வயநாடு முதல் நேபாளம் வரை: ஆற்றுப்படுகை ஆக்கிரமிப்பும் மலைச்சரிவும் – இயற்கை நமக்கு சொல்லும் பாடம் என்ன?

வளர்மெய்யறிவான் (எ) விசுவா விசுவநாத், பத்திரிகையாளர் 

கேரளத்தின் வயநாடு மீண்டும் மலைச்சரிவால் பாதிக்கப்படுகிறது. நேபாள–திபெத் எல்லைப் பகுதியில் பனி, பாறைச் சரிவு ஏற்படுத்திய பெரும் வெள்ளம் கிராமங்கள், சாலைகள், கட்டடங்களை அடித்துச் சென்றிருக்கிறது.

ஒவ்வொரு பேரிடருக்குப் பிறகும் நாம் சொல்கிறோம்:

“இயற்கை சீற்றம்!”

ஆனால் ஒரு கேள்வியை நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய நேரம் இது.

சீறுவது இயற்கையா?

அல்லது இயற்கையின் பாதையை மறித்துவிட்டு நாம் அதன் மீது குற்றம் சுமத்துகிறோமா?

ஆற்றில் பல ஆண்டுகளாகத் தண்ணீர் வரவில்லை; அதனால் அது ஆறு இல்லை என்று ஆகிவிடுமா?

இதுதான் நாம் முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய உண்மை.

ஒரு ஆற்றில் 10 ஆண்டுகள் வெள்ளம் வராமல் இருக்கலாம்.

20 ஆண்டுகள் வராமல் இருக்கலாம்.

சில இடங்களில் ஒரு தலைமுறையே பெரிய வெள்ளத்தைப் பார்த்திருக்காமல் இருக்கலாம்.

அதற்காக அந்த ஆற்றின் வெள்ளப்பரப்பு இல்லாமல் போய்விடுவதில்லை.

மழை அளவு மாறும்போது, நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதியில் பெருமழை பெய்யும்போது, அணைகள் நிரம்பும்போது அல்லது மலைப்பகுதிகளிலிருந்து திடீரெனப் பெருமளவு நீர் இறங்கும்போது ஆறு தனது பழைய பாதையைத் தேடும்.

அந்தப் பாதையில் நாம் வீடு கட்டியிருக்கிறோமா, அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு கட்டியிருக்கிறோமா, கடை கட்டியிருக்கிறோமா என்பதை ஆறு அறியாது.

அது தனக்கான இயற்கையான வழியில் செல்ல முயலும்.

இந்திய அரசின் பேரிடர் மேலாண்மை அமைப்புகளே ஆற்றுப்படுகைகளில் கட்டுமானம், நீர்வழிகளை ஆக்கிரமித்தல், திட்டமிடப்படாத நகரமயமாக்கல் ஆகியவை வெள்ளப் பாதிப்பை அதிகரிக்கும் முக்கிய மனிதக் காரணிகள் என்று எச்சரிக்கின்றன.

வெள்ளப்பரப்பு என்பது காலி நிலம் அல்ல!

ஒரு நதியின் இருபுறமும் இருக்கும் தாழ்வான பகுதிகளைப் பார்த்து,

“இங்கே பல ஆண்டுகளாகத் தண்ணீரே வரவில்லையே!”

என்று நினைத்து கட்டடங்களைக் கட்டுவது மிகப்பெரிய தவறு.

அது வெறும் காலி நிலமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் இயற்கையின் வரைபடத்தில் அது இன்னும் வெள்ளம் பரவுவதற்கான இடமாக இருக்கலாம்.

அதனால்தான் Floodplain Zoning — வெள்ளப்பரப்பு மண்டல வரையறை — வெள்ளப் பேரிடர் மேலாண்மையின் முக்கிய நடவடிக்கை என்று இந்திய அரசு வலியுறுத்துகிறது.

மலைகளுக்கும் இயற்கையான கட்டமைப்பு இருக்கிறது

வயநாடு நமக்கு இன்னொரு பாடத்தைக் கற்பிக்கிறது.

மலை என்பது கட்டடம் கட்டுவதற்கான உயரமான சமவெளி அல்ல.

