തമിഴ് ഊടകം പ്രത്യേക ലേഖനം

ഇന്ന് ഓണം കേരളത്തിന്റെ മഹത്തായ വിളവെടുപ്പ്–സാംസ്കാരിക ഉത്സവമാണ്. വീടുകളുടെ മുന്നിൽ പൂക്കളങ്ങൾ വിരിയുന്നു. കുടുംബങ്ങൾ ഒത്തുചേർന്ന് ഓണസദ്യ കഴിക്കുന്നു. മാവേലി നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നു എന്ന വിശ്വാസം ആഘോഷത്തിന്റെ വൈകാരിക കേന്ദ്രമായി തുടരുന്നു.

എന്നാൽ ഓണം എല്ലാക്കാലത്തും ഇന്നത്തെ കേരളത്തിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരിധിക്കുള്ളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിയിരുന്നോ?

പുരാവസ്തു ഗവേഷകൻ നാരായണമൂർത്തിയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, അതിന്റെ ചരിത്രപാത നമ്മെ പുരാതന തമിഴകത്തിലേക്കും സംഘകാലത്തേക്കും കൊണ്ടുപോകുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിരീക്ഷണപ്രകാരം, ഓണം ഒരുകാലത്ത് പുരാതന തമിഴർ ആഘോഷിച്ചിരുന്ന ഉത്സവമായിരുന്നു. പിന്നീട് ചേര–ചോള ഭരണകാലങ്ങളിലും വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളിൽ അത് തുടർന്നു.

സാഹിത്യം ഈ ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം പറയുന്നു.

ചെപ്പേടുകളും ശിലാലിഖിതങ്ങളും മറ്റൊരു ഭാഗം പറയുന്നു.

ഇവയെ ഒരുമിച്ച് പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ജനങ്ങളുടെ ഒരു പുരാതന ആഘോഷത്തിൽ നിന്ന് ക്ഷേത്രകേന്ദ്രിതമായ മതാചാരത്തിലേക്കും, പിന്നീട് ഇന്നത്തെ തമിഴ്നാട്ടിന്റെ പല പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷമായി പഴയ ചേരനാട്ടായ ഇന്നത്തെ കേരളത്തിൽ ശക്തമായി നിലനിന്ന ഒരു ഉത്സവത്തിലേക്കുമുള്ള മാറ്റം കാണാമെന്നാണ് നാരായണമൂർത്തിയുടെ നിരീക്ഷണം.

പുരാതന തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ തിരുവോണം

ഓണത്തിന്റെ തമിഴ് ബന്ധം മധ്യകാല ശിലാലിഖിതങ്ങളിൽ നിന്നു മാത്രമല്ല ആരംഭിക്കുന്നത്.

സംഘസാഹിത്യത്തിലെ പത്തുപ്പാട്ടിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന മധുരൈക്കാഞ്ചി, പിന്നീട് ഭക്തികാലത്തെ തേവാരം, നാലായിര ദിവ്യപ്രബന്ധം തുടങ്ങിയ തമിഴ് സാഹിത്യകൃതികളിലും തിരുവോണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പരാമർശങ്ങൾ കാണാമെന്ന് നാരായണമൂർത്തി ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

ഈ ഉത്സവത്തിന്റെ പഴയ സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലത്തെ, തൊൽക്കാപ്പിയം “മായോൻ മേയ” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന പുരാതന തമിഴ് സമൂഹത്തിലെ മുല്ലൈ തിണൈയുമായി അദ്ദേഹം ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ വ്യാഖ്യാനമനുസരിച്ച്, ഓണം ആദ്യം സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ആഘോഷമായിരുന്നു. വിളവെടുപ്പിനോടും പുതുതായി കൊയ്തെടുത്ത നെല്ലിനോടും അതിന് ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ കാലക്രമേണ ആഘോഷത്തിന്റെ സ്വഭാവം മാറി.

ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ചെപ്പേടിൽ ഓണം

നാരായണമൂർത്തി അവതരിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന പുരാവസ്തു തെളിവുകളിലൊന്ന് തിരുവല്ല ചെപ്പേടുകളാണ്.

ചേരരാജാവായ കോ താണുരവിയുടെ പതിനേഴാം ഭരണവർഷത്തിൽ — ഏകദേശം ക്രി.വ. 869-ൽ പുറപ്പെടുവിച്ചതായി പറയുന്ന ഈ ചെപ്പേടുകൾ, ഇന്നത്തെ കേരളത്തിലെ പത്തനംതിട്ട ജില്ലയിലെ തിരുവല്ല ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ്.

