தேவரடியார் என்பவர்கள் தேவதாசிகள் அல்லர்! மூவலூர் அம்மையார் எதிர்த்த தாசிகள் முறை வேறு!

-வளர்மெய்யறிவான் (எ) விசுவா விசுவநாத், ஆசிரியர் : தமிழ் ஊடகம்

சமூக ஊடகங்களில் தற்போது மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார் எழுதிய “தாசிகள் மோசவலை அல்லது மதிபெற்ற மைனர்” நூலின் தன்னுரை உள்ளிட்ட பகுதிகள் பரப்பப்பட்டு வருகின்றன.

அவற்றைப் படிப்பதும், மூவலூர் அம்மையார் நடத்திய சமூகச் சீர்திருத்தப் போராட்டத்தைப் பேசுவதும் அவசியமானது.

ஆனால் அவர் இருபதாம் நூற்றாண்டில் எதிர்த்த தாசிகள் முறையை, பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய சோழர் கல்வெட்டுகளில் இடம்பெறும் “தேவர் அடியார்” என்ற கோயில் சார்ந்த பெண்களின் இறைசசேவை அடையாளத்துடன் ஒன்றாக்குவது வரலாற்றுச் சான்றுகளால் தாங்கப்படாத திரிப்பு.

இரண்டையும் தனித்தனியாகப் பிரித்துப் பார்த்தால்தான் உண்மை தெளிவாகிறது.

மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார் எதிர்த்தது எந்த முறை?

மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையாரின் “தாசிகள் மோசவலை அல்லது மதிபெற்ற மைனர்” 1936-ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது.

அந்த நூலின் நோக்கத்தை அவரது தன்னுரையே தெளிவுபடுத்துகிறது.

தாசிகளுடனான “கூடா ஒழுக்கத்தில்” ஈடுபடும் இளைஞர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையையும், மனைவி மக்களின் வாழ்க்கையையும் பாதிப்பதைத் தடுப்பதும்; அந்தச் சமூகத்தில் உள்ள பெண்கள் சீர்திருத்தப்பட்ட வாழ்க்கையை அடைவதும் தனது நோக்கம் என்பதை அவர் எடுத்துரைக்கிறார்.

அதாவது மூவலூர் அம்மையார் எழுதிக்கொண்டிருந்தது ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய சோழர் சமூகத்தைப் பற்றிய கல்வெட்டு ஆய்வு அல்ல.

அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் நிலவிய பிற்காலத்திய தாசிகள் சமூக முறைக்கு எதிரான சீர்திருத்தக் குரலே அவரது நாவல்.

இதன் காலத்தை மறந்துவிட்டு அவரது எழுத்தை நேரடியாகச் சோழர் காலத்துக்குக் கொண்டுசெல்வதே முதல் வரலாற்றுப் பிழை.

பொட்டுக்கட்டு என்றால் என்ன? 1947 சட்டமே பதில் சொல்கிறது

மூவலூர் அம்மையார் போராடிய காலத்திற்கு மிக அருகிலேயே நமக்கு இன்னொரு முதன்மையான ஆவணம் கிடைக்கிறது.

Madras Devadasis (Prevention of Dedication) Act, 1947.

இந்தச் சட்டம் “Dedication” என்பதையே வரையறுக்கிறது.

ஒரு பெண்ணை இந்துக் கடவுள், சிலை, வழிபாட்டுப் பொருள், கோயில் அல்லது பிற சமய நிறுவனத்தின் சேவைக்கு ஒரு சடங்கின் வழியாக அர்ப்பணிப்பதை அது குறிப்பிடுகிறது.

அத்துடன் அந்த அர்ப்பணிப்புச் சடங்குகளில்

பொட்டுக்கட்டு - Pottukattu,

கஜ்ஜேபூஜா - Gajjepuja,

முத்ரி -Mudri,

கும்பஹாரத்தி -Kumbhaharathy

ஆகியவற்றையும் சட்டம் நேரடியாகப் பெயரிட்டுக் குறிப்பிடுகிறது.

அவ்வாறு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பெண்ணையே அந்தச் சட்டம் தேவதாசி - “Devadasi” என்று வரையறுக்கிறது.

