சமஸ்கிருதம் பிராமணர்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானதா? பிராமணர்களின் உண்மையான தாய்மொழி எது?

சமஸ்கிருதம் பிராமணர்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானதா?

பிராமணர்களின் உண்மையான தாய்மொழி எது?

- ஓர் ஆழமான ஆய்வு

--வளர்மெய்யறிவான் (எ) விசுவா விசுவநாத், ஆசிரியர் : தமிழ் ஊடகம்

சமஸ்கிருதம் பிராமணர்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமான மொழி அல்ல. இந்தியாவின் இந்து, பௌத்த, சமண, அரசியல், இலக்கிய, மருத்துவ, கணித, வானியல் மரபுகள் பயன்படுத்திய ஒரு செம்மொழி அது.

ஆனால் அதே நேரத்தில்,

வேத சமஸ்கிருதக் கல்வி, வேத ஓதுதல், சடங்கு அதிகாரம் ஆகியவை பல வரலாற்றுக் காலங்களில் பிராமணர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன என்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மை. இதனால் “சமஸ்கிருதம் = பிராமணர்களின் மொழி” என்ற பொதுவான எண்ணம் உருவானது.

“பிராமணர்கள் அனைவருடைய தாய்மொழியும் சமஸ்கிருதம்” என்ற கூற்றுக்கு மொழியியல் அல்லது மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு ஆதாரம் இல்லை.

இந்தியாவின் பிராமணர்கள் ஒரே மொழிக்குழுவினர் அல்லர். அவர்கள் வாழும் பகுதிக்கேற்ப தமிழ், மலையாளம், கன்னடம், தெலுங்கு, மராத்தி, கொங்கணி, குஜராத்தி, வங்காளம், ஒடியா, அசாமி, காஷ்மீரி, இந்தி உள்ளிட்ட பல்வேறு மொழிகளைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டுள்ளனர்.

01. “ஒரு மொழி ஒரு சாதிக்குச் சொந்தமானது” என்று கூற முடியுமா?

மொழியியல் அடிப்படையில் எந்த இயற்கை மொழிக்கும் ஒரு சாதி மட்டுமே உரிமையாளர் என்று கூற முடியாது.

ஒரு மொழி:

+ ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தில் தோன்றலாம்;

+ ஒரு மதத்தின் சடங்கு மொழியாக மாறலாம்;

+ ஒரு அரசின் ஆட்சி மொழியாக இருக்கலாம்;

+ குறிப்பிட்ட அறிஞர் வர்க்கத்தால் பாதுகாக்கப்படலாம்;

+ பிற சமூகங்களுக்கான அணுகல் கட்டுப்படுத்தப்படலாம்.

ஆனால் இவை எதுவும் அந்த மொழியை அந்தச் சமூகத்தின் நிரந்தரமான தனியுடைமையாக மாற்றுவதில்லை.

எடுத்துக்காட்டாக, இலத்தீன் மொழியை ஐரோப்பிய கத்தோலிக்கத் திருச்சபை நீண்டகாலம் பயன்படுத்தியது. அதனால் இலத்தீன் கத்தோலிக்கப் பாதிரியார்களுக்கு மட்டும் சொந்தமான மொழி ஆகிவிடவில்லை. அதேபோல சமஸ்கிருதத்தின் வரலாற்று நிலையும் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.

02. சமஸ்கிருதம் என்பது எந்த மொழிக்குடும்பத்தைச் சேர்ந்தது?

சமஸ்கிருதம், இந்தோ–ஐரோப்பிய மொழிக்குடும்பத்தின் இந்தோ–ஈரானியப் பிரிவிலுள்ள பழைய இந்தோ–ஆரிய மொழிநிலையைச் சேர்ந்தது.

மொழியியல் மரபுவரிசையைச் சுருக்கமாக இவ்வாறு காட்டலாம்:

"இந்தோ–ஐரோப்பிய மொழிக்குடும்பம்"

--> "இந்தோ–ஈரானிய மொழிப்பிரிவு"

"பழைய இந்தோ–ஆரிய மொழிநிலைகள்"

--> "வேத மொழி"

-->"பிற பழைய பேச்சுவழக்குகள்"

--> "செம்மைப்படுத்தப்பட்ட சமஸ்கிருதம்"

--> "பிராகிருத மொழிநிலைகள்"

--> "நவீன வடஇந்திய மொழிகள்"

இங்கு கவனிக்க வேண்டியது:

இன்றைய இந்தி, வங்காளம், மராத்தி போன்ற மொழிகள் அனைத்தும் பாணினி வரையறுத்த செவ்வியல் சமஸ்கிருதத்திலிருந்து நேரடியாகப் பிறந்தவை என்று எளிமைப்படுத்துவது சரியல்ல. அவை பழைய இந்தோ–ஆரிய பேச்சுவழக்குகள், நடு இந்தோ–ஆரியப் பிராகிருதங்கள், அபபிரம்ச மொழிநிலைகள் ஆகியவற்றின் வழியாக வளர்ந்தவை.

