வீராணம் முதல் விமானப் பூச்சிமருந்து, சர்க்கரை விவகாரம் வரை… கருணாநிதி அரசு மீது 54 ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள்! சர்க்காரியா கமிஷன் என்ன கண்டறிந்தது? கருணாநிதி ஏன் தண்டிக்கப்படவில்லை ?!

-வளர்மெய்யறிவான் (எ) விசுவா விசுவநாத், ஆசிரியர் : தமிழ் ஊடகம்

தமிழ்நாட்டு அரசியலில் ஏறத்தாழ அரை நூற்றாண்டாகத் தொடர்ந்து பேசப்பட்டு வரும் பெயர் — “சர்க்காரியா கமிஷன்.”

முன்னாள் முதலமைச்சர் மு.கருணாநிதி தலைமையிலான திமுக ஆட்சியில் ஊழல் நடந்ததாக சர்க்காரியா கமிஷன் நிரூபித்துவிட்டது என்று ஒரு தரப்பும், அவசரநிலைக் காலத்தில் திமுகவைப் பழிவாங்க இந்திரா காந்தி அரசு அமைத்த கமிஷன் அது என்று மற்றொரு தரப்பும் கூறுகின்றன.

இப்போது இந்த விவகாரம் மீண்டும் அரசியல் விவாதத்திற்கு வந்திருக்கிறது.

உண்மையில் சர்க்காரியா கமிஷன் எதற்காக அமைக்கப்பட்டது? அது என்ன கண்டறிந்தது? கருணாநிதி மீது வழக்குகள் தொடரப்பட்டனவா? அதன் சட்டபூர்வ வலிமை என்ன?

ஆவணங்கள் என்ன சொல்கின்றன என்று எளிமையாகப் பார்க்கலாம்.

குற்றச்சாட்டுகள் 1976-ல் திடீரென உருவானவை அல்ல

இந்த விவகாரத்தின் தொடக்கம் 1972-க்குச் செல்கிறது.

திமுகவிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு அதிமுகவைத் தொடங்கிய எம்.ஜி.ராமச்சந்திரன், 1972 நவம்பரில் கருணாநிதி தலைமையிலான திமுக அமைச்சரவை மீது பல்வேறு முறைகேடு மற்றும் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளைக் கொண்ட மனுவைக் குடியரசுத் தலைவரிடம் அளித்தார்.

இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் எம்.கல்யாணசுந்தரம் உள்ளிட்டவர்களிடமிருந்தும் புகார்கள் அளிக்கப்பட்டன.

பின்னர் மேலும் சில புகார்கள் மத்திய அரசுக்குச் சென்றன.

1976 பிப்ரவரி 3 அன்று நாடாளுமன்றத்தில் மத்திய அரசு தெரிவித்த தகவலின்படி, அரசிடம் மொத்தம் 54 குற்றச்சாட்டுகள் இருந்தன. அவற்றில் 27 குற்றச்சாட்டுகள் கருணாநிதியைத் தனிப்பட்ட முறையில் குறிப்பிட்டவை; 13 மற்ற அமைச்சர்களைப் பற்றியவை; 14 திமுக ஆட்சியின் அதிகாரத் துஷ்பிரயோகம் போன்ற பொதுவான குற்றச்சாட்டுகள் என்று தெரிவிக்கப்பட்டது.

ஆனால் இந்த 54 குற்றச்சாட்டுகளும் அப்படியே கமிஷனால் விசாரிக்கப்படவில்லை, மாறாக கமிஷனுக்கு விசாரணை வரம்பு நிர்ணயிக்கப்பட்டது.

அவசரநிலைக் காலத்தில் அமைந்த கமிஷன்

இந்தக் கமிஷன் அமைக்கப்பட்ட அரசியல் சூழலும் முக்கியமானது.

இந்திரா காந்தியின் அவசரநிலை — Emergency அமலில் இருந்த காலம் அது.

1976 ஜனவரி 31 அன்று கருணாநிதி தலைமையிலான திமுக அரசு கலைக்கப்பட்டு தமிழ்நாட்டில் குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி அமல்படுத்தப்பட்டது.

அதற்கு அடுத்த சில நாட்களிலேயே, 1976 பிப்ரவரி 3 அன்று Commissions of Inquiry Act, 1952-ன் கீழ் விசாரணைக் கமிஷன் அமைக்கப்பட்டது.