ഈ രേഖ വട്ടെഴുത്ത് ലിപിയിൽ തമിഴ് ഭാഷയിൽ എഴുതപ്പെട്ടതാണ് എന്ന് നാരായണമൂർത്തി പറയുന്നു. എന്നാൽ മലയാള പുരാവസ്തു ഗവേഷകർ അതിന്റെ ഭാഷയെ പഴയ മലയാളമായി കണക്കാക്കുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

ഈ ചെപ്പേടിന്റെ പ്രത്യേകത എന്താണ്?

ഓണവിരുന്നിനെക്കുറിച്ച് വളരെ വിശദമായ വിവരങ്ങൾ അതിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

തിരുവാറ്റുവായ് സഭയും അടികളും ഒന്നിച്ചുകൂടി, നാട്ടാചാരപ്രകാരം ഓണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭക്ഷണവിതരണം നടത്തണമെന്ന നിർദ്ദേശം അതിൽ ഉണ്ടെന്ന് നാരായണമൂർത്തി വിശദീകരിക്കുന്നു.

സേന്തൻ ശങ്കരൻ നൽകിയ ഭൂമിയും മറ്റു വിഭവങ്ങളും ഇതിനായി ഉപയോഗിക്കണമെന്നായിരുന്നു ക്രമീകരണം.

രേഖയിൽ “ഓണച്ചോറൂട്ട്” എന്ന ഭക്ഷണവിതരണത്തെക്കുറിച്ചും പരാമർശമുണ്ട്.

ഈ ക്രമീകരണം തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നവർ 54 കാണം സ്വർണം പിഴയായി നൽകണം എന്നും രേഖയിൽ പറയുന്നതായി നാരായണമൂർത്തി വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അരി മുതൽ നെയ്യും ശർക്കരയും വാഴപ്പഴവും വരെ

ചെപ്പേട് ഭക്ഷണക്രമത്തെക്കുറിച്ച് അതിശയകരമായ വിശദാംശങ്ങൾ നൽകുന്നു.

നിശ്ചയിച്ച ബാധ്യതകൾ പാലിക്കാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ നെയ്യ്, പയർവർഗങ്ങൾ, ശർക്കര, വാഴപ്പഴം, എണ്ണ എന്നിവ നൽകണമെന്ന നിർദ്ദേശവും രേഖയിലുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

പ്രഭാതത്തിലെ നിഴലിന്റെ നീളം 12 അടി ആകുന്ന സമയം മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ ഭക്ഷണം നൽകണമെന്നും രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

ഓണദിവസം രാവിലെ 25 പറ അരിയിൽ നിന്ന് 200 നാഴി അരി നിവേദ്യമായി നൽകണം.

കൂടാതെ മറ്റൊരു 200 നാഴി അരി തിരുവല്ലവാഴപ്പന് രണ്ടാമത്തെ നിവേദ്യമായി നൽകണം.

അതോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ ദേവൻ–വിളക്കിളി മംഗലം ഓണദിവസം തിരുവല്ലവാഴപ്പന് 50 നാഴി അരി നൽകണമെന്നും പറയുന്നു.

ഈ അരി കാട്ടൂർ തോട്ടത്തിൽ നിന്ന് ലഭിക്കണമെന്നും, ക്ഷേത്രത്തിലെ മടപ്പള്ളിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന നാഴി ഉപയോഗിച്ചുതന്നെ അളക്കണമെന്നും രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നതായി നാരായണമൂർത്തി പറയുന്നു.

ഇതിലൂടെ ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടോടെ ചേരനാട്ടിൽ ഓണം വളരെ ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ട, ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു ആഘോഷരൂപം നേടിയിരുന്നതായി കാണാമെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിരീക്ഷണം.

എന്നാൽ തെളിവുകൾ കേരളത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല.