ஆகவே சமஸ்கிருதத்தின் மொழிக்குடும்ப உறவு ஒரு மொழியியல் வரலாறு; அது ஒரு சாதியின் வம்சாவளி ஆவணம் அல்ல.

“ஆரியன்” என்பதை மொழியியல் கருத்தாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும், அதனை ஓர் ஒருமையான இன அடையாளமாகப் பயன்படுத்துவது தவறானது என்றும் மொழியியல் ஆய்வுகள் சுட்டுகின்றன.

03. வேத மொழியும் செவ்வியல் சமஸ்கிருதமும் ஒன்றா?

முழுமையாக ஒன்றல்ல.

வேத மொழி

ரிக் வேதம் உள்ளிட்ட தொடக்ககால வேதப் பாடல்களில் காணப்படும் மொழி பொதுவாக “வேத சமஸ்கிருதம்” என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆனால் பழைய நூல்களிலேயே அது எப்போதும் “சமஸ்கிருதம்” என்ற பெயரால் அழைக்கப்படவில்லை; "சந்தஸ்" போன்ற பெயர்களும் பயன்படுத்தப்பட்டன.

இம்மொழி:

+ பழைய வாய்மொழி மரபின் மொழி;

+ பல்வேறு கால அடுக்குகளைக் கொண்டது;

+ பின்னாளைய செவ்வியல் சமஸ்கிருதத்திலிருந்து இலக்கணம், சொற்கள், உச்சரிப்பு ஆகியவற்றில் வேறுபட்டது.

செவ்வியல் சமஸ்கிருதம்

பாணினியின் "அஷ்டாத்யாயி" இலக்கண மரபை அடிப்படையாகக் கொண்டு மிகத் துல்லியமாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட மொழிநிலையே செவ்வியல் சமஸ்கிருதம்.

"Saṃskṛta" - சமஸ்கிருதா என்ற சொல்லுக்கு “செம்மைப்படுத்தப்பட்டது”, “முறையாக அமைக்கப்பட்டது”, “பண்படுத்தப்பட்டது” என்ற பொருள் உள்ளது.

அதற்கு எதிராக "Prākṛta" - பிராகிருதா என்பது இயல்பாக வழங்கிய மக்களின் பேச்சுவழக்குகளைக் குறித்த பொதுப்பெயராக வளர்ந்தது.

இதனால் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு தோன்றியது:

பயன்பாட்டுத் தளம்          -                           மொழிநிலை

+வேத ஓதுதல், சடங்கு          -                             வேத மொழி

+இலக்கணம், தத்துவம்,

அரசவைக் கவிதை,

அறிவியல் செவ்வியல்         -                           சமஸ்கிருதம்

+ மக்களின் பிராந்தியப் 

பேச்சுகள்                                   -                             பிராகிருதங்கள் மற்றும்                                                                                         பிற மொழிகள் 

+பின்னாளைய 

பொதுமக்களின் 

தாய்மொழிகள்                        -                             தமிழ், கன்னடம்,               

                                                                                       தெலுங்கு, மராத்தி,

                                                                                       வங்காளம் முதலியவை

04. தொடக்கத்தில் சமஸ்கிருதம் பேசப்பட்ட மொழியா?

வேத மொழியின் தொடக்க வடிவம் ஏதோ ஒரு பழைய இந்தோ–ஆரியப் பேச்சுச் சமூகத்துடன் தொடர்புடையதாக இருந்திருக்க வேண்டும். இல்லையெனில் அதன் வாய்மொழி இலக்கியம் உருவாகியிருக்க முடியாது.

ஆனால் நமக்குக் கிடைத்திருப்பது அன்றாட மக்களின் உரையாடல் பதிவுகள் அல்ல; தலைமுறைகளாகத் துல்லியமாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட வேதப் பாடல்கள். எனவே ரிக் வேதத்தின் இலக்கிய மொழியையே அக்கால மக்கள் அனைவரும் அன்றாடம் அதே வடிவத்தில் பேசினர் என்று நிரூபிக்க முடியாது.

பாணினி மற்றும் பதஞ்சலி காலத்தில் சமஸ்கிருதம் படித்தவர்களிடையே பேசப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் அது பொதுமக்கள் அனைவருடைய ஒரே பேச்சுமொழியாக இருந்தது என்ற கருத்தை கல்வெட்டுச் சான்றுகள் உறுதிப்படுத்தவில்லை.

கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டில் அசோகர் தனது பேரரசின் அறிவிப்புகளை பெரும்பாலும் மக்களுக்கு நெருக்கமான பல்வேறு பிராகிருத மொழிநிலைகளில் வெளியிட்டார். இது அரசின் பொது அறிவிப்புக்கு சமஸ்கிருதம் அப்போது ஒரே பொதுமொழியாக இருக்கவில்லை என்பதற்கான வலுவான சான்று.

பிராகிருதங்கள் கி.மு. 500 முதல் கி.பி. 500 வரையிலான காலத்தில் உண்மையான வட்டாரப் பேச்சுகளிலிருந்து உருவான நடு இந்தோ–ஆரிய மொழிநிலைகள் என்று ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தின் மொழியியல் அறிமுகம் விளக்குகிறது.

05. சமஸ்கிருதம் எப்போது அதிகாரம் பெற்றது?

கி.பி. தொடக்க நூற்றாண்டுகளில் சமஸ்கிருதம்:

+ அரசர்களின் புகழ் கல்வெட்டு மொழி;

+ அரசவைக் கவிதை மொழி;

+ தத்துவம் மற்றும் அறிவியலின் மொழி;

+ பன்னாட்டுத் தொடர்புடைய உயர் பண்பாட்டு மொழி

என்ற நிலையைப் படிப்படியாகப் பெற்றது.

குஜராத்திலுள்ள கி.பி. சுமார் 150-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த ருத்ரதாமனின் ஜூனாகட் கல்வெட்டு, நீளமான செம்மையான சமஸ்கிருத அரசக் கல்வெட்டுகளின் தொடக்கச் சான்றுகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.

ருத்ரதாமன் மேற்குச் சத்ரப மரபைச் சேர்ந்த சக அரசர். அவர் ஒரு பிராமணர் அல்லர். இருந்தாலும் தனது அரசியல் பெருமையையும் நீர்ப்பாசனப் பணியையும் சமஸ்கிருதத்தில் பதிவு செய்தார்.

இந்த ஒரு சான்றே, “சமஸ்கிருதத்தைப் பிராமணர்கள் மட்டுமே பயன்படுத்தினர்” என்ற முழுமையான கூற்றை மறுக்கிறது.

ஷெல்டன் பொல்லாக் மேற்கொண்ட விரிவான ஆய்வின்படி, கி.பி. முதல் ஆயிரமாண்டின் நடுப்பகுதியிலிருந்து சமஸ்கிருதம் தெற்காசியாவிலும் தென்கிழக்காசியாவிலும் அரசர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட, பிராந்திய எல்லைகளைக் கடந்த அதிகார–பண்பாட்டு மொழியாக உருவெடுத்தது. கம்போடியா, ஜாவா உள்ளிட்ட பகுதிகளிலும் சமஸ்கிருதக் கல்வெட்டுகள் காணப்படுகின்றன. அங்கிருந்த அரசர்களும் மக்களும் இந்தியப் பிராமண சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்லர்.

06. இந்து மரபுக்கு மட்டும் உரிய மொழியா?

இல்லை. சமஸ்கிருதம் இந்து சமய இலக்கியத்தில் மிகப்பெரிய பங்கு வகித்தாலும், அது இந்து மரபுக்கு மட்டும் கட்டுப்பட்டதல்ல.

பௌத்தர்கள்

பௌத்த மரபில்:

+ செவ்வியல் சமஸ்கிருதம்;

+ பௌத்தக் கலப்புச் சமஸ்கிருதம்;

+ சமஸ்கிருதத் தாக்கமுள்ள பிற மொழிநிலைகள்

பயன்படுத்தப்பட்டன.

சர்வாஸ்திவாத மரபின் நூல்கள், பல மகாயான சூத்திரங்கள், தத்துவ நூல்கள், அவதானக் கதைகள், மருத்துவ–தர்க்க நூல்கள் ஆகியவை சமஸ்கிருதத்திலும் பௌத்தக் கலப்புச் சமஸ்கிருதத்திலும் அமைந்தன. சமஸ்கிருத பௌத்த இலக்கியம் மிகப்பெரியதும் பலவகைப்பட்டதுமான ஒரு தனித்த இலக்கியத் தொகுதி என்று பௌத்த ஆய்வுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

சமணர்கள்

சமணத்தின் தொடக்க நூல்கள் அர்த்தமாகதி உள்ளிட்ட பிராகிருத மொழிகளில் அமைந்திருந்தாலும், பின்னர் சமண அறிஞர்கள் சமஸ்கிருதத்தை விரிவாகப் பயன்படுத்தினர்.