எனவே இருபதாம் நூற்றாண்டின் தேவதாசி முறையை அடையாளப்படுத்த நமக்கு ஊகங்கள் தேவையில்லை.

அக்காலச் சட்டமே அதன் அடிப்படை அம்சங்களைச் சொல்கிறது.

பாலியல் சுரண்டல் குறித்தும் சட்டமே பேசுகிறது

1947 சட்டத்தின் முன்னுரை இன்னும் முக்கியமானது.

பெண்களை தேவதாசிகளாக அர்ப்பணிக்கும் நடைமுறை, அவ்வாறு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பெண்களில் பலரை விபச்சார வாழ்க்கைக்கு இட்டுச் செல்கிறது என்று சட்டத்தின் முன்னுரை குறிப்பிடுகிறது.

அதனால்தான் அந்த அர்ப்பணிப்பு முறைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும் எனச் சட்டம் அறிவிக்கிறது.

மேலும் ஒரு பெண் தேவதாசியாக அர்ப்பணிக்கப்பட்டதன் காரணமாக அவள் சட்டபூர்வமான திருமணம் செய்துகொள்ளத் தகுதியற்றவளாகக் கருதப்படக்கூடாது என்றும் சட்டம் தெளிவுபடுத்துகிறது.

இதுதான் நாம் கவனிக்க வேண்டிய இருபதாம் நூற்றாண்டின் சமூகச் சூழல்:

பெண் அர்ப்பணிப்பு; (நேர்ந்து விடுதல்)

பொட்டுக்கட்டு உள்ளிட்ட சடங்குகள்;

திருமணத்தைப் பாதித்த சமூகக் கட்டுப்பாடுகள்;

பாலியல் சுரண்டலுக்கான சூழல்;

அவற்றை ஒழிப்பதற்கான சமூக மற்றும் சட்டப் போராட்டம்.

மூவலூர் அம்மையாரின் போராட்டத்தை இந்த வரலாற்றுச் சூழலுக்குள்தான் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இப்போது சோழர் காலத்திற்குச் செல்வோம்

இருபதாம் நூற்றாண்டை அங்கேயே நிறுத்திவிட்டு, பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னால் செல்ல வேண்டும்.

சோழர் காலக் கல்வெட்டுகளில் கோயிலுடன் தொடர்புடைய பெண்கள் ஒரே பெயரால் மட்டும் அழைக்கப்படவில்லை.

தேவரடியார், 

தேவனார் மகள்,

தளியிலார்,

பதியிலார்

போன்ற பல்வேறு அடையாளங்கள் காணப்படுகின்றன.

இவர்களுடைய சமூக நிலையை அறிய வேண்டுமானால் 1936-ஆம் ஆண்டின் நாவலை எடுத்துக்கொண்டு பின்னோக்கிச் செல்லக்கூடாது.

சோழர் கல்வெட்டுகளையே கேட்க வேண்டும்.

304 சோழர் கல்வெட்டுகள்

வரலாற்றாய்வாளர் Leslie C. Orr, கி.பி. 850 முதல் 1300 வரையிலான தமிழகக் கோயில் சார்ந்த பெண்கள் குறித்த கல்வெட்டுகளை விரிவாக ஆராய்ந்துள்ளார்.

அவரது ஆய்வின் அடித்தளமாக 304 சோழர் காலக் கல்வெட்டுகள் உள்ளன.

இந்த 304 கல்வெட்டுகளிலிருந்து கிடைக்கும் ஒரு செய்தி மிகவும் முக்கியமானது.

தேவரடியார் உள்ளிட்ட கோயில் சார்ந்த பெண்களைப் பிற்காலக் கற்பனையின் அடிப்படையில் அனைவரையும் “கோயில் நடனப் பெண்கள்” என்று கூறக் கூடாது.

304 கல்வெட்டுகளில் நான்கு மட்டுமே “நடனமாடுபவர்” என்ற பொருளுடைய சொற்களைப் பயன்படுத்துகின்றன.

