முதலமைச்சரை விமர்சிப்பது குற்றமல்ல! காவல்துறை ஆளுங்கட்சியின் ஏவல்துறையல்ல! சென்னை உயர்நீதிமன்றம் அதிரடி!

முதலமைச்சரை விமர்சிப்பது குற்றமல்ல! காவல்துறை ஆளுங்கட்சியின் ஏவல்துறையல்ல!

கருத்துச் சுதந்திரம், அரசியல் சகிப்புத்தன்மை, காவல்துறையின் நடுநிலைமை குறித்து சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பு!

சாதாரணக் குடிமகனின் உரிமைகள் என்னவாகும்? பொருளாதார அறிஞர் அதிகாலையில் அழைத்துச் செல்லப்பட்ட சம்பவத்தையும் சுட்டிக்காட்டி நீதிபதி என். ரமேஷ் எழுப்பிய முக்கியக் கேள்விகள்!

--வளர்மெய்யறிவான் (எ) விசுவா விசுவநாத், ஆசிரியர் : தமிழ் ஊடகம்

முதலமைச்சரை விமர்சித்தால் கைது செய்யலாமா? ஆட்சியாளர்களுக்குப் பிடிக்காத கருத்துகளை வெளியிடுவது குற்றமா? அரசியல் கட்சிகளுக்கு இடையிலான கருத்து மோதல்களைச் சமூகப் பகைமையைத் தூண்டும் குற்றங்களாகக் கருத முடியுமா? காவல்துறை அரசின் சட்ட அமலாக்க அமைப்பா அல்லது ஆட்சியில் இருக்கும் அரசியல் கட்சியின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் அமைப்பா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் முக்கியமான விளக்கங்களை அளித்துள்ளது சென்னை உயர்நீதிமன்றம்.

2026 நவம்பர் 2ஆம் தேதி நீதிபதி என். ரமேஷ் வழங்கியுள்ள தீர்ப்பு, ஒரு பெண் மாநகராட்சி உறுப்பினருக்கு முன்பிணை வழங்கிய உத்தரவு என்பதைத் தாண்டி, கருத்துச் சுதந்திரம், அரசியல் சகிப்புத்தன்மை, காவல்துறையின் நடுநிலைமை, அதிகாரத்தின் பொறுப்புக்கூறல் ஆகியவற்றை வலியுறுத்தும் முக்கியமான நீதித்துறைப் பதிவாக அமைந்துள்ளது.

அரசியல் விமர்சனம் குற்றமாகிவிடுமா?

மக்களாட்சியில் ஆட்சியாளர்களை விமர்சிப்பதும், அவர்களின் செயல்பாடுகளைக் கேள்வி கேட்பதும், கடுமையான எதிர்ப்புகளை வெளிப்படுத்துவதும் குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமைகளாகும்.

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 19(1)(a) பிரிவு வழங்கும் கருத்துச் சுதந்திரம் என்பது அரசைப் பாராட்டுவதற்கான உரிமை மட்டுமல்ல. அரசின் செயல்பாடுகளை விமர்சிப்பதற்கும் எதிர்ப்பதற்குமான உரிமையையும் உள்ளடக்கியது.

ஒரு அரசியல் பேச்சு கடுமையாக இருக்கிறது என்பதற்காகவோ, ஆட்சியாளர்களுக்கு அவமதிப்பாகத் தோன்றுகிறது என்பதற்காகவோ மட்டுமே அதைக் குற்றமாகக் கருத முடியாது என்ற சட்டக் கோட்பாட்டை நீதிபதி விளக்கியுள்ளார்.

கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கு அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 19(2) பிரிவின் கீழ் நியாயமான கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படலாம். ஆனால் அவற்றைப் பயன்படுத்தும்போது குற்றத்திற்குத் தேவையான சட்டக் கூறுகள் உண்மையில் உள்ளனவா என்பதை ஆராய வேண்டும்.

வன்முறைக்குத் தூண்டுதல் அல்லது பொதுஅமைதிக்கு ஆபத்து ஏற்படுத்துதல் போன்ற சட்டரீதியான அம்சங்கள் இல்லாத நிலையில், அரசியல் விமர்சனத்தை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு குற்றவியல் நடவடிக்கை எடுப்பது கேள்விக்குரியதாகிறது.

முதலமைச்சர் விமர்சனங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவரா?

முதலமைச்சர் உள்ளிட்ட பொதுப் பதவிகளை வகிப்பவர்கள் மக்களுக்குப் பதிலளிக்க வேண்டிய பொறுப்பில் இருப்பவர்கள்.

