

சீமான் ஏற்படுத்திய அழுத்தம்

அடுத்த முக்கியமான அரசியல் காரணி சீமான்.

நாம் தமிழர் கட்சி தேர்தல் வெற்றியைப் பெறாவிட்டாலும் தமிழர் அடையாளம், மொழி, நிலம், இயற்கை வளம், தமிழர் ஆட்சி போன்றவற்றைத் தொடர்ந்து அரசியல் விவாதத்தின் மையத்தில் வைத்திருக்கிறது.

2026 சட்டமன்றத் தேர்தலில் நாம் தமிழர் கட்சி 234 தொகுதிகளிலும் தனித்துப் போட்டியிட்டு சுமார் 19.73 லட்சம் வாக்குகள் — 4% வாக்குப் பங்கு பெற்றது. ஒரு தொகுதியிலும் வெற்றிபெறவில்லை என்றாலும் இது தமிழ்த் தேசிய அரசியலுக்கு முற்றிலும் வாக்காளர் தளம் இல்லை என்று சொல்ல முடியாத அளவு வாக்குகளாகும்.

கூட்டணியின்றித் தனித்துப் போட்டியிடுவதை தனது தனித்துவமான அரசியல் அடையாளத்தின் பகுதியாகவே சீமான் விளக்கியிருக்கிறார்.

இங்குதான் திருமாவளவன்–சீமான் அரசியலின் முக்கியமான வேறுபாடு தெரிகிறது.

சீமான் — தனித்து நின்று அடையாள அரசியலை வளர்க்கிறார்.

திருமாவளவன் — தனது கொள்கை அடையாளத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்டே வெற்றிபெறக்கூடிய கூட்டணி அரசியலையும் தேர்வு செய்கிறார்.

இதனை விமர்சிப்பவர்கள்,

“ஓடுகிற குதிரையில் பணம் கட்டும் அரசியல்”

என்று வர்ணிக்கலாம்.

ஆனால் ஆதரவாளர்கள் இதையே,

“அதிகார அமைப்பிற்குள் நுழைந்து தனது மக்களுக்கான அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை உறுதிப்படுத்தும் நடைமுறை அரசியல்”

என்று விளக்குவார்கள்.

இரண்டு பார்வைகளையும் தவிர்த்துவிட்டு திருமாவளவனின் அரசியல் நகர்வைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

2026 தேர்தல் தமிழ்நாட்டிற்கு அனுப்பிய செய்தி

இன்றைய விவாதத்தில் மிகவும் முக்கியமானது 2026 சட்டமன்றத் தேர்தல் முடிவு.

தேர்தல் ஆணையத் தரவுகளின்படி:

தமிழக வெற்றிக் கழகம் — 34.92%
திமுக — 24.19%
அதிமுக — 21.21%
நாம் தமிழர் — 4%

வாக்குகளைப் பெற்றன.

தவெக 108 இடங்களையும், திமுக 59 இடங்களையும், அதிமுக 47 இடங்களையும் வென்றன.

இதன் பொருள் “திராவிடம் தோற்றுவிட்டது” என்று எளிமையாக முடிவு செய்துவிட முடியாது.

ஏனெனில் திமுகவும் அதிமுகவும் சேர்த்து இன்னும் 45 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான வாக்குகளைப் பெற்றிருக்கின்றன.

ஆனால் மற்றொரு செய்தியையும் புறக்கணிக்க முடியாது.

“திராவிட” என்ற சொல்லை கட்சிப் பெயரில் வைத்திராத தமிழக வெற்றிக் கழகம், முதல் பெரிய சட்டமன்றத் தேர்தலிலேயே 34.92% வாக்குகளுடன் மிகப்பெரிய கட்சியாக உருவெடுத்துள்ளது.

அது தமிழ்நாட்டு அரசியலில் ஏற்பட்ட குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம்.

“திராவிடம்” என்ற பெயரா பிரச்சினை?

இங்கே ஒரு வேறுபாட்டைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

திமுகவின் அதிகாரப்பூர்வப் பெயர் இன்றும் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம்.

அதிமுகவின் அதிகாரப்பூர்வப் பெயரிலும் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் இடம்பெறுகிறது.

எனவே இரண்டு கட்சிகளும் “திராவிடம்” என்ற பெயரை விட்டுவிட்டன என்று கூறுவது சரியல்ல.

ஆனால் புதிய தலைமுறை அரசியல் கட்சிகளின் பெயரிடலில் மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பதைக் கவனிக்கலாம்.

