உண்மையான தமிழ்த் தேசியம் எது தெரியுமா? இன விடுதலையும் சுயநிர்ணய உரிமையும்

மொழி, நிலம், அரசியல் அதிகாரம் கடந்து — ஒரு தேசிய இனத்தின் விடுதலை எதைப் பொருள்படுத்துகிறது?

வளர்மெய்யறிவான் (எ) விசுவா விசுவநாத்

“தமிழ்த் தேசியம்” என்ற சொல் இன்று தமிழக அரசியல் உரையாடல்களில் அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படுகிறது. தமிழ்மொழியைப் பாதுகாப்பது, தமிழர் பண்பாட்டைப் போற்றுவது, தமிழர் வரலாற்றை மீட்டெடுப்பது, தமிழ்நாட்டின் உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுப்பது எனப் பல்வேறு செயல்பாடுகளும் தமிழ்த் தேசியம் என்ற பெயரில் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

ஆனால் இவை மட்டுமே தமிழ்த் தேசியத்தின் இறுதி இலக்காக இருக்க முடியுமா?

ஒரு தேசிய இனத்தின் மொழியையும் பண்பாட்டையும் கொண்டாடுவது அதன் தேசிய உணர்வின் வெளிப்பாடு. ஆனால் அந்த இனம் தனது அரசியல், பொருளாதார, சமூக வாழ்வைத் தானே தீர்மானிக்கும் உரிமையைப் பெறுவது அதன் விடுதலைக்கான அடிப்படை.

அந்தப் பார்வையில் பார்த்தால், இன விடுதலையை நோக்காத தேசியம் முழுமையான தேசிய அரசியலாக முடியாது என்ற கருத்து தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் முக்கியமான விவாதமாகிறது.

இனம் என்றால் என்ன?

“இனம்” என்ற சொல்லுக்கு உயிரியல் அடிப்படையில் மட்டும் பொருள் கொடுப்பது இங்கு பொருத்தமல்ல.

அரசியல் மற்றும் வரலாற்றுப் பொருளில் ஒரு தேசிய இனத்தை உருவாக்குவதில் மொழி, நிலப்பரப்பு, வரலாற்றுத் தொடர்ச்சி, பண்பாடு, சமூக நினைவு, பொருளாதார வாழ்வு மற்றும் தங்களை ஒரு தனித்த சமூகமாக மக்கள் உணரும் கூட்டுணர்வு ஆகியவை பங்காற்றுகின்றன.

தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை மொழி இந்த அடையாளத்தின் மிக வலுவான மையமாக இருக்கிறது.

தமிழ் ஒரு தொடர்பு மொழி மட்டுமல்ல. இலக்கியம், கல்வெட்டுகள், அரசியல் அமைப்புகள், வணிகம், கடல்சார் தொடர்புகள், கலை, வழிபாட்டு மரபுகள் எனப் பல தளங்களில் நீண்ட வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியைக் கொண்ட மொழி.

ஆனால் ஒரு மொழியின் தொன்மை மட்டும் அதன் மக்களுக்கு அரசியல் அதிகாரத்தை வழங்கிவிடுவதில்லை.

அங்குதான் தேசிய இன அரசியல் தொடங்குகிறது.

தமிழைப் போற்றுவது மட்டும் தமிழ்த் தேசியமா?

தமிழில் பெயர் வைப்பது, தமிழில் வழிபடுவது, தமிழ்ப் புத்தாண்டைக் கொண்டாடுவது, தமிழர் கலைகளைப் பாதுகாப்பது, தமிழ் இலக்கியங்களைப் பரப்புவது ஆகிய அனைத்தும் தமிழர் அடையாளத்திற்கு முக்கியமானவை.

ஆனால் தமிழ்த் தேசிய அரசியல் அத்துடன் முடிந்துவிட்டால் அது பெரும்பாலும் பண்பாட்டு தேசியமாக மட்டுமே சுருங்கிவிடும்.

ஒரு தேசிய இனத்தின் வாழ்வில் மொழியைப் போலவே நிலமும் முக்கியமானது.

நிலத்தைப் போலவே இயற்கை வளங்களும் முக்கியமானவை.

அவற்றைப் போலவே பொருளாதார வாய்ப்புகளும் முக்கியமானவை.