அந்த நான்கில் இரண்டு கல்வெட்டுகளில் குறிப்பிடப்படும் கலைஞர்கள் பெண்கள்தானா என்பதுகூட உறுதியாக இல்லை என்று Orr சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

எனவே,

தேவரடியார் = நடனப் பெண் = தேவதாசி

என்ற சமன்பாட்டைச் சோழர் கல்வெட்டுகளே ஆதரிக்கவில்லை.

தானம் கொடுத்த தேவரடியார்கள்

சோழர் கல்வெட்டுகளின் இன்னொரு முக்கியமான பகுதி கோயில் சார்ந்த பெண்களை தானம் வழங்குபவர்களாகப் பதிவு செய்கிறது.

நிலம் உள்ளிட்ட சொத்துகளையும், விளக்கெரிக்கத் தேவையான கொடைகளையும் கோயில்களுக்கு வழங்கிய பெண்களின் பதிவுகள் கிடைக்கின்றன.

அதாவது அவர்கள் அனைவரையும்,

“கோயிலுக்குப் பொட்டுக்கட்டப்பட்ட பெண்கள்”

என்ற பிற்கால வார்ப்புக்குள் அடைத்துவிட முடியாது.

கல்வெட்டுகளில் அவர்கள் பொருளாதாரச் செயல்பாடுகளைக் கொண்டவர்களாகவும், அறக்கொடையாளர்களாகவும் வெளிப்படுகின்றனர்.

திருமணமான தேவரடியாள் — மிக முக்கியமான கல்வெட்டுச் சான்று

இன்னும் முக்கியமான சான்று ஒன்று உள்ளது.

திருவொற்றியூர் கல்வெட்டில் சதுரன் சதுரி என்ற பெண் “தேவரடியாள்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்.

அதே பெண் ஒரு ஆணின் “அகமுடையாள்” — மனைவி என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறார்.

இது சாதாரணமான செய்தியல்ல.

சோழர் காலக் கல்வெட்டு உலகத்தில்,

தேவரடியாள் என்ற அடையாளமும் 

ஒருவருடைய மனைவி என்ற அடையாளமும்

ஒன்றுக்கொன்று முரணானவையாக இருக்கவில்லை என்பதை இது காட்டுகிறது.

இப்போது இதை 1947 தேவதாசி ஒழிப்புச் சட்டத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள்.

ஒரு பெண் தேவதாசியாக அர்ப்பணிக்கப்பட்டதால் அவள் சட்டபூர்வமான திருமணம் செய்ய இயலாதவளாகக் கருதப்படக்கூடாது என்று தனியாகச் சட்டம் சொல்ல வேண்டிய சமூக நிலை இருபதாம் நூற்றாண்டில் இருந்தது.

இரண்டு காலங்களின் சமூக அமைப்புகளுக்கு இடையேயுள்ள வேறுபாட்டை இது தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகிறது.

சோழர் கல்வெட்டில் “பொட்டுக்கட்டு” எங்கே?

இங்குதான் மிக முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தேவதாசி முறையைச் சோழர் காலத் தேவரடியார்களுடன் ஒன்றாகக் கூறுகிறவர்கள் சோழர் கல்வெட்டுகளில் அதற்கான நேரடிச் சான்றுகளைக் காட்ட வேண்டும்.

தேவரடியார்களைப் பொட்டுக்கட்டிக் கோயிலுக்கு அர்ப்பணித்ததாக எந்தச் சோழர் கல்வெட்டு கூறுகிறது?

அவர்கள் கடவுளுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டதாக எந்தச் சோழர் கல்வெட்டு கூறுகிறது?

அதனால் அவர்கள் மனிதர்களைத் திருமணம் செய்துகொள்ளக்கூடாது என்று எந்தச் சோழர் கல்வெட்டு கூறுகிறது?

அவர்கள் பாலியல் சேவைக்காகவே நியமிக்கப்பட்டவர்கள் என்று எந்தச் சோழர் கல்வெட்டு கூறுகிறது?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான நேரடிக் கல்வெட்டுச் சான்றுகள் இல்லாமல், பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர் பதிவான ஒரு சமூக முறையின் தன்மைகளைச் சோழர் காலப் பெண்கள் மீது பின்னோக்கித் திணிப்பது வரலாற்று முறைமையல்ல.