12-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஹேமச்சந்திரர்:

+ சமஸ்கிருதம் மற்றும் பிராகிருத இலக்கணம்;

+ அகராதி;

+ கவிதை;

+ யோகசாஸ்திரம்;

+ தர்க்கம்;

+ சமணத் தத்துவம்

உள்ளிட்ட பல துறைகளில் நூல்கள் இயற்றினார்.

எனவே சமஸ்கிருதம் “பிராமண மத நூல்களின் மொழி மட்டுமே” என்ற கூற்றும் வரலாற்றுக்கு ஒவ்வாதது.

07. அப்படியானால் பிராமணர்களோடு சமஸ்கிருதம் ஏன் நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டது?

இதற்குப் பிரதான காரணம் வேதப் பாதுகாப்பு மற்றும் சடங்கு அதிகாரம்.

வேத மந்திரங்களின்:

+ சரியான உச்சரிப்பு

+ சுரம்

+ சொல் வரிசை

+ சடங்குப் பயன்பாடு

+ வாய்மொழிப் பரம்பரை

ஆகியவற்றைப் பாதுகாத்ததில் பல்வேறு பிராமணக் குழுக்கள் முக்கியப் பங்கு வகித்தனர். இது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அறிவுப் பாதுகாப்புச் சாதனை.

ஆனால் காலப்போக்கில் வேதக் கல்விக்கான உரிமை வருண அடிப்படையில் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. தர்மசூத்திரங்கள் மற்றும் தர்மசாஸ்திரங்களில் வேதம் படித்தல் “இருபிறப்பாளர்கள்” எனப்பட்ட பிராமணர், சத்திரியர், வைசியர் ஆகியோருடன் இணைக்கப்பட்டது; சூத்திரர்களுக்கான வேதக் கல்வி பல நூல்களில் மறுக்கப்பட்டது அல்லது தண்டனைக்குரியதாகக் காட்டப்பட்டது.

இங்கு மிக அவசியமான வேறுபாடு:

வேதத்தை ஓதும் உரிமையும் சமஸ்கிருத மொழியை அறியும் உரிமையும் கோட்பாட்டளவில் ஒன்றல்ல.

வேதம் சமஸ்கிருதத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட பழைய புனித நூல் தொகுதி. சமஸ்கிருதம் அதைவிட மிகப் பெரிய மொழி உலகம். இலக்கணம், நாடகம், காவியம், மருத்துவம், கணிதம், வானியல், அரசியல், பௌத்தம், சமணம் உள்ளிட்டவை அனைத்தும் அதில் உள்ளன.

ஆனால் நடைமுறையில் வேத அதிகாரத்துடன் சமஸ்கிருதக் கல்வியும் இணைக்கப்பட்டதால், சமஸ்கிருதத்தின் மீதான சமூக அணுகலும் சமமின்றிப் போனது.

08. பழைய இந்தியாவில் பிராமணர்கள் மட்டுமே சமஸ்கிருதம் அறிந்தார்களா?

இல்லை. அரசர்கள், அரச அதிகாரிகள், பௌத்த–சமணத் துறவிகள், கவிஞர்கள், மருத்துவர்கள் மற்றும் பிற அறிஞர்களும் சமஸ்கிருதம் கற்றனர்.

உபநிடதங்களிலேயே பிராமணரல்லாதவர்கள் அறிவு வழங்குபவர்களாகக் காட்டப்படுகின்றனர். சாந்தோக்ய உபநிடதத்தில் சத்திரிய அரசரான பிரவாகண ஜைவலி, பிராமணர்களுக்கு முன்னர் கிடைக்காத ஒரு குறிப்பிட்ட அறிவு சத்திரிய மரபில் இருந்ததாகக் கூறி கௌதமருக்கு உபதேசிக்கிறார். இதனை ஒரு வரலாற்றுச் சம்பவத்தின் சொற்பதிவு என்று கொள்ள முடியாவிட்டாலும், “அனைத்து அறிவும் பிராமணர்களிடம் மட்டுமே இருந்தது” என்ற எளிய சித்திரத்தை இந்த இலக்கியச் சான்றே சிக்கலாக்குகிறது.

அதே சாந்தோக்ய உபநிடதத்தின் சத்யகாம ஜாபாலர் கதையில், தன் தந்தை யார் என்று தெரியாத மாணவனை அவனுடைய உண்மைத்தன்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டு கௌதமர் மாணவராக ஏற்றுக்கொள்கிறார். இக்கதைக்கு வெவ்வேறு விளக்கங்கள் இருந்தாலும், பிறப்பு மற்றும் அறிவுரிமை பற்றிய ஒரே மாதிரியான இறுக்கமான நிலை வேத இலக்கியம் முழுவதிலும் இல்லை என்பதைக் காட்டுகிறது.