அதன் தலைவராக உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி ஆர்.எஸ். சர்க்காரியா நியமிக்கப்பட்டார்.

எனவே, “சர்க்காரியா கமிஷனுக்கு சட்ட அடிப்படையே கிடையாது” என்று கூறுவது சரியல்ல.

அதேநேரத்தில், அது அமைக்கப்பட்ட அவசரநிலை அரசியல் சூழலை முற்றிலுமாகப் புறக்கணிப்பதும் சரியல்ல.

கருணாநிதியே கமிஷனை நீதிமன்றத்தில் எதிர்த்தார்

கமிஷன் அமைக்கப்பட்டதை எதிர்த்து கருணாநிதி சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தை அணுகினார்.

மாநில முதலமைச்சர் மற்றும் அமைச்சர்களின் செயல்பாடுகளை மத்திய அரசு இவ்வாறு விசாரிக்க முடியுமா? இது கூட்டாட்சித் தத்துவத்திற்கு எதிரானதா? Commissions of Inquiry Act-ன் கீழ் இதற்கு அதிகாரம் உள்ளதா? என்பன உள்ளிட்ட சட்டக் கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டன.

ஆனால் உயர்நீதிமன்றம் அந்த வாதங்களை ஏற்கவில்லை.

முதலமைச்சர் அல்லது அமைச்சர் தனது பதவியைப் பயன்படுத்தித் தனக்கோ, உறவினர்களுக்கோ, நண்பர்களுக்கோ ஆதாயம் ஏற்படுத்தியதாகக் குற்றச்சாட்டு எழுந்தால் அது “பொது முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விஷயம்” என்பதில் சந்தேகமில்லை என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது.

கமிஷன் அமைக்கப்பட்டதற்கான சட்ட அடிப்படையையும் நீதிமன்றம் ஏற்றுக்கொண்டது.

இதனால் ஒரு விசயம் தெளிவாகிறது:

சர்க்காரியா கமிஷன் வெறும் அரசியல் கட்சி அமைத்த குழு அல்ல; சட்டத்தின் கீழ் அமைக்கப்பட்ட அதிகாரப்பூர்வ விசாரணைக் கமிஷன்.

என்னென்ன குற்றச்சாட்டுகள் விசாரணைக்கு வந்தன?

கருணாநிதி மற்றும் அன்றைய அமைச்சர்களின் நிர்வாக நடவடிக்கைகள் தொடர்பான பல விவகாரங்கள் கமிஷனின் ஆய்வுக்கு வந்தன.

விவசாயப் பயிர்களுக்கு விமானம் மூலம் பூச்சிக்கொல்லி தெளிக்கும் Aerial Spraying ஒப்பந்தங்கள், வீராணம் குடிநீர்த் திட்டம், Nathan Publications, New Globe Theatre, சர்க்கரை தொடர்பான விவகாரம், மின்நிலையம் மற்றும் பல்வேறு அரசு ஒப்பந்தங்கள் உள்ளிட்டவை அவற்றில் அடங்கும்.

இவற்றில் சில குற்றச்சாட்டுகளை கமிஷன் ஏற்றுக்கொண்டது; சிலவற்றில் போதுமான ஆதாரம் இல்லை என்றும் கண்டது.

இதனால் “வைக்கப்பட்ட எல்லா குற்றச்சாட்டுகளையும் சர்க்காரியா நிரூபித்தார்” என்று கூறமுடியாது.

Aerial Spraying விவகாரத்தில் கடுமையான கண்டறிதல்

சர்க்காரியா அறிக்கையில் அதிகம் பேசப்பட்ட பகுதிகளில் ஒன்று விமானம் மூலம் பூச்சிக்கொல்லி தெளிக்கும் ஒப்பந்த விவகாரம்.

1977 மார்ச் 31 நாடாளுமன்ற விவாதத்தில் சர்க்காரியா கமிஷனின் கண்டறிதல் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

அதில், கருணாநிதி முதலமைச்சர் பதவியைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி தனது தனிச் செயலாளர் வைத்தியலிங்கம் வழியாக ஏழு operators-இடமிருந்து ₹1,17,273 பெற்றதாக கமிஷன் கண்டறிந்தது என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை வாசகர்கள் கவனிக்க வேண்டும்.