நாம் தமிழர் கட்சி.

தமிழக வெற்றிக் கழகம்.

இரண்டுமே தமிழ்நாட்டை அல்லது தமிழரை நேரடியாக முன்னிறுத்தும் பெயர்கள்.

இது வெறும் சொல் மாற்றமா?

அல்லது அரசியல் அடையாள மாற்றத்தின் அறிகுறியா?

அடுத்த சில ஆண்டுகள்தான் அதற்கான பதிலைத் தரும்.

“திராவிட அரசியல்” மீதான அதிருப்தி

இன்னொரு உண்மையையும் மறுக்க முடியாது.

பல தசாப்தங்களாக தமிழ்நாட்டின் ஆட்சி அதிகாரத்தை திமுகவும் அதிமுகவும் மாறிமாறி வகித்துள்ள நிலையில், ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள், குடும்ப அரசியல், அதிகார மையப்படுத்தல், பணபல அரசியல் போன்ற விமர்சனங்களும் தொடர்ந்து எழுந்திருக்கின்றன.

திராவிட இயக்கத்தின் சமூகநீதி, இடஒதுக்கீடு, மொழியுரிமை, மாநில உரிமை போன்ற வரலாற்றுப் பங்களிப்புகளையும்; பின்னர் அந்த இயக்கத்தின் பெயரில் ஆட்சிசெய்த கட்சிகளின் செயல்பாடுகளையும் தனித்தனியாக மதிப்பிட வேண்டும்.

ஒரு கருத்தியலின் பெயரைத் தாங்கிய கட்சிகள் செய்த தவறுகள் அனைத்தும் அந்தக் கருத்தியலின் தவறுகளாகிவிடாது.

அதேநேரத்தில் அந்தப் பெயரையே அரசியல் மூலதனமாகப் பயன்படுத்திய கட்சிகளின் ஆட்சியை விமர்சிக்க மக்களுக்கு முழு உரிமையும் உண்டு.

2026 தேர்தலில் ஏற்பட்ட அதிகார மாற்றத்தையும் இந்தப் பின்னணியில் வாசிக்கலாம்.

ஆனால் “மக்கள் திராவிடத்தை நிராகரித்துவிட்டார்கள்” என்று தேர்தல் முடிவிலிருந்து மட்டும் அறிவியல் ரீதியாக முடிவு செய்ய முடியாது.

திருமாவளவன் ஏன் இப்போது தமிழ்த் தேசியத்தை உரக்கப் பேசுகிறார்?

இதற்கு ஒரே காரணத்தைச் சொல்ல முடியாது.

ஆனால் நான்கு அரசியல் அழுத்தங்களை அடையாளம் காண முடிகிறது.

முதலாவது — சீமான் உருவாக்கிய தமிழர் அடையாள அரசியல்.

தேர்தலில் வெற்றிபெறாவிட்டாலும் தமிழர் என்ற சொல்லை அரசியல் உரையாடலின் மையத்தில் வைத்திருக்கிறார்.

இரண்டாவது — பெ. மணியரசன் போன்ற இயக்கவாதிகள் நீண்டகாலமாக மேற்கொண்ட கருத்தியல் பணி.

தமிழ்த் தேசியத்தைத் தேர்தல் அரசியலுக்கு வெளியேயும் உயிரோடு வைத்திருந்ததில் இத்தகைய இயக்கங்களுக்கு பங்குண்டு.

மூன்றாவது — விஜய்யின் எழுச்சி.

2026 தேர்தல் முடிவு, திமுக–அதிமுக என்ற இருமுனை அரசியலுக்கு வெளியேயும் மிகப்பெரிய வாக்காளர் தொகுதியை உருவாக்க முடியும் என்பதை நிரூபித்துள்ளது.

நான்காவது — மாநில உரிமை அரசியலின் புதிய தேவை.

மொழி, தொகுதி மறுவரையறை, மத்திய–மாநில அதிகாரப் பகிர்வு, கல்வி, நிதிப் பகிர்வு போன்ற பிரச்சினைகள் மீண்டும் மாநில அடையாள அரசியலை வலுப்படுத்துகின்றன.

இதன் சந்திப்புப் புள்ளியில்தான் தமிழ்த் தேசியம் நிற்கிறது.

திராவிடமா? தமிழ்த் தேசியமா? — கேள்வியே மாறுகிறது

தமிழ்நாட்டு அரசியல் அடுத்த கட்டத்திற்குச் சென்றுகொண்டிருக்கலாம்.