அதற்குள் மண் அடுக்குகள் இருக்கின்றன.

பாறை அமைப்புகள் இருக்கின்றன.

மழைநீர் வடிந்துசெல்லும் இயற்கை வழிகள் இருக்கின்றன.

அவற்றை மாற்றும்போது ஆபத்தும் மாறுகிறது.

கேரள மாநில பேரிடர் மேலாண்மை ஆணையத்தின் நிலச்சரிவு அபாய ஆய்வுகளே கனமழையுடன் சேர்ந்து காடழிப்பு, குவாரி மற்றும் வெடிப்பு நடவடிக்கைகள், இயற்கை நீர்வழிகளை மாற்றுதல் அல்லது அடைத்தல், மலைச்சரிவின் அடிப்பகுதியை வெட்டுதல் போன்ற மனிதத் தலையீடுகளும் நிலச்சரிவு அபாயத்தை அதிகரிக்கக்கூடும் என்று குறிப்பிடுகின்றன.

அதனால்,

“மழை பெய்தது; மலை சரிந்தது; இயற்கை பேரழிவை ஏற்படுத்தியது”

என்று மட்டும் கூறிவிட்டு நகர்ந்துவிட முடியாது.

இயற்கையை வெல்ல முடியாது; புரிந்துகொண்டு வாழ முடியும்

இதன் பொருள் மனிதர்கள் மலைகளில் வாழக்கூடாது என்பதல்ல.

ஆற்றங்கரைகளிலும் நகரங்கள் இருக்கக்கூடாது என்பதுமல்ல.

+ எங்கே கட்டலாம்?

+ எவ்வளவு கட்டலாம்?

+ எங்கே கட்டவே கூடாது?

என்பதை அறிவியல் அடிப்படையில் தீர்மானிக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

100 ஆண்டுகளின் வெள்ள வரலாறு பார்க்கப்பட வேண்டும்.

பழைய ஆற்றுப்பாதைகள் வரைபடமாக்கப்பட வேண்டும்.

வெள்ளப்பரப்புகள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

மலைப்பகுதிகளில் நிலச்சரிவு அபாய வரைபடங்கள் கட்டாயமாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும்.

இயற்கையான நீரோட்டப் பாதைகள் எந்தக் காரணத்திற்காகவும் அடைக்கப்படக்கூடாது.

இயற்கை நமது எதிரி அல்ல!

நாம் ஒரு விஷயத்தை மறந்துவிடுகிறோம்.

ஆற்றுக்கு நாம் இடம் கொடுத்தால் அது நமது வீட்டிற்குள் வரவேண்டிய அவசியம் குறையும்.

மழைநீருக்கு வழி கொடுத்தால் அது நகரத்தை மூழ்கடிக்கும் அபாயம் குறையும்.

மலைகளின் இயற்கை அமைப்பை மதித்தால் நிலச்சரிவு அபாயத்தைக் குறைக்க முடியும்.

எல்லாப் பேரிடர்களையும் மனிதர்களே உருவாக்குகிறார்கள் என்று கூறுவதும் அறிவியல் அல்ல.

அதேபோல் எல்லாவற்றையும் “இயற்கையின் சீற்றம்” என்று கூறி நமது தவறுகளை மறைப்பதும் அறிவியல் அல்ல.

கனமழை, பனிப்பாறைச் சரிவு, நிலச்சரிவு போன்றவை இயற்கை நிகழ்வுகளாக இருக்கலாம்.

ஆனால்—

அந்த இயற்கை நிகழ்வு மனிதப் பேரழிவாக மாறுகிறதா என்பதை நமது நிலப் பயன்பாடும் தீர்மானிக்கிறது.

வயநாடும் நேபாளமும் நமக்குச் சொல்லும் மிக முக்கியமான பாடம் இதுதான்.

இயற்கையின் பாதையை நாம் மறந்துவிடலாம்.

இயற்கை தனது பாதையை மறப்பதில்லை.

இயற்கை மீது குறைசொல்வதற்கு முன்,

இயற்கைக்கு நாம் கொடுத்த இடம் எவ்வளவு என்று சிந்திப்போம்.