பிருகதாரண்யக உபநிடதத்தில் கார்கி, மைத்ரேயி போன்ற பெண்கள் ஆழமான மெய்யியல் உரையாடல்களில் ஈடுபடுகின்றனர். கார்கி அரசவையில் யாஜ்ஞவல்கியருடன் விவாதிப்பதாக நூல் கூறுகிறது.பெண்கள் அனைவருக்கும் பொதுவாக வேதக் கல்வி கிடைத்தது என்பதற்கு இது சான்றல்ல; ஆனால் “பெண்களுக்கு சமஸ்கிருத அறிவே கிடையாது” என்ற முழுமையான கூற்றை இது மறுக்கிறது.

09. சமஸ்கிருத நாடகங்கள் வெளிப்படுத்தும் சமூக மொழிப்படிநிலை

செவ்வியல் இந்திய நாடகங்களில் மொழித் தேர்வு சமூகப் படிநிலையைக் காட்டியது.

பொதுவாக:

+ அரசர்கள், பிராமணர்கள், உயரதிகாரிகள் – சமஸ்கிருதம்;

+ பெரும்பாலான பெண்கள் – சௌரசேனி போன்ற பிராகிருதம்;

+ பணியாளர்கள் மற்றும் வெவ்வேறு சமூகத்தினர் – வெவ்வேறு பிராகிருதங்கள்;

+ சில பழங்குடி அல்லது பிராந்தியப் பாத்திரங்கள் – அவர்களுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்ட மொழிவகைகள்.

இது ஒரு நாடக இலக்கண மரபு; அக்காலத்தின் ஒவ்வொரு நபரும் நிஜ வாழ்க்கையில் இப்படித்தான் பேசினார் என்பதற்கான நேரடி மக்கள்தொகை ஆவணம் அல்ல. எனினும் சமஸ்கிருதம் உயர்நிலை கல்வி மற்றும் அதிகாரத்துடனும், பிராகிருதங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையுடனும் தொடர்புபடுத்தப்பட்டிருந்த சமூகக் கற்பனையை இது தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

எனவே வரலாற்று உண்மை இரண்டு பக்கங்களைக் கொண்டது:

01. சமஸ்கிருதம் பிராமணர்களால் மட்டுமே பயன்படுத்தப்படவில்லை.

02. சமஸ்கிருதத்தின் மீதான அணுகல் சாதி, பாலினம், கல்வி மற்றும் அதிகாரத்தால் சமமற்றதாக இருந்தது.

இரண்டில் ஒன்றை மட்டும் கூறுவது முழுமையான வரலாறு அல்ல.

09. பிராமணர்கள் ஒரே இனமா அல்லது ஒரே மொழி மக்களா?

இல்லை. “பிராமணர்” என்பது ஒரே இனத்தையோ ஒரே மொழிச் சமூகத்தையோ குறிக்கவில்லை.

அது இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் வெவ்வேறு வரலாற்றில் உருவான ஏராளமான சாதி மற்றும் உட்சாதிக் குழுக்களுக்கான ஒரு பரந்த சமூக–வருண அடையாளம்.

பிராமணக் குழுவின் பகுதி பொதுவான தாய்மொழி

தமிழ்நாடு  - தமிழ்

கேரளம் - மலையாளம் 

கர்நாடகம் - கன்னடம், துளு, கொங்கணி 

ஆந்திரம் – தெலங்கானா தெலுங்கு 

மகாராஷ்டிரம் -  மராத்தி

கோவா – கொங்கண் கொங்கணி, மராத்தி

குஜராத் - குஜராத்தி 

வங்காளம் - வங்காளம் 

ஒடிசா - ஒடியா 

அசாம் - அசாமி 

காஷ்மீர் - காஷ்மீரி

வடஇந்தியப் பகுதிகள்  - இந்தி, மைதிலி, போஜ்புரி மற்றும் பிற வட்டார மொழிகள்

“பிராமணர்கள் தாங்கள் வாழும் புவியியல் பகுதியின் மொழியைப் பேசுகின்றனர்” என்று சமூக அறிவியல் கலைக்களஞ்சிய விளக்கமும் நேரடியாகக் குறிப்பிடுகிறது; காஷ்மீரப் பண்டிதர்கள் காஷ்மீரியையும், கேரள நம்பூதிரிகள் மலையாளத்தையும் பேசுவது எடுத்துக்காட்டாகக் கொடுக்கப்படுகிறது.

தமிழ்நாட்டுப் பிராமணர்களின் தாய்மொழி பொதுவாகத் தமிழ்தான். அவர்கள் பயன்படுத்தும் தமிழில் குறிப்பிட்ட சமூக வழக்கு, சமஸ்கிருதச் சொற்களின் அளவு அல்லது ஒலிப்புமுறை இருக்கலாம். ஆனால் அதன் காரணமாக அவர்களின் தாய்மொழி சமஸ்கிருதமாக மாறுவதில்லை.