തമിഴ്നാട്ടിലെ ശിലാലിഖിതങ്ങളിലും തിരുവോണം

തിരുച്ചെങ്കോട്, കീഴപ്പഴുവൂർ, തിരുവെള്ളറൈ തുടങ്ങിയ ഇന്നത്തെ തമിഴ്നാട്ടിലെ പ്രദേശങ്ങളിൽ കണ്ടെത്തിയ ശിലാലിഖിതങ്ങളിലും തിരുവോണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആചാരങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് നാരായണമൂർത്തി ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

തിരുച്ചെങ്കോട്: 20 ബ്രാഹ്മണർക്ക് ഭക്ഷണം

ചോളരാജാവായ കോപ്പരകേസരിയുടെ ഒമ്പതാം ഭരണവർഷത്തിലേതെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന, തിരുച്ചെങ്കോട്ടിലെ 11 വരിയുള്ള ഒരു ശിലാലിഖിതത്തിൽ, ഈറോഡിലെ മാണികണ്ടി ഓടയമന്ത എന്ന സ്ത്രീ തിരുവോണകണപ്പെരുമക്കൾക്ക് 20 കഴഞ്ച് സ്വർണം നിക്ഷേപിച്ചതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

അതിന്റെ ലക്ഷ്യം ഓരോ മാസവും 20 ബ്രാഹ്മണർക്ക് ഭക്ഷണം നൽകുക എന്നതായിരുന്നു.

തിരുച്ചെങ്കോട് മലയിൽ തന്നെയുള്ള മറ്റൊരു ശിലാലിഖിതം, കൊങ്ങുചോള രാജാവായ കോപ്പരകേസരിയുടെ 28-ാം ഭരണവർഷത്തിലേതാണ്.

നിക്ഷേപിച്ച ശുദ്ധസ്വർണത്തിന്റെ പലിശ ഉപയോഗിച്ച് തിരുവോണദിവസം രണ്ടുപേർക്ക് ഭക്ഷണം നൽകുന്നതിനായി രണ്ട് കലം അരി ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് അതിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് നാരായണമൂർത്തി പറയുന്നു.

ഇന്നത്തെ തമിഴ്നാട്ടിലെ ശിലാലിഖിതങ്ങളിൽ തിരുവോണാചരണത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം കാണിക്കുന്ന പ്രധാന തെളിവുകളായി അദ്ദേഹം ഇവയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

കീഴപ്പഴുവൂർ: അവൽ, തേങ്ങ, ശർക്കര

മറ്റൊരു രേഖ ഇന്നത്തെ തമിഴ്നാട്ടിലെ ഉടയാർപാളയത്തെ കീഴപ്പഴുവൂരിൽ നിന്നുള്ളതാണ്.

ചോളരാജാവായ കോപ്പരകേസരിയുടെ 16-ാം ഭരണവർഷത്തിലേതെന്ന് പറയുന്ന 19 വരിയുള്ള ശിലാലിഖിതത്തിൽ, രാജാവിന്റെ ശ്രീകാര്യ — സെക്രട്ടറി — ആയിരുന്ന മറപിരാൻ നമ്പി, ഓണദിവസം തിരുവാലന്തുറൈ ഗണപതിക്ക് നിവേദ്യം നൽകിയതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

അതിൽ ഒരു തൂണി അവൽ അമுது, 10 തേങ്ങ, 10 പലം ശർക്കര എന്നിവ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്ന് നാരായണമൂർത്തി ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

ഇവിടെയും ഓണം ഒരു കേരളോത്സവമായി മാത്രമല്ല, തമിഴ്നാട്ടിലെ ഒരു ക്ഷേത്രശിലാലിഖിതത്തിന്റെ ഭാഗമായും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

തിരുവെള്ളറൈയിലും തിരുവോണം

തിരുവെള്ളറൈയിൽ, കോപ്പരകേസരിയുടെ 15-ാം ഭരണവർഷത്തിലെ ഒരു ശിലാലിഖിതത്തിൽ പെരിയകോവിലിലെ പെരുമാനടികൾക്ക് തിരുവമுது എന്ന വിശുദ്ധ ഭക്ഷണനിവേദ്യത്തിനായി നെയ്യ് നൽകിയതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

അത് ഏത് ദിവസത്തിനായിരുന്നു?

ചിത്തിരൈ മാസത്തിലെ തിരുവോണ ദിവസം.

ഇത്തരം ശിലാലിഖിതങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, രാജവംശകാലത്ത് ഇന്നത്തെ തമിഴ്നാട്ടിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രദേശങ്ങളിലും തിരുവോണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആചാരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് നാരായണമൂർത്തി വാദിക്കുന്നു.

അപ്പോൾ ഓണം ആദ്യം ഒരു തമിഴ് ഉത്സവമായിരുന്നോ?

ഇവിടെ പുരാവസ്തു തെളിവും ചരിത്രവ്യാഖ്യാനവും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചു കാണേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്.

ശിലാലിഖിതങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നത് ചരിത്രകാലത്തെ തമിഴ് പ്രദേശങ്ങളിൽ തിരുവോണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭക്ഷണവിതരണം, നിവേദ്യം, ക്ഷേത്രാചാരങ്ങൾ എന്നിവ നിലനിന്നിരുന്നു എന്നതാണ്.

നാരായണമൂർത്തിയുടെ വ്യാഖ്യാനം അതിനപ്പുറം പോകുന്നു.

രാജവംശകാലത്തെ ഈ ആചാരങ്ങളുടെ വേരുകൾ സംഘകാലത്തെ ഒരു പഴയ ജനകീയ ഉത്സവത്തിലാണെന്നും, തൊൽക്കാപ്പിയത്തിലെ “മായോൻ മേയ” മുല്ലൈ തിണൈയുമായി അതിന് ബന്ധമുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം വാദിക്കുന്നു.

ഈ വ്യാഖ്യാനപ്രകാരം, സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ഉത്സവമായിരുന്നത് ഭക്തിപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയോടെ ക്രമേണ മതാചാരരൂപം കൈവരിച്ചു.

തുടർന്ന് അത് വൈഷ്ണവ പാരമ്പര്യം, ക്ഷേത്രനിവേദ്യങ്ങൾ, ബ്രാഹ്മണർക്കുള്ള ഭക്ഷണവിതരണം തുടങ്ങിയവയുമായി കൂടുതൽ ബന്ധപ്പെട്ടു.

പിന്നീട് വിഷ്ണുവിന്റെ അഞ്ചാമത്തെ അവതാരമായ വാമനന്റെ കഥയും ഓണവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടു എന്നാണ് നാരായണമൂർത്തിയുടെ നിരീക്ഷണം.

തമിഴ്നാട്ടിൽ ഈ ഉത്സവരൂപം പിന്നീട് ക്ഷയിച്ച് അപ്രത്യക്ഷമായി.

എന്നാൽ പഴയ ചേരനാട്ടിൽ അത് നിലനിന്ന് പുതിയ രൂപത്തിൽ വളർന്നു.

പുതുനെല്ലിൽ നിന്ന് ഓണത്തിലേക്കോ?

ഓണത്തിന്റെ പഴയ വിളവെടുപ്പ് സ്വഭാവത്തെ പുതുതായി കൊയ്ത നെല്ലുമായി നാരായണമൂർത്തി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

മലയാളത്തിലെ “പുന്നെൽ”, തമിഴിലെ “പുതുനെൽ” — പുതുതായി വിളവെടുത്ത അരി — ജനങ്ങളുടെ പഴയ വിളവെടുപ്പ് ആഘോഷത്തിന്റെ പ്രധാന ഘടകമായിരുന്നുവെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനം.

ഈ ജനകീയ വിളവെടുപ്പ് ആഘോഷം പിന്നീട് മതാചാരങ്ങളുമായി ലയിച്ച് വാമനൻ–മഹാബലി അഥവാ മാവേലി പാരമ്പര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു എന്നാണ് അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നത്.

കേരളത്തിലെ കൊച്ചി–എറണാകുളം മേഖലയിലെ തൃക്കാക്കര (തിരുക്കൽക്കര) ഈ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പ്രധാന കേന്ദ്രമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

മഹാബലി, വാമനൻ — മറ്റൊരു ചരിത്രവ്യാഖ്യാനം

ജനപ്രിയ ഓണപാരമ്പര്യത്തിൽ മാവേലി അഥവാ മഹാബലി ജനങ്ങളെ സ്നേഹിച്ച, സമൃദ്ധിയും സമത്വവും നിറഞ്ഞ ഭരണത്തിന്റെ പ്രതീകമായ രാജാവാണ്.

പിന്നീട് രൂപപ്പെട്ട മതകഥയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിധി വിഷ്ണുവിന്റെ വാമനാവതാരവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ തന്റെ ജനങ്ങളെ കാണാൻ മാവേലിക്ക് അനുമതി ലഭിച്ചുവെന്ന വിശ്വാസമാണ് ഇന്നത്തെ ഓണാഘോഷത്തിന്റെ വൈകാരിക അടിത്തറകളിലൊന്ന്.