அரசின் கொள்கைகள், நிர்வாக முடிவுகள், அரசியல் நடவடிக்கைகள் மட்டுமல்லாமல் ஆட்சியாளர்களின் பொதுவாழ்க்கைச் செயல்பாடுகளும் விமர்சனத்திற்கு உட்பட்டவை.

அரசியல் தலைவர்களின் நற்பெயருக்குச் சட்டப் பாதுகாப்பு இருக்கிறது என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. ஆனால் அந்தப் பாதுகாப்பைப் பெறுவதற்கெனச் சட்டம் வகுத்துள்ள நடைமுறைகளைப் பின்பற்ற வேண்டும்.

அவதூறு தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகளுக்கு BNS 356 மற்றும் BNSS 222 ஆகிய சட்டப்பிரிவுகளின் கீழ் உரிய நடைமுறைகள் உள்ளன.

அவற்றைத் தவிர்ப்பதற்காகப் பொதுஅமைதிக்கான குற்றப்பிரிவுகளைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்பதையும் நீதிபதி வலியுறுத்தியுள்ளார்.

ஆட்சியாளரின் நற்பெயரைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டமும், குடிமகனின் கருத்துச் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கும் அரசியலமைப்புச் சட்டமும் ஒன்றுக்கொன்று முரணாகப் பயன்படுத்தப்படக் கூடாது என்பதே இதன் அடிப்படைப் பொருள்.

அரசியல் கட்சிகளுக்கு இடையிலான மோதல் சமூகப் பகைமையல்ல!

இந்த வழக்கில் பயன்படுத்தப்பட்ட BNS 353(1)(c) சட்டப்பிரிவு குறித்தும் நீதிமன்றம் முக்கியமான விளக்கத்தை வழங்கியுள்ளது.

வெவ்வேறு சமூக வகுப்புகள் அல்லது பிரிவுகளுக்கு இடையே குற்றச் செயல்களைத் தூண்டும் கருத்துகள் தொடர்பான சட்டப்பிரிவை, அரசியல் கட்சிகளுக்கு இடையிலான போட்டி அல்லது கருத்து மோதல்களுடன் தானாக ஒப்பிட முடியாது.

ஒரு கட்சியின் பேச்சாளர் மற்றொரு கட்சியை விமர்சிப்பது, அரசியல் ஆதரவாளர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு ஏற்படுவது ஆகியவை மட்டுமே சமூகப் பகைமையைத் தூண்டும் குற்றமாகிவிடாது.

அத்தகைய குற்றப்பிரிவைப் பயன்படுத்துவதற்குத் தேவையான சட்டக் கூறுகள் இருக்க வேண்டும்.

சம்பந்தப்பட்ட பேச்சால் அசம்பாவிதம் ஏற்பட்டதாக வழக்குப் பதிவுகள் காட்டவில்லை என்பதையும் நீதிபதி கவனத்தில் எடுத்துள்ளார்.

காவல்துறை அரசுக்குச் சேவை செய்ய வேண்டுமா? ஆளுங்கட்சிக்குச் சேவை செய்ய வேண்டுமா?

இந்தத் தீர்ப்பில் இடம்பெற்றுள்ள மிக முக்கியமான கருத்துகளில் ஒன்று காவல்துறையின் நடுநிலைமை தொடர்பானது.

காவல்துறை என்பது சட்டத்தின் ஆட்சியை நிலைநாட்ட வேண்டிய அரசு அமைப்பு.

அது ஆட்சியில் இருக்கும் அரசியல் கட்சியின் தனிப்பட்ட விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவதற்கான அமைப்பாக மாறிவிடக்கூடாது.

ஆளுங்கட்சிக்கு எதிராகப் பேசுபவர்கள் மீது உடனடியாக வழக்குகள் பதிவு செய்யப்படுவதாகவும், ஆளுங்கட்சியினர் மீதான புகார்கள் உரிய முறையில் கவனிக்கப்படுவதில்லை என்றும் குற்றச்சாட்டுகள் எழும் சூழல், காவல்துறையின் நடுநிலைமை குறித்த நம்பிக்கையைப் பாதிக்கக்கூடியது.

இந்த நிலை குறித்து நீதிபதி கவலை தெரிவித்துள்ளார்.

சட்டத்தின் முன் ஆளுங்கட்சியினரும் எதிர்க்கட்சியினரும் சமமானவர்கள்.

ஒரே வகையான குற்றச்சாட்டுகளுக்கு அரசியல் அடையாளத்தின் அடிப்படையில் வெவ்வேறு அணுகுமுறைகளைக் காவல்துறை கடைப்பிடிக்க முடியாது.