“தேவர் அடியார்” என்ற சொல்லையே கவனியுங்கள்

தமிழில் தேவர் + அடியார் என்ற சொற்களின் அமைப்பையும் கவனிக்க வேண்டும்.

தமிழ்ச் சமய மரபில் “அடியார்” என்பது இழிவான சொல்லல்ல.

சிவனடியார், இறையடியார், திருவடியார் போன்ற சொற்களின் மொழியியல்–சமயப் பின்னணியில் “அடியார்” என்பது இறைத் தொண்டு அல்லது பக்தியுடன் தொடர்புடைய அடையாளமாக வருகிறது.

மறுபுறம் Devadasi என்பது சமஸ்கிருத Deva + Dāsi என்ற சொற்களின் சேர்க்கை.

இரண்டுக்கும் “இறைவனுடன் தொடர்புடைய பெண்” போன்ற பொருள் ஒற்றுமை இருப்பதைக் கொண்டு, வெவ்வேறு நூற்றாண்டுகளில் இருந்த இரண்டு சமூக அமைப்புகளையும் நிறுவனங்களையும் ஒன்றாக அறிவிக்க முடியாது.

சொல்லின் மொழிபெயர்ப்பு மற்றும் ஒற்றுமை சமூக வரலாற்றின் சமத்துவத்தை நிரூபிக்காது.

இங்கே இன்னொரு தவறும் நிகழ்கிறது.

தேவதாசி முறையை எதிர்த்த மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையாரின் போராட்டத்தையே சோழர் காலத் தேவரடியார் முறைக்கு எதிரான சான்றாக மாற்ற முயற்சிக்கப்படுகிறது.

இது மூவலூர் அம்மையாரின் போராட்டத்திற்கே செய்யப்படும் வரலாற்று அநீதி.

அவர் எதிர்த்த சமூகத் தீமையை அதன் காலத்திற்குள் வைத்து ஆராய வேண்டும்.

1936-ஆம் ஆண்டின் சமூகச் சீர்திருத்த நாவல், சோழர் காலத் தேவரடியார்களை விளக்கும் முதன்மைக் கல்வெட்டு ஆதாரம் அல்ல.

சோழர் காலத்தை அறிய சோழர் கல்வெட்டுகளிடம் செல்ல வேண்டும்.

மூவலூர் அம்மையார் காலத் தாசிகள் முறையை அறிய அவரது எழுத்துகள், அக்கால சமூக ஆவணங்கள், நீதிமன்றப் பதிவுகள் மற்றும் தேவதாசி ஒழிப்புச் சட்டங்களிடம் செல்ல வேண்டும்.

இரண்டையும் கலந்து எழுதிவிட்டு அதையே “வரலாறு” என்று கூற முடியாது.

அப்படியானால் எப்போது மாற்றம் ஏற்பட்டது?

இதுதான் உண்மையில் ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டிய மிகப்பெரிய வரலாற்றுக் கேள்வி.

சோழர் காலக் கல்வெட்டுகளில் காணப்படும் கோயில் சார்ந்த பெண்களின் நிலைக்கும்,

இருபதாம் நூற்றாண்டில் ஒழிக்கப்பட வேண்டிய சமூகத் தீமையாகப் பதிவான பொட்டுக்கட்டு–தேவதாசி முறைக்கும் இடையிலுள்ள பல நூற்றாண்டுகளில் என்ன நடந்தது?

பெண்ணைத் தெய்வத்திற்கு அர்ப்பணிக்கும் சடங்கு எந்தக் காலத்தில் தெளிவாக ஆவணங்களில் தோன்றுகிறது?

பொட்டுக்கட்டு எப்போது வருகிறது?

Gajje Puja எப்போது வருகிறது?

தெலுங்குப் பகுதிகளில் பதிவாகும் Kalavantulu, Bogam, Sani போன்ற மரபுகளுக்கும் பிற்காலத் தமிழக தேவதாசி முறைக்கும் என்ன தொடர்பு?

விஜயநகர–நாயக்கர் கால அரசியல் மற்றும் கோயில் நிர்வாக மாற்றங்கள் இதில் என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின?

இவைதான் ஆராயப்பட வேண்டிய கேள்விகள்.