നാരായണമൂർത്തി ഈ കഥയെ മറ്റൊരു ചരിത്രസംവാദവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

മഹാബലി–വാമനൻ കഥയെ ചില പുരാവസ്തു ഗവേഷകരും ചരിത്രകാരന്മാരും പഴയ ആര്യ–ദ്രാവിഡ സംഘർഷത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

ആ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ മഹാബലിയെ തദ്ദേശീയ ഭരണാധികാരിയായും, വാമനനെ ബ്രാഹ്മണിക ഇടപെടലിന്റെ പ്രതീകമായും കാണുന്നു.

ശൂദ്ര വർണത്തിൽപ്പെട്ട അസുരരാജാവിന്റെ പരാജയത്തെ അധികാരം, സാമൂഹിക ശ്രേണി, മതപരിവർത്തനം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രതീകാത്മക സംഘർഷമായി വായിക്കുന്ന സമീപനമാണിത്.

എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ഇവിടെ വ്യക്തമാക്കണം:

ഇത് ചെപ്പേടുകളും ശിലാലിഖിതങ്ങളും നേരിട്ട് തെളിയിക്കുന്ന പുരാവസ്തുതത്വമല്ല; ഒരു ചരിത്രവ്യാഖ്യാനമാണ്.

ചെപ്പേടുകളും ശിലാലിഖിതങ്ങളും ഓണം/തിരുവോണം സംബന്ധിച്ച ആചാരങ്ങളുടെ ചരിത്രസാന്നിധ്യത്തിന് തെളിവ് നൽകുന്നു. മഹാബലി–വാമനൻ കഥയുടെ സാമൂഹിക–രാഷ്ട്രീയ വ്യാഖ്യാനം മറ്റൊരു തലത്തിലുള്ള ചരിത്രസംവാദമാണ്.

എന്നിട്ടും മാവേലി വരുന്നു...

ചരിത്രപരമായ മാറ്റങ്ങൾ എന്തായിരുന്നാലും, മാവേലിയുടെ സാംസ്കാരിക ശക്തി ഇന്നും അതിശക്തമാണ്.

കേരളത്തിലെ ജനങ്ങൾക്ക് മാവേലി ഒരു പഴയ മതകഥയിലെ കഥാപാത്രം മാത്രമല്ല.

അദ്ദേഹം തിരിച്ചുവരുന്ന രാജാവാണ്.

ഓണത്തിന് പത്ത് ദിവസം മുമ്പ് മുതൽ വീടുകളുടെ മുന്നിൽ വർണാഭമായ പൂക്കളങ്ങൾ ഒരുക്കി കേരളം ഓണത്തെ വരവേൽക്കുന്നു.

ആ പൂക്കളം ഒരു ആഘോഷമാണ്.

ഒരു ഓർമ്മയാണ്.

ഒരു കാത്തിരിപ്പുമാണ്.

പഴയ ചേരനാട് പ്രതീകാത്മകമായി തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാവിനെ ഇന്നും കാത്തിരിക്കുന്നു.

ഇന്നത്തെ ഓണാഘോഷത്തിന്റെ പിന്നിൽ വിളവെടുപ്പ് പാരമ്പര്യം, പുരാതന തമിഴ് സാഹിത്യം, ചേര ചെപ്പേടുകൾ, ചോള ശിലാലിഖിതങ്ങൾ, ക്ഷേത്രാചാരങ്ങൾ, മതപരമായ മാറ്റങ്ങൾ, നൂറ്റാണ്ടുകളായി തുടരുന്ന സാംസ്കാരിക ഓർമ്മകൾ എന്നിവയടങ്ങിയ ദീർഘമായ ചരിത്രപാത കാണാം.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഓണത്തെ ഒരു ആധുനിക ഭാഷാസമൂഹത്തിന്റെ മാത്രം ഉത്സവമായി കാണാതെ, പുരാതന തമിഴകത്തിന്റെയും ചേരനാടിന്റെയും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായും പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

പുരാവസ്തു ഗവേഷകൻ നാരായണമൂർത്തിയുടെ നിരീക്ഷണം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതും അതാണ്:

ഇന്ന് ഓണം കേരളത്തിന്റെയും മലയാളി സാംസ്കാരിക സ്വത്വത്തിന്റെയും അവിഭാജ്യഘടകമാണ്. എന്നാൽ ഇവിടെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ തമിഴ് സാഹിത്യ–ശിലാലിഖിത രേഖകൾ തിരുവോണത്തിന്റെ മറ്റൊരു പഴയ ചരിത്രതലത്തെയും സംരക്ഷിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ട് — പുരാതന തമിഴകത്തെയും ചേരലോകത്തെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ചരിത്രതലം.