“சர்க்காரியா கமிஷன் இவ்வாறு கண்டறிந்தது” என்பது “கருணாநிதி லஞ்சம் வாங்கியதாக நீதிமன்றத்தில் நிரூபிக்கப்பட்டு தண்டிக்கப்பட்டார்” என்று பொருள் அல்ல.

ஏனெனில் விசாரணைக் கமிஷனும் குற்றவியல் நீதிமன்றமும் ஒன்றல்ல.

வீராணம் திட்டமும் விசாரணைக்கு வந்தது

சென்னைக்குக் குடிநீர் கொண்டுவருவதற்கான வீராணம் திட்ட ஒப்பந்தமும் கமிஷனின் முக்கிய விசாரணைகளில் ஒன்று.

ஒப்பந்தம் வழங்கப்பட்ட விதம், அதிகாரிகளின் பரிந்துரைகள் மாற்றப்பட்டதா, குறிப்பிட்ட நிறுவனத்திற்கு ஆதாயம் ஏற்படுத்தப்பட்டதா போன்றவை விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டன.

இந்த விவகாரத்திலும் கருணாநிதியின் அதிகாரப் பயன்பாடு குறித்து கமிஷன் பாதகமான கண்டறிதல்களைப் பதிவு செய்தது.

ஆனால் இதுவும் கமிஷனின் finding; நீதிமன்றத்தின் criminal conviction அல்ல.

“விஞ்ஞானபூர்வ ஊழல்” என்று சர்க்காரியா சொன்னாரா?

தமிழக அரசியலில் மிகவும் பிரபலமான வாசகம் இது:

“கருணாநிதி விஞ்ஞானபூர்வமாக ஊழல் செய்தார் என்று சர்க்காரியா கமிஷனே கூறியது.”

ஆனால் கிடைக்கக்கூடிய முதன்மை ஆவணங்களில் “Scientific Corruption” என்ற  சொற்றொடரை நீதிபதி சர்க்காரியாவின் நேரடி வாசகமாக உறுதிப்படுத்த சான்றுகள் கிடைக்கவில்லை. 

பின்னாளில் அரசியல் உரையாடல்களில் உருவான பிரபலமான சொல்லாடலை சர்க்காரியா கமிஷனின் நேரடி மேற்கோளாகக் காட்ட இயலாது.

சர்க்காரியா கமிஷன் கருணாநிதியை குற்றவாளி என்று தீர்ப்பளித்ததா?

இல்லை.

இதுதான் இந்த விவகாரத்தில் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான சட்ட உண்மை.

Commissions of Inquiry Act-ன் கீழ் அமைக்கப்படும் கமிஷன் ஒரு குற்றவியல் நீதிமன்றம் அல்ல.

அது சாட்சிகளை விசாரிக்கலாம்; ஆவணங்களைப் பெறலாம்; அதிகாரிகளை விசாரிக்கலாம்; ஒரு குற்றச்சாட்டில் உண்மை இருப்பதாகக் கண்டறிந்து அரசுக்குப் பரிந்துரைக்கலாம்.

ஆனால்,

“இந்த நபர் குற்றவாளி; இவருக்கு இத்தனை ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை”

என்று தீர்ப்பளிக்க முடியாது.

எளிமையாகச் சொன்னால்:

Commission Finding என்பது Court Conviction அல்ல.

அதேநேரத்தில் கமிஷனின் அறிக்கை எந்தச் சட்ட மதிப்பும் இல்லாத காகிதமும் அல்ல.

அதன் கண்டறிதல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு அரசு குற்றவியல் விசாரணை மற்றும் வழக்கு போன்ற அடுத்தகட்ட நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள முடியும்.

கருணாநிதி மீது குற்றவியல் வழக்கே தொடரப்படவில்லையா?

தொடரப்பட்டது.

இந்தப் பகுதியும் அரசியல் விவாதங்களில் தவறவிடப்படுகிறது.

M. Karunanidhi v. Union of India என்ற 1979 உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பில் இதற்கான முக்கியமான பதிவுகள் உள்ளன.

1976 ஜூன் மாதம் சில குற்றச்சாட்டுகள் தொடர்பாக CBI விசாரணை நடத்தப்பட்டது. பின்னர் ஆளுநரின் sanction பெறப்பட்டு, கருணாநிதி உள்ளிட்டோர் மீது IPC மற்றும் Prevention of Corruption Act பிரிவுகளின் கீழ் charge sheet தாக்கல் செய்யப்பட்டதாக உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பே பதிவு செய்கிறது.