இவை அனைத்தையும் விட அவற்றைப் பற்றிய முடிவுகளை எடுக்கும் அரசியல் அதிகாரம் முக்கியமானது.

எனவே தமிழ்த் தேசியம் என்பது தமிழைப் புகழ்வது மட்டுமல்ல; தமிழர்களின் அரசியல் உரிமைகள் குறித்த கேள்வியையும் எழுப்புவது.

இன விடுதலை என்றால் தனிநாடு மட்டுமா?

இங்கே மிக முக்கியமான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இன விடுதலை என்ற சொல்லும் தனிநாடு என்ற சொல்லும் எல்லா அரசியல் கோட்பாடுகளிலும் ஒன்றாகப் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை.

ஒரு தேசிய இனத்தின் விடுதலை என்பது அதன் மக்கள் தங்கள் எதிர்காலத்தைத் தாங்களே தீர்மானிக்கும் சுயநிர்ணய உரிமையை மையமாகக் கொண்ட கருத்து.

அது எந்த அரசியல் வடிவத்தை எடுக்க வேண்டும் என்பது வேறு விவாதம்.

கூட்டாட்சிக்குள் அதிகமான தன்னாட்சி, அதிகாரப் பரவல், அரசியல் சுயாட்சி அல்லது தனி அரசமைப்பு என உலகின் வெவ்வேறு தேசிய இயக்கங்கள் வெவ்வேறு தீர்வுகளை முன்வைத்துள்ளன.

இதனால்தான் “இன விடுதலை” என்பதை வெறுமனே “பிரிவினை” என்ற ஒரு சொல்லுக்குள் அடைத்துவிடுவதும், மறுபுறம் எந்த அரசியல் விளக்கமும் இல்லாமல் “விடுதலை” என்று முழங்குவதும் இந்த விவாதத்தை முழுமையாக விளக்குவதில்லை.

சுயநிர்ணயம் — தேசிய இன அரசியலின் மையம்

உலக அரசியலில் “Self-determination” — சுயநிர்ணயம் — முக்கியமான அரசியல் மற்றும் சட்டக் கருத்தாக வளர்ந்துள்ளது.

ஐக்கிய நாடுகள் சாசனத்திலும் மக்களின் சுயநிர்ணயக் கொள்கை இடம்பெற்றுள்ளது. பின்னர் உருவான சர்வதேச மனித உரிமை உடன்படிக்கைகளிலும் “அனைத்து மக்களுக்கும் சுயநிர்ணய உரிமை உண்டு” என்ற கோட்பாடு இடம்பெற்றது.

அதன் அடிப்படை மிகவும் எளிமையானது:

ஒரு மக்களின் அரசியல் நிலையைப் பற்றிய முடிவில் அந்த மக்களுக்கே உரிமை இருக்க வேண்டும்.

ஆனால் சர்வதேசச் சட்டத்தில் சுயநிர்ணயம் என்பது ஒவ்வொரு தேசிய அல்லது மொழிச் சமூகத்திற்கும் தானாகவே தனிநாடு அமைக்கும் சட்ட உரிமை கிடைக்கிறது என்று பொருள்படுவதில்லை. ஏற்கெனவே உள்ள நாடுகளின் பிராந்திய ஒருமைப்பாடு, காலனிய விடுதலை, உள்நாட்டு சுயநிர்ணயம் போன்ற பல கோட்பாடுகளுடன் அது இணைத்துப் பார்க்கப்படுகிறது.

இந்த வேறுபாடு தமிழ்த் தேசியம் குறித்த விவாதத்திலும் முக்கியமானது.

மாநில உரிமைகளும் தமிழ்த் தேசியமும்

இந்திய அரசியலமைப்பு இந்தியாவை “Union of States” என்று வரையறுக்கிறது.

இந்த அமைப்பிற்குள் மத்திய–மாநில அதிகாரப் பகிர்வு தொடர்ந்து அரசியல் விவாதமாக இருந்து வருகிறது.

தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரை மொழிக் கொள்கை, கல்வி, வரிவருவாய் பகிர்வு, நிதி அதிகாரம், நீர் உரிமை, இயற்கை வளங்கள், மீனவர் பிரச்சினை போன்ற பல விவகாரங்கள் மாநில அதிகாரம் மற்றும் கூட்டாட்சி குறித்த கேள்விகளுடன் தொடர்புபடுகின்றன.