எனினும், சுதாவின் வழக்கில் காவல்துறையினர் அரசியல் தூண்டுதலின்பேரில் செயல்பட்டதாகத் தாம் முடிவு செய்யவில்லை என்பதையும் நீதிபதி தெளிவுபடுத்தியுள்ளார்.

இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது.

காவல்துறையின் நடுநிலைமை குறித்து நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியுள்ள பொதுவான சட்டக் கோட்பாட்டையும், குறிப்பிட்ட வழக்கில் நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மைகளையும் தனித்தனியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பொருளாதார அறிஞரை அதிகாலையில் அழைத்துச் சென்றது ஏன்?

இந்தத் தீர்ப்பில் இடம்பெற்றுள்ள மற்றொரு முக்கியமான பகுதி, சென்னையில் பொருளாதார அறிஞர் ஒருவர் காவல்துறையினரால் அதிகாலையில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டதாக வெளியான சம்பவம் தொடர்பானது.

2026 அக்டோபர் 29ஆம் தேதி நடைபெற்றதாகச் செய்திகளில் வெளியான அந்தச் சம்பவத்தில், ஆளுங்கட்சி சட்டமன்ற உறுப்பினர் குறித்த சமூக ஊடகப் பதிவுக்காகப் பொருளாதார அறிஞர் ஒருவர் காவல்துறையினரால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டது.

பின்னர் அவரது புகைப்படத்தைப் பயன்படுத்திய போலியான சமூக ஊடகக் கணக்கிலிருந்து அந்தப் பதிவு வெளியிடப்பட்டதாகத் தெரியவந்ததும், அவர் அன்றே விடுவிக்கப்பட்டதும் நீதிபதியின் கவனத்திற்கு வந்துள்ளன.

இந்தச் சம்பவத்தைத் தனது தீர்ப்பின் 21ஆவது பத்தியில் குறிப்பிட்டுள்ள நீதிபதி, காவல்துறையின் செயல்பாடு தொடர்பாக முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளார்.

சமூக ஊடகக் கணக்கின் உண்மைத்தன்மையைச் சரிபார்க்காமல் நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டது ஏன்?

தவறாகச் செயல்பட்ட காவல்துறையினர் மீது என்ன நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது?

பாதிக்கப்பட்டவர் புகழ்பெற்ற அறிஞராக இல்லாமல், அரசியல் செல்வாக்கற்ற சாதாரணக் குடிமகனாக இருந்திருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும்?

இந்தக் கடைசிக் கேள்விதான் மக்களாட்சியில் சட்டத்தின் சமமான பாதுகாப்பு குறித்த மிக முக்கியமான கேள்வியாகும்.

ஒருவர் புகழ்பெற்ற அறிஞர் என்பதற்காக மட்டுமே அவரது உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படக்கூடாது.

அதே உரிமைகள் ஒரு சாதாரணத் தொழிலாளிக்கும், விவசாயிக்கும், மாணவருக்கும், பத்திரிகையாளருக்கும், அரசியல் செல்வாக்கற்ற குடிமகனுக்கும் கிடைக்க வேண்டும்.

தவறான காவல்துறை நடவடிக்கைக்குப் பின்னர் மன்னிப்புக் கேட்பது மட்டுமே முழுமையான பொறுப்புக்கூறலாகாது என்ற கருத்தையும் நீதிபதி பதிவு செய்துள்ளார்.

அதேநேரத்தில், பொருளாதார அறிஞர் தொடர்பான சம்பவம் இந்த முன்பிணை மனுவின் நேரடி விசாரணைப் பொருள் அல்ல என்பதால், அதுகுறித்துத் தாம் இறுதியான முடிவுகளை எடுக்கவில்லை என்பதையும் நீதிபதி குறிப்பிட்டுள்ளார்.

காவல்துறைக்கு அரசியல் அழுத்தம் வந்தால் என்ன செய்ய வேண்டும்?

அரசியல் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் தெரிவிக்கும் கருத்துகளையும் கோரிக்கைகளையும் காவல்துறை சட்டத்தின் அடிப்படையில்தான் அணுக வேண்டும்.

ஒருவர் மீது புகார் அளிக்கப்பட்டால், குற்றச்சாட்டின் உண்மைத்தன்மையைச் சரிபார்ப்பதும், உரிய சட்டப்பிரிவுகள் பொருந்துகின்றனவா என்பதை ஆராய்வதும் காவல்துறையின் பொறுப்பாகும்.