ஒரு காலத்தில்,

“நீங்கள் திராவிட அரசியலா? தேசிய அரசியலா?”

என்பது கேள்வியாக இருந்தது.

இப்போது,

“தமிழ்நாட்டைப் பற்றிய உங்கள் தேசிய அரசியல் நிலைப்பாடு என்ன?”

என்பதே ஒவ்வொரு கட்சியையும் நோக்கி எழக்கூடிய கேள்வியாக மாறுகிறது.

+ தமிழ் மொழி.

+ தமிழர் அடையாளம்.

+ தமிழ்நாட்டின் நிலம்.

+ மாநிலத்தின் பொருளாதார உரிமைகள்.

+ காவிரி உள்ளிட்ட நீர்வள உரிமைகள்.

+ கல்வி உரிமை.

+ மத்திய–மாநில அதிகாரப் பகிர்வு.

+ தொகுதி மறுவரையறை.

+ ஈழத் தமிழர் நீதிக்கான நிலைப்பாடு

இவற்றில் தெளிவான நிலைப்பாடு இல்லாமல் இனி தமிழ்நாட்டில் பெரிய அரசியல் செய்வது கடினமாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

திருமாவளவனின் நகர்வு அதற்கான அறிகுறியா?

+ கருத்தியலும் இருக்கிறது.
+ தேர்தல் கணக்கும் இருக்கிறது.
+ மாறிவரும் மக்கள் மனநிலையை வாசிக்கும் அரசியல் புத்திசாலித்தனமும் இருக்கிறது.

திருமாவளவன் நீண்ட அரசியல் அனுபவமுள்ள தலைவர். எந்த அரசியல் அலை எந்தத் திசையில் நகர்கிறது என்பதை அவர் கவனிக்காமல் இருப்பார் என்று கருத முடியாது.

தமிழ்த் தேசியம் இனி தவிர்க்க முடியாத அரசியல் உரையாடலா?

2026 தேர்தலுக்குப் பிறகான தமிழ்நாட்டைப் பார்க்கும்போது ஒரு மாற்றம் மட்டும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

“தமிழ்” என்பது இனி வெறும் மொழிப்பற்று சார்ந்த பண்பாட்டு முழக்கம் மட்டுமல்ல.

அது மாநில உரிமை, அரசியல் அதிகாரம், பொருளாதாரம், கூட்டாட்சி, இயற்கை வளங்கள், கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, அடையாளம் ஆகியவற்றுடன் இணைக்கப்படும் அரசியல் சொல்லாக வேகமாக மாறுகிறது.

அதனால்தான் பெ. மணியரசன் தமிழ்த் தேசியம் பேசுகிறார்.

சீமான் தமிழ்த் தேசியம் பேசுகிறார்.

விஜய்யின் கட்சியே “தமிழக” என்ற சொல்லை தனது பெயரின் முன்னிலையில் வைத்திருக்கிறது.

இப்போது திருமாவளவனும் “தமிழ்த் தேசிய எழுச்சி” என்ற பெயரில் மாநாடு நடத்துகிறார்.

இவை அனைத்தும் ஒன்றுக்கொன்று சமமான அரசியல் அல்ல.

அவற்றின் தமிழ்த் தேசிய வரையறைகளும் ஒன்றல்ல.

ஆனால் அவற்றை இணைக்கும் ஒரு அரசியல் உண்மை உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறது:

தமிழ்த் தேசியம் பேசாமல் இங்கே இனி அரசியலே செய்ய முடியாது!

அடுத்த கேள்விதான் இன்னும் முக்கியமானது.

தமிழ்த் தேசியத்தை யார் பேசுகிறார்கள் என்பது அல்ல —
எந்தத் தமிழ்த் தேசியத்தை அவர்கள் பேசுகிறார்கள்?

+ சாதியைத் தாண்டிய தமிழ்த் தேசியமா?

+ சமூகநீதியை உள்ளடக்கிய தமிழ்த் தேசியமா?

+ மாநில உரிமைகளை முன்னிறுத்தும் தமிழ்த் தேசியமா?

+ தேர்தல் வெற்றிக்கான அடையாள அரசியலா?

+ அல்லது மொழி, நிலம், பொருளாதாரம், சமூகநீதி, சமத்துவம் அனைத்தையும் இணைக்கும் புதிய தமிழ்நாட்டு அரசியல் கோட்பாடா?

அந்தப் போட்டிதான் இனி தமிழ்நாட்டு அரசியலின் அடுத்த பெரிய கருத்தியல் களமாக இருக்கலாம்.