காவிரி என்பது வெறும் தண்ணீர் பிரச்சினை மட்டுமல்ல; கூட்டாட்சிக்குள் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான வளப் பகிர்வின் கேள்வியும்கூட.

கல்விக் கொள்கை என்பது பாடத்திட்டத்தின் கேள்வி மட்டுமல்ல; கல்வி தொடர்பான முடிவுகளை யார் எடுப்பது என்ற அதிகாரக் கேள்வியும்கூட.

மொழிக் கொள்கையும் மொழியின் மீதான அன்பை மட்டும் சார்ந்ததல்ல; அரசு நிர்வாகத்தில் எந்த மொழிக்கு எந்த அளவு அதிகாரம் இருக்கிறது என்ற கேள்வியையும் உள்ளடக்கியது.

இதனால் தமிழ்த் தேசிய அரசியல் இயல்பாகவே அதிகாரப் பகிர்வு குறித்த விவாதத்தை எதிர்கொள்கிறது.

பொருளாதார விடுதலை இல்லாமல் இன விடுதலையா?

ஒரு மக்கள் தங்கள் மொழியில் பேசுவதற்கான உரிமையைப் பெற்றிருந்தாலும் பொருளாதார வாழ்க்கையின் மீது எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாமல் இருந்தால் அந்த விடுதலை முழுமையானதாக இருக்குமா?

+ நிலம் யாரிடம் இருக்கிறது?

+ இயற்கை வளங்களின் பயன் யாருக்குச் செல்கிறது?

+ உற்பத்தி யாருடைய கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது?

+ இளைஞர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு கிடைக்கிறதா?

+ விவசாயியின் உற்பத்திக்கான விலையை யார் தீர்மானிக்கிறார்கள்?

+ கடல் வளங்களில் கடலோர மக்களுக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது?

இந்தக் கேள்விகளும் தேசிய அரசியலிலிருந்து பிரிக்க முடியாதவை.

எனவே இன விடுதலை என்பது அரசியல் அதிகாரத்தை மட்டும் குறிக்காமல் சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும் என்ற பார்வையும் தேசிய அரசியலுக்குள் வலுவாக உள்ளது.

சாதியைக் கடக்காத தமிழ்த் தேசியம் முழுமையடையுமா?

தமிழர் என்ற பொதுவான அடையாளத்தை முன்வைக்கும் எந்த அரசியலும் தமிழ்ச் சமூகத்திற்குள் இருக்கும் சாதிய ஏற்றத்தாழ்வுகளை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

ஒருபுறம் தமிழர் அனைவரும் ஒரே தேசிய இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று கூறிக்கொண்டு, மறுபுறம் பிறப்பின் அடிப்படையில் ஒருவரை ஒருவர் உயர்ந்தவர், தாழ்ந்தவர் என்று பிரித்துக்கொண்டால் அந்த தேசிய ஒருமைப்பாட்டிலேயே முரண்பாடு உருவாகிறது.

அதேபோல் பெண்களின் சம உரிமை, மதச் சுதந்திரம், கருத்துச் சுதந்திரம் மற்றும் தனிமனித உரிமைகள் இல்லாத தேசிய விடுதலையும் முழுமையான மனித விடுதலையாக அமையாது.

ஒரு தேசிய இனத்தின் விடுதலை அதன் உள்ளேயுள்ள மனிதர்களின் விடுதலையையும் உள்ளடக்கும்போதுதான் அதற்கு சமூகப் பொருள் கிடைக்கிறது.

ஈழத் தமிழர் வரலாறு சொல்லும் பாடம்

தமிழ்த் தேசிய அரசியலைப் பேசும்போது இலங்கைத் தமிழர்களின் அரசியல் வரலாற்றைத் தவிர்த்துவிட முடியாது.

மொழி உரிமை, கல்வி, அரசியல் பிரதிநிதித்துவம், பிராந்திய அதிகாரம் ஆகியவற்றைச் சுற்றி உருவான முரண்பாடுகள் காலப்போக்கில் தீவிரமடைந்து ஆயுத மோதலாக மாறின. பல தசாப்தப் போரில் தமிழ், சிங்கள சமூகங்கள் உட்பட பெருமளவான மக்கள் உயிரிழந்தனர்; இடம்பெயர்வுகளும் ஆழமான மனிதத் துயரங்களும் ஏற்பட்டன.