குறிப்பாகச் சமூக ஊடகப் பதிவுகள் தொடர்பான புகார்களில், போலிக் கணக்குகள், பிறருடைய புகைப்படங்களைப் பயன்படுத்தி உருவாக்கப்பட்ட கணக்குகள், தவறான அடையாளங்கள் போன்றவற்றைத் தொழில்நுட்ப ரீதியாகச் சரிபார்ப்பது அவசியம்.

அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களின் கோபமோ, அரசியல் செல்வாக்கோ, அவசர உத்தரவோ சட்டப்பூர்வ விசாரணைக்கு மாற்றாக அமைய முடியாது.

ஒருவரைக் கைது செய்வதற்கான அதிகாரம் காவல்துறைக்கு இருப்பது, எல்லாச் சூழ்நிலைகளிலும் அவரைக் கைது செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் இருப்பதாகப் பொருளல்ல.

கைது என்பது தண்டனையல்ல!

கைது நடவடிக்கை தொடர்பாகவும் நீதிபதி முக்கியமான சட்டக் கருத்துகளைப் பதிவு செய்துள்ளார்.

சுதாவின் பேச்சு ஏற்கெனவே காணொலியாகப் பதிவாகியுள்ளது. அதன் எழுத்து வடிவமும் காவல்துறையிடம் உள்ளது.

இத்தகைய நிலையில், அவரைக் காவலில் வைத்து விசாரிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன என்பதை அரசு தரப்பு விளக்கவில்லை என்று நீதிபதி குறிப்பிட்டுள்ளார்.

குற்றச்சாட்டு தொடர்பான ஆதாரங்கள் ஏற்கெனவே கிடைக்கும்போது, கைது அல்லது காவலில் வைத்து விசாரிப்பதன் அவசியத்தைச் சட்டரீதியாக நியாயப்படுத்த வேண்டும்.

கைது என்பது அரசின் அதிருப்தியை வெளிப்படுத்துவதற்கான வழிமுறையாகவோ, அரசியல் எதிர்ப்பாளர்களுக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்துவதற்கான கருவியாகவோ பயன்படுத்தப்படக்கூடாது.

குற்றச்சாட்டின் தன்மை, விசாரணையின் தேவை, ஆதாரங்கள், சட்ட நடைமுறைகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான் நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

அரசியல் சகிப்புத்தன்மை எங்கே போனது?

இந்தத் தீர்ப்பு அரசியல் கட்சிகளுக்கும் ஆட்சியாளர்களுக்கும் ஒரு முக்கியமான சிந்தனையை முன்வைக்கிறது.

மக்களாட்சியில் அரசியல் விமர்சனங்கள் தவிர்க்க முடியாதவை.

அரசை ஆதரிப்பவர்கள் மட்டுமல்லாமல் எதிர்ப்பவர்களுக்கும் கருத்துகளை வெளிப்படுத்தும் உரிமை உள்ளது.

அரசியல் பேச்சுகளில் நாகரிகம் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும் என்பது சமூகப் பொறுப்பு.

ஆனால் கடுமையான அல்லது விரும்பத்தகாத அரசியல் பேச்சுகள் அனைத்தையும் குற்றவியல் நடவடிக்கைக்குரியதாகக் கருதுவது கருத்துச் சுதந்திரத்தைப் பாதிக்கும்.

தமக்குப் பிடித்த கருத்துகளை அனுமதிப்பது சகிப்புத்தன்மையல்ல. தமக்குப் பிடிக்காத கருத்துகளையும் சட்டத்தின் வரம்புக்குள் அனுமதிப்பதுதான் உண்மையான மக்களாட்சிப் பண்பு.

அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்குத்தான் இந்தப் பொறுப்பு மேலும் அதிகமாகிறது.

பத்திரிகை ஊடகச் சுதந்திரத்திற்கும் முக்கியமான சட்டக் கருத்துகள்!

இந்தத் தீர்ப்பில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துச் சுதந்திரம் தொடர்பான சட்டக் கோட்பாடுகள் பத்திரிகை ஊடக உலகத்திற்கும் முக்கியமானவை.

ஆட்சியாளர்களைக் கேள்வி கேட்பது, அரசின் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டுவது, அதிகாரத் துஷ்பிரயோகங்கள் குறித்துச் செய்தி வெளியிடுவது ஆகியவை மக்களாட்சியில் பத்திரிகைகளின் அடிப்படையான பணிகள்.

பத்திரிகையாளர்களின் செய்திகளும் விமர்சனங்களும் ஆட்சியாளர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதற்காக மட்டுமே குற்றவியல் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வது கருத்துச் சுதந்திரம் குறித்த சட்டக் கேள்விகளை எழுப்பும்.