அதேபோல:

+ கன்னடப் பிராமணர் கன்னடத்தை

+ தெலுங்குப் பிராமணர் தெலுங்கை

+ வங்காளப் பிராமணர் வங்காளத்தை

+ மகாராஷ்டிரப் பிராமணர் மராத்தியை

தாய்மொழியாகக் கொண்டிருக்கலாம்.

இதனால் பிராமணர்களை ஒரு “சமஸ்கிருதத் தாய்மொழி இனம்” என்று வரையறுப்பது அறிவியல் அடிப்படையற்றது.

11. இன்றும் சமஸ்கிருதத்தைத் தாய்மொழி என்று கூறுபவர்கள் உள்ளனரா?

ஆம்; ஆனால் எண்ணிக்கை மிகக் குறைவு.

இந்தியாவின் 2011 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பில்:

+ சமஸ்கிருதத்தைத் தாய்மொழியாகப் பதிவு செய்தவர்கள் – 24,821 பேர்

+ இரண்டாம் மொழியாகப் பதிவு செய்தவர்கள் – சுமார் 11.34 லட்சம் பேர்

+ மூன்றாம் மொழியாகப் பதிவு செய்தவர்கள் – சுமார் 19.64 லட்சம் பேர்.

மொத்தத்தில் ஏதேனும் ஒரு மொழிநிலையில் சமஸ்கிருத அறிவைப் பதிவு செய்தவர்கள் சுமார் 31.22 லட்சம் என்றாலும், தாய்மொழியாகப் பதிவு செய்தவர்கள் இந்திய மக்கள்தொகையில் சுமார் 0.002 விழுக்காடு மட்டுமே.

இந்தப் புள்ளிவிவரத்திலும் ஒரு முக்கிய வரம்பு உள்ளது: மொழிக் கணக்கெடுப்பு சமஸ்கிருதத்தைத் தாய்மொழியாகச் சொன்னவர்களைச் சாதிவாரியாகப் பிரித்து, அவர்கள் அனைவரும் பிராமணர்களா என்று நிரூபிப்பதில்லை.

மேலும் “தாய்மொழி” என்பது கணக்கெடுப்பில் ஒருவர் அல்லது அவரது குடும்பம் வழங்கும் சுய அடையாளம். அது அந்த மொழியை அவர் குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து இயல்பாகப் பேசியதை ஒவ்வொரு சம்பவத்திலும் தனியாகச் சோதித்துச் சான்றளிக்கும் மொழியியல் ஆய்வு அல்ல.

எனவே 24,821 என்ற எண்ணிக்கையை:

+ “அனைவரும் இயல்பான சமஸ்கிருதத் தாய்மொழியாளர்கள்” என்றும்;

+ “அனைவரும் பிராமணர்கள்” என்றும்

கூறுவதற்குச் சான்று இல்லை.

12. “சமஸ்கிருதக் கிராமங்கள்” என்ன நிரூபிக்கின்றன?

சில கிராமங்களில் சமஸ்கிருதப் பேச்சை ஊக்குவிக்கும் இயக்கங்கள் நடத்தப்பட்டுள்ளன. பள்ளி, முகாம், சமய நிறுவனம் அல்லது சமூக இயக்கம் மூலம் மக்கள் சமஸ்கிருதத்தில் உரையாடப் பயிற்சி பெற்றிருக்கலாம்.

இவை சமஸ்கிருதத்தைப் பேசுமொழியாகப் புதுப்பிக்க முடியும் என்பதைக் காட்டுகின்றன. ஆனால் அந்தக் கிராம மக்கள் அனைவரின் தலைமுறைத் தாய்மொழி பண்டைக்காலத்திலிருந்தே சமஸ்கிருதம் என்பதைத் தானாக நிரூபிப்பதில்லை.

ஒருவர்:

+ வீட்டில் கன்னடத்தைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டும்;

+ சமஸ்கிருதத்தில் நன்றாக உரையாடவும்;

+ மதச் சடங்கில் சமஸ்கிருதத்தைப் பயன்படுத்தவும்

முடியும். இவை மூன்று வெவ்வேறு மொழியியல் நிலைகள்.

13. “பிராமணர்கள் சமஸ்கிருதத்தை உருவாக்கினார்களா?” என்ற கேள்வி

இக்கேள்விக்கு “ஆம்” அல்லது “இல்லை” என்று ஒற்றைச் சொல்லில் பதிலளிப்பது தவறாகும்.

ஆதாரத்துடன் கூறக்கூடியது

+ வேதப் பாடல்களின் பெரும்பகுதி பூசாரி–புலவர் மரபுகளால் இயற்றப்பட்டுப் பாதுகாக்கப்பட்டது.