அந்த proceedings-ஐ எதிர்த்து கருணாநிதி மேற்கொண்ட சட்டப் போராட்டம் உச்சநீதிமன்றம் வரை சென்றது. 1979 பிப்ரவரி 20 அன்று அவரது appeals தள்ளுபடி செய்யப்பட்டன.

ஆனால் இதையும்,

“உச்சநீதிமன்றம் கருணாநிதியை ஊழல் குற்றவாளி என்று தீர்ப்பளித்தது”

என்று சொல்ல முடியாது.

அந்த வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம் குற்றச்சாட்டுகளின் இறுதி trial நடத்தி conviction வழங்கவில்லை. குற்றவியல் proceedings தொடர்வதற்கான சட்டப் பிரச்சினைகளையே அது பரிசீலித்தது.

பிறகு வழக்குகள் என்ன ஆனது?

இதில்தான் இந்த விவகாரத்தின் அரசியல் திருப்பம் இருக்கிறது.

பின்னர் திமுகவும் இந்திரா காந்தியின் காங்கிரஸும் அரசியல் ரீதியாக மீண்டும் நெருங்கின.

1980 மக்களவைத் தேர்தலில் இரு கட்சிகளும் கூட்டணி அமைத்தன.

அதன்பிறகு சர்க்காரியா விசாரணையைத் தொடர்ந்து இருந்த சில குற்றவியல் வழக்குகள்

1981-ல் வாபஸ் பெறப்பட்டதாக அக்கால நாடாளுமன்றப் பதிவுகளிலும் விவாதிக்கப்பட்டுள்ளது.

எனவே,

“கருணாநிதி மீது எந்த வழக்குமே தொடரப்படவில்லை” என்பது தவறு.

அதேபோல்,

“வழக்கு முழுவதுமாக நடைபெற்று நீதிமன்றம் கருணாநிதியை குற்றவாளி என்று தண்டித்தது” என்பதும் தவறு.

மற்றொரு முக்கியமான தகவல் :

ஒரு வழக்கு திரும்பப் பெறப்படுவது என்பது, நீதிமன்றம் ஆதாரங்களை முழுமையாக விசாரித்து ஒருவரை நிரபராதி என்று தீர்ப்பளிப்பதற்குச் சமமானதல்ல.

அதேபோல் conviction இல்லாத ஒருவரை நீதிமன்றத்தால் குற்றவாளி என்று நிரூபிக்கப்பட்டவர் என்றும் கூற முடியாது.

அரசியல் பழிவாங்கலா? உண்மையான ஊழல் விசாரணையா?

இதற்கு ஒற்றை வரியில் தீர்ப்பு எழுதுவது வரலாற்றுக்கு நியாயமாகாது.

திமுக தரப்பின் வாதத்திற்கு ஆதரவாக ஒரு முக்கியமான உண்மை இருக்கிறது: கமிஷன் Emergency காலத்தில், திமுக அரசு கலைக்கப்பட்ட சில நாட்களிலேயே அமைக்கப்பட்டது.

இந்திரா காந்தி அரசுக்கும் கருணாநிதிக்கும் கடுமையான அரசியல் மோதலும் இருந்தது.

எனவே அரசியல் நோக்கம் குறித்த கேள்வி எழுவது இயல்பானது.

ஆனால் எதிர்ப்பக்கத்திலும் முக்கியமான ஆவணங்கள் இருக்கின்றன.

குற்றச்சாட்டுகள் Emergency காலத்தில் திடீரென உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல; எம்.ஜி.ஆர். உள்ளிட்டோர் 1972 முதலே புகார் அளித்திருந்தனர்.

கமிஷனுக்குத் தலைமை தாங்கியவர் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி.

கமிஷன் அமைக்கப்பட்டதை கருணாநிதி நீதிமன்றத்தில் எதிர்த்தபோதும் அது சட்டவிரோதமானது என்று நீதிமன்றம் அறிவிக்கவில்லை.

சில குற்றச்சாட்டுகளில் கமிஷன் பாதகமான findings-ஐயும் பதிவு செய்தது.

எனவே “Emergency காலத்தில் அமைந்தது; ஆகவே அறிக்கையில் இருந்த அனைத்தும் பொய்” என்றும் முடிவெடுக்க முடியாது.

இறுதியாக உண்மை என்ன?