அதேநேரத்தில் பத்திரிகையாளர்களும் செய்திகளின் உண்மைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்துதல், ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் குற்றச்சாட்டுகளை வெளியிடுதல், தனிநபர்களின் சட்டப்பூர்வ உரிமைகளை மதித்தல் ஆகிய பொறுப்புகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

பத்திரிகைச் சுதந்திரமும் பொறுப்புள்ள செய்தியியலும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக இருக்க வேண்டுமே தவிர எதிரானவையாக இருக்கக்கூடாது.

சுதாவுக்கு முன்பிணை; வழக்கு முடிந்துவிடவில்லை!

இந்த முக்கியமான சட்டக் கருத்துகள் இடம்பெற்றுள்ள தீர்ப்பு, சென்னை மாநகராட்சி 95ஆவது வார்டு உறுப்பினரும் திமுக மகளிரணி நிர்வாகியுமான டி. சுதா தாக்கல் செய்த முன்பிணை மனுவில் வழங்கப்பட்டுள்ளது.

2026 அக்டோபர் 7ஆம் தேதி சென்னை ராஜா அண்ணாமலை மன்றத்தில் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சியில் முதலமைச்சரை இழிவுபடுத்தும் வகையில் பேசியதாக எழுந்த குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில், தமிழக வெற்றிக் கழக நிர்வாகி அளித்த புகாரைத் தொடர்ந்து சென்னை எஸ்பிளனேடு காவல்துறையினர் வழக்குப் பதிவு செய்திருந்தனர்.

இந்த வழக்கில் சுதாவுக்கு நிபந்தனைகளுடன் முன்பிணை வழங்கிய நீதிமன்றம், ₹25,000 பிணைப்பத்திரமும் அதே தொகைக்கான இரண்டு நபர் பிணைகளும் அளிக்க வேண்டும் என்றும், தினமும் காலை 10.30 மணிக்குச் சம்பந்தப்பட்ட காவல்நிலையத்தில் ஆஜராக வேண்டும் என்றும் உத்தரவிட்டுள்ளது.

இந்த உத்தரவு குற்ற வழக்கை ரத்து செய்யவில்லை. சுதா குற்றமற்றவர் என்ற இறுதித் தீர்ப்பையும் வழங்கவில்லை.

ஆனால் முன்பிணை வழங்குவதற்கான சட்ட அடிப்படைகளை ஆராய்ந்தபோது, மக்களாட்சியின் அடிப்படை உரிமைகள் குறித்து நீதிபதி விரிவான கருத்துகளைப் பதிவு செய்துள்ளார்.

மக்களாட்சியில் அதிகாரத்தைவிட உரிமைகளே முக்கியம்!

சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பு எழுப்பும் கேள்விகள் ஒரு மாநகராட்சி உறுப்பினருக்கோ, ஒரு முதலமைச்சருக்கோ, ஒரு அரசியல் கட்சிக்கோ மட்டும் தொடர்புடையவை அல்ல.

இந்திய மக்களாட்சியில் வாழும் ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் தொடர்புடையவை.

அரசியல் அதிகாரம் என்பது மக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்காக வழங்கப்பட்ட பொறுப்பு.

காவல்துறையின் அதிகாரம் என்பது சட்டத்தை நிலைநாட்டுவதற்காக வழங்கப்பட்டது.

அரசியலமைப்புச் சட்டம் வழங்கியுள்ள கருத்துச் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பது அனைத்து அரசுகளின் கடமையாகும்.

ஆட்சிகள் மாறலாம். முதலமைச்சர்கள் மாறலாம். அரசியல் கட்சிகளின் செல்வாக்கும் மாறலாம்.

ஆனால் சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்ற அடிப்படைக் கோட்பாடு மாறக்கூடாது.

முதலமைச்சரை விமர்சிக்கும் உரிமையும் சாதாரணக் குடிமகனுக்கு உண்டு. அந்தக் குடிமகனின் உரிமையைப் பாதுகாக்கும் கடமையும் அரசுக்கும் காவல்துறைக்கும் உண்டு.

இந்த அடிப்படை உண்மையை மீண்டும் வலியுறுத்தியுள்ளதால்தான் நீதிபதி என். ரமேஷ் வழங்கியுள்ள 2026 நவம்பர் 2ஆம் தேதியிட்ட தீர்ப்பு, கருத்துச் சுதந்திரம் மற்றும் காவல்துறையின் பொறுப்புக்கூறல் குறித்த விவாதத்தில் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நீதித்துறைப் பதிவாக அமைந்துள்ளது.