+ சமஸ்கிருத இலக்கணம், வேத விளக்கம், மீமாம்சை, வேதாந்தம், தர்மசாஸ்திரம் ஆகியவற்றில் பிராமண அறிஞர்களின் பங்கு மிகப்பெரியது.

+ வாய்மொழியாக வேதத்தைப் பாதுகாத்ததில் அவர்களின் பங்களிப்பு மறுக்க முடியாதது.

கூற முடியாதது

+ ஒரே நாளில் அல்லது ஒரே சமூகத் தீர்மானத்தில் பிராமணர்கள் சமஸ்கிருதத்தை “உருவாக்கினர்”.

+ அந்த மொழியில் பிற சமூகங்களுக்கு எந்தப் பங்கும் இல்லை.

+ சமஸ்கிருதத்தின் முழு இலக்கியமும் பிராமணர்களால் மட்டும் எழுதப்பட்டது.

+ சமஸ்கிருதம் அனைத்து பிராமணர்களின் இயற்கையான தாய்மொழி.

மொழிகள் தனிநபர் கண்டுபிடிப்புகள் அல்ல. பல தலைமுறைகளின் பேச்சு, இடப்பெயர்ச்சி, தொடர்பு, ஒலிமாற்றம், இலக்கணப்படுத்தல், இலக்கியச் செயல்பாடு ஆகியவற்றால் அவை உருவாகின்றன.

பாணினி சமஸ்கிருதத்தைப் புதிதாக உருவாக்கியவர் அல்லர்; ஏற்கெனவே இருந்த மொழிப் பயன்பாடுகளை வியக்கத்தக்க துல்லியத்துடன் இலக்கணப்படுத்தியவர்.

14. சமஸ்கிருதம் “தேவபாஷை” என்பதால் மனிதர்களின் தாய்மொழி அல்லவா?

“தேவபாஷை” என்பது சமய–பண்பாட்டு உயர்வைக் குறிக்கும் பெயர். அது மொழியியல் வகைப்பாடு அல்ல.

ஒரு மரபு சமஸ்கிருதத்தைத் தெய்வீக மொழியாகக் கருதலாம். ஆனால் வரலாற்று மொழியியல் சமஸ்கிருதத்தை:

+ ஒலியமைப்பு கொண்ட

+ இலக்கண மாற்றங்களுக்கு உட்பட்ட

+ பிற மொழிகளுடன் தொடர்புகொண்ட

+ காலந்தோறும் மாறிய

மனித மொழியாகவே ஆய்வு செய்கிறது.

“தெய்வீகம்” என்பது நம்பிக்கை சார்ந்த மதிப்பீடு; “இந்தோ–ஆரிய மொழி” என்பது அறிவியல் மொழியியல் வகைப்பாடு. இரண்டையும் கலக்கக் கூடாது.

15. சமஸ்கிருதமும் தமிழ் உள்ளிட்ட தென்னிந்திய மொழிகளும்

சமஸ்கிருதமும் தமிழும் வெவ்வேறு மொழிக்குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவை:

+ சமஸ்கிருதம் – இந்தோ–ஐரோப்பிய / இந்தோ–ஆரிய மொழி;

+ தமிழ் – தென்னிந்திய மொழிக்குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மொழி.

இரண்டிற்கும் நீண்டகால மொழித் தொடர்பு இருந்தது. இதன் மூலம்:

+ சமஸ்கிருதச் சொற்கள் தமிழில் வந்தன;

+ தமிழ்ச் சொற்கள் மற்றும் தென்னிந்திய மொழிக் கூறுகள் சமஸ்கிருதப் பயன்பாட்டிலும் தாக்கம் ஏற்படுத்தின;

+ சமயம், தத்துவம், அரசியல், மருத்துவம், இலக்கியம் ஆகிய துறைகளில் மொழிபெயர்ப்பும் பரிமாற்றமும் நடந்தன.

இத்தொடர்பை “ஒரு மொழி மற்றொன்றின் தாய்” என்ற எளிய வடிவில் கூறுவது சரியல்ல. மொழிக்குடும்பத் தோற்றமும் பண்பாட்டுத் தாக்கமும் வெவ்வேறு விஷயங்கள்.

இறுதி முடிவு

 “சமஸ்கிருதம் பிராமணர்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானதா?”

இல்லை.

அது:

+ வேத மரபின் முக்கிய மொழி;

+ பிராமண அறிஞர்களால் பெருமளவில் பாதுகாக்கப்பட்ட மொழி;

+ அரசர்களால் அதிகார மொழியாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட மொழி;

+ பௌத்தர்களும் சமணர்களும் பயன்படுத்திய மொழி;

+ தெற்காசியா மற்றும் தென்கிழக்காசியாவில் பரவிய அறிவு–இலக்கிய மொழி.