சர்க்காரியா கமிஷனைப் பற்றி இரண்டு அரசியல் முழக்கங்கள் தொடர்ந்து சொல்லப்படுகின்றன.

“சர்க்காரியா கமிஷன் கருணாநிதியை ஊழல் குற்றவாளி என்று நிரூபித்துவிட்டது.”

இது சட்டரீதியாகத் துல்லியமான வாசகம் அல்ல.

மற்றொரு தரப்பில்,

“அது வெறும் அரசியல் பழிவாங்கல்; எந்தக் குற்றச்சாட்டுக்கும் ஆதாரமே இல்லை;

கருணாநிதி அனைத்திலும் நீதிமன்றத்தால் நிரபராதி என்று நிரூபிக்கப்பட்டார்.”

இதுவும் கிடைக்கக்கூடிய ஆவணங்கள் காட்டும் முழுமையான வரலாறு அல்ல.

உண்மை இரண்டுக்கும் நடுவில் இருக்கிறது.

சர்க்காரியா கமிஷன் சட்டத்தின் கீழ் அமைக்கப்பட்ட அதிகாரப்பூர்வ விசாரணைக் கமிஷன்.

கருணாநிதி மற்றும் அவரது ஆட்சிக்கு எதிராக முன்வைக்கப்பட்ட சில குற்றச்சாட்டுகளில் அது கடுமையான பாதகமான கண்டறிதல்களைப் பதிவு செய்தது.

அவற்றைத் தொடர்ந்து சில குற்றவியல் நடவடிக்கைகளும் நடந்தன. ஒரு முக்கிய சட்டப் போராட்டம் உச்சநீதிமன்றம் வரை சென்றது.

ஆனால் சர்க்காரியா கமிஷனின் findings தாமாகவே criminal conviction அல்ல. இறுதியில் கருணாநிதி ஊழல் குற்றத்திற்காக நீதிமன்றத்தால் தண்டிக்கப்பட்டார் என்றும் கூற முடியாது.

அதேபோல் வழக்குகள் இறுதி trial முடிந்து அனைத்து குற்றச்சாட்டுகளும் பொய் என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்ததாகவும் பொதுவாகக் கூற முடியாது.

எனவே ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சர்க்காரியா கமிஷனை மீண்டும் விவாதிக்கும்போது கேட்க வேண்டிய சரியான கேள்வி:

“சர்க்காரியா கமிஷன் என்ன கண்டறிந்தது?” என்பது மட்டுமல்ல; “அந்தக் கண்டறிதல்களில் எவை குற்றவியல் நீதிமன்றத்தில் இறுதிவரை விசாரிக்கப்பட்டு நிரூபிக்கப்பட்டன?” என்பதும்தான்.

இந்த இரண்டு கேள்விகளையும் பிரித்துப் பார்த்தால்தான் அரசியல் பிரச்சாரத்திலிருந்து வரலாற்று உண்மையைப் பிரித்தறிய முடியும்.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக,

ஒருவேளை, இந்திரா காந்தி அரசு வழக்குகளைத் திரும்பப் பெறாமல், விசாரணை மற்றும் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் இறுதிவரை தொடர அனுமதித்திருந்தால், சர்க்காரியா கமிஷன் அறிக்கையைத் தொடர்ந்து தொடுக்கப்பட்ட வழக்குகள் வேறு சட்ட முடிவுகளுக்குச் சென்றிருக்க வாய்ப்பு இருந்திருக்கலாம்.

ஆனால் அது நிகழவில்லை.

பின்னர் ஏற்பட்ட திமுக–காங்கிரஸ் அரசியல் நெருக்கமும், வழக்குகள் திரும்பப் பெறப்பட்ட காலவரிசையும் சேர்ந்து பார்க்கும்போது, இது வெறும் சட்ட நடவடிக்கையின் முடிவு மட்டுமல்ல; ஒரு அரசியல் சமரசத்தின் நிழல் இதன் மீது தெளிவாகப் படிந்திருந்தது என்ற கேள்வியை வரலாறு முன்வைக்கிறது.

ஒரு வழக்கு இறுதிவரை விசாரிக்கப்பட்டு குற்றமற்றவர் என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளிப்பதும், அரசியல் சூழ்நிலை மாறிய பின் வழக்கை அரசு திரும்பப் பெறுவதும் ஒன்றல்ல. சர்க்காரியா விவகாரத்தின் மிக முக்கியமான முடிச்சு இதுவே.