அந்த வரலாறு தேசிய இனப் பிரச்சினைகளுக்கு அரசியல் உரிமைகள், சமத்துவம், ஜனநாயகப் பேச்சுவார்த்தை மற்றும் மக்களின் பாதுகாப்பு எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதை உணர்த்துகிறது.

தமிழ்த் தேசியம் என்ற கருத்தை உணர்ச்சியாக மட்டும் அல்லாமல் அரசியல் கோட்பாடாக அணுகுவதற்கும் இந்த வரலாற்று அனுபவம் முக்கியமானது.

யாருக்கு எதிரானது தமிழ்த் தேசியம்?

ஒரு தேசியம் தன்னை நிறுவிக்கொள்ள மற்றொரு இனத்தை எதிரியாக உருவாக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

தமிழர் உரிமையைப் பேசுவது கன்னடருக்கு எதிரானதாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

தமிழ்மொழி உரிமையைப் பேசுவது இந்தி பேசும் மக்களுக்கு எதிரானதாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

தமிழர்களின் அரசியல் உரிமைகளைப் பேசுவது வேறு மொழி பேசும் மக்களின் மனித உரிமைகளை மறுப்பதாகவும் இருக்க முடியாது.

உரிமை என்பது மற்றொருவரின் உரிமையைப் பறிப்பதல்ல.

தனக்கான சமத்துவத்தைக் கோரும் ஒரு தேசிய அரசியல், மற்ற தேசிய இனங்களின் சம உரிமையையும் ஏற்றுக்கொள்ளும்போதுதான் அதன் ஜனநாயக அடித்தளம் வலுப்பெறும்.

அப்படியானால் உண்மையான தமிழ்த் தேசியம் எது?

+ தமிழை நேசிப்பது அதன் தொடக்கம்.

+ தமிழர் வரலாற்றை அறிவது அதன் நினைவகம்.

+ தமிழர் பண்பாட்டைப் பாதுகாப்பது அதன் அடையாளம்.

+ தமிழ்நாட்டின் நிலம், நீர் மற்றும் இயற்கை வளங்களைக் காப்பது அதன் வாழ்வியல் தேவை.

+ சாதி மற்றும் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் கடப்பது அதன் சமூக நீதி.

ஆனால் இவை அனைத்துக்கும் மேலாக தமிழர்கள் தங்கள் அரசியல், சமூக, பொருளாதார எதிர்காலத்தை ஜனநாயக வழியில் தாங்களே தீர்மானிக்கும் உரிமையை வலியுறுத்துவது அதன் அரசியல் உள்ளடக்கம்.

அந்தப் பொருளில்,

இன விடுதலை என்பது மற்றொரு இனத்திடமிருந்து விடுபடுவது மட்டுமல்ல; ஒரு தேசிய இனம் தனது எதிர்காலத்தின் மீது தானே அதிகாரம் பெறுவது.

அது வெறும் முழக்கமாக இருக்க முடியாது.

+ மொழி உரிமை வேண்டும்.

+ நில உரிமை வேண்டும்.

+ வளங்களின் மீது நியாயமான அதிகாரம் வேண்டும்.

+ சமூக நீதி வேண்டும்.

+ சமத்துவம் வேண்டும்.

+ ஜனநாயகம் வேண்டும்.

+ சுயநிர்ணய உரிமை வேண்டும்.

இவை அனைத்தையும் இணைக்கும் அரசியல் கருத்தாக இன விடுதலை புரிந்துகொள்ளப்படும்போதுதான் “தமிழ்த் தேசியம்” என்பது பண்பாட்டு அடையாளத்தைக் கடந்து ஒரு முழுமையான அரசியல் கோட்பாடாகிறது.

+ தமிழைப் போற்றுவது தமிழ்ப் பற்று.

+ தமிழர் பண்பாட்டைக் காப்பது தமிழர் அடையாளம்.

+ தமிழர்களின் உரிமைக்காக நிற்பது தமிழர் அரசியல்.

+ தமிழர்கள் தங்கள் எதிர்காலத்தைத் தாங்களே தீர்மானிக்கும் உரிமையை நிலைநாட்டுவது — அதுவே இன விடுதலையை மையமாகக் கொண்ட தமிழ்த் தேசியத்தின் அரசியல் இலக்கு.