எனவே அதனைப் பிராமணர்களின் தனியுடைமை என்று கூற முடியாது.

“சமஸ்கிருதத்தின் மீது பிராமண ஆதிக்கம் இருந்ததா?”

பல வரலாற்றுக் காலங்களில் இருந்தது.

வேதக் கல்வி, சடங்கு அதிகாரம், குருகுலக் கல்வி, நூலறிவு ஆகியவற்றின் மீதான சமூகக் கட்டுப்பாடு பிராமணர்களுக்கும் சமஸ்கிருதத்திற்கும் வலுவான தொடர்பை உருவாக்கியது. இதனை மறுப்பதும் வரலாற்றை மறைப்பதாகும்.

“பிராமணர்களின் தாய்மொழி சமஸ்கிருதமா?”

பொதுவாக இல்லை.

பிராமணர்கள் ஒரே மொழி மக்கள் அல்லர். அவர்கள் வாழும் பகுதிக்கேற்ப தமிழ், மலையாளம், தெலுங்கு, கன்னடம், மராத்தி, கொங்கணி, வங்காளம், காஷ்மீரி உள்ளிட்ட மொழிகளைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டுள்ளனர்.

மிகத் துல்லியமான ஒருவரி முடிவு

சமஸ்கிருதம் பிராமணர்களின் தனியுடைமை மொழி அல்ல; ஆனால் அதன் வேத–சடங்கு அறிவை நீண்டகாலம் பாதுகாத்தவர்களும், பல காலங்களில் அதன் அணுகலைக் கட்டுப்படுத்தியவர்களும் பிராமண மரபுகளே. பிராமணர்கள் தனித்த மொழியினம் அல்ல; அவர்களின் தாய்மொழிகள் பிராந்தியத்திற்கேற்ப மாறுகின்றன.

ஆதாரங்கள்

1. Encyclopaedia Iranica, “[Aryans](https://www.iranicaonline.org/articles/aryans/).”

2. Encyclopaedia Britannica archive, “[Sanskrit](https://en.wikisource.org/wiki/1911_Encyclop%C3%A6dia_Britannica/Sanskrit).”

3. University of Oxford, Faculty of Asian and Middle Eastern Studies, “[Prakrit](https://www.ames.ox.ac.uk/prakrit).”

4. F. Kielhorn, “Junagadh Rock Inscription of Rudradaman,” *Epigraphia Indica*, Vol. VIII; கல்வெட்டு மற்றும் ஆய்வுச் சுருக்கம்: [Junagadh Inscription](https://en.wikipedia.org/wiki/Junagadh_rock_inscription_of_Rudradaman).

5. Sheldon Pollock, *[The Language of the Gods in the World of Men](https://www.ucpress.edu/books/the-language-of-the-gods-in-the-world-of-men/paper)*, University of California Press, 2006.

6. *Encyclopedia of Buddhism*, “[Sanskrit, Buddhist Literature](https://www.encyclopedia.com/religion/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/sanskrit-buddhist-literature).”

7. Olle Quarnström, *The Yogaśāstra of Hemacandra*; ஹேமச்சந்திரரின் மொழி–இலக்கணப் பணிகள் குறித்த [தொகுப்பு](https://en.wikipedia.org/wiki/Hemachandra).

8. Georg Bühler trans., *The Sacred Laws of the Āryas*, Gautama Dharmasūtra; [Gautama Sutras, Chapters 1–14](https://www.hinduwebsite.com/sacredscripts/hinduism/dharma/gautama_sutras_1.asp).

9. *Chāndogya Upaniṣad* 4.4–4.9; Robert Ernest Hume, *The Thirteen Principal Upanishads*; [Satyakāma narrative](https://www.wisdomlib.org/hinduism/book/chandogya-upanishad-english/d/doc239037.html).

10. *Bṛhadāraṇyaka Upaniṣad* 3.6, 3.8; [Gārgī–Yājñavalkya dialogue](https://upanishads.org.in/stories/dialogue-between-gargi-and-yajnavalkya).

11. “[Theatricality and Multilingual Drama in Premodern India](https://www.jstor.org/stable/27120500),” *Asian Theatre Journal*; University of the Arts Helsinki, “[Sanskrit Dramas](https://disco.teak.fi/asia/sanskrit-dramas/).”

12. *Encyclopedia of World Cultures*, “[Brahmans—Language](https://www.encyclopedia.com/social-sciences-and-law/anthropology-and-archaeology/people/brahman).”

13. Registrar General and Census Commissioner of India, *[Census of India 2011—Language Atlas](https://censusindia.gov.in/nada/index.php/catalog/42561)*; [Language Census Data portal](https://language.census.gov.in/).