ஆனால் அதற்காக சோழர் கல்வெட்டுகளையும் இருபதாம் நூற்றாண்டுச் சமூக முறையையும் ஒன்றாகக் கலக்கவும் கூடாது.

இரண்டு காலங்கள் — இரண்டு ஆதார உலகங்கள்

இப்போது கிடைக்கும் ஆதாரங்களை அருகருகே வைத்துப் பாருங்கள்.

சோழர் கல்வெட்டு உலகம்

தேவரடியார் உள்ளிட்ட பல்வேறு கோயில் சார்ந்த பெண் அடையாளங்கள்.

கோயில் சேவை.

தானங்கள்.

சொத்து மற்றும் பொருளாதாரச் செயல்பாடு.

கோயில் மரியாதைகள்.

திருமணமான தேவரடியாளுக்கான கல்வெட்டுச் சான்று.

304 கல்வெட்டுகளில் நான்கில் மட்டுமே நடனத்தைக் குறிக்கும் அடையாளங்கள்.

பிற்கால தேவதாசி ஒழிப்பு ஆவணங்களின் உலகம்

பெண்ணைக் கோயில் அல்லது தெய்வத்திற்கு அர்ப்பணித்தல்.

Pottukattu.

Gajjepuja.

Mudri.

Kumbhaharathy.

அர்ப்பணிப்பால் உருவான திருமணத் தடையைச் சட்டம் செல்லாததாக்குதல்.

அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பெண்களில் பலரை விபச்சார வாழ்க்கைக்கு இட்டுச் சென்றதாகச் சட்ட முன்னுரையே பதிவு செய்த சமூக நிலை.

இந்த இரண்டு ஆதார உலகங்களையும் ஒன்றாகக் கலந்துவிட்டு, “சோழர் காலத் தேவரடியார்கள்தான் பிற்கால தேவதாசிகள்” என்று அறிவிப்பதும், பொருந்தாதவகையில் பொதுமைப்படுத்துவதும் தமிழர் இனத்தின்மீது ஏவப்படும் அவதூறு.

அது கால வேறுபாட்டையும், சமூக அமைப்பு வேறுபாட்டையும், கல்வெட்டுச் சான்றுகளையும் புறக்கணிக்கும் வரலாற்றுத் திரிப்பு.

மூவலூர் அம்மையார் எதிர்த்தது சமூகத் தீமை — தேவரடியார் வரலாறு அல்ல!

மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையாரின் போராட்டத்தின் பெருமையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வோம்.

பெண்களைச் சுரண்டிய சமூக முறைக்கு எதிராக அவர் எழுப்பிய குரலை வரலாற்றில் உரிய இடத்தில் நிறுத்துவோம்.

ஆனால் அந்தப் போராட்டத்தைப் பயன்படுத்திச் சோழர் காலத் தேவரடியார்களின் வரலாற்றை மாற்றி எழுதக் கூடாது.

மூவலூர் அம்மையார் எதிர்த்த தாசிகள் முறையைப் பற்றிய ஆதாரங்களை அந்தக் காலத்திலிருந்து எடுப்போம்.

தேவரடியார்களைப் பற்றிய வரலாற்றைச் சோழர் கல்வெட்டுகளிலிருந்து எடுப்போம்.

அப்போதுதான் இரண்டிற்கும் இடையேயுள்ள வேறுபாடு தெளிவாகத் தெரியும்.

வரலாற்றில் காலம் முக்கியம்.

சொல் முக்கியம்.

சடங்கு முக்கியம்.

சமூக நிலை முக்கியம்.

அனைத்திற்கும் மேலாக சான்று முக்கியம்.

எனவே மீண்டும் சொல்கிறோம்:

தேவரடியார் என்பவர்கள் தேவதாசிகள் அல்லர்!

மூவலூர் அம்மையார் எதிர்த்த தாசிகள் முறையைச் சோழர் காலத் தேவரடியார்களுடன் இணைப்பது திரிப்பு; மாபெரும் வரலாற்றுப் பிழை!

அப்படி இணைக்க விரும்புபவர்கள் முதலில் சோழர் கல்வெட்டுகளிலிருந்து நேரடியாகச் சான்றுகளைக் காட்டட்டும்:

பொட்டுக்கட்டு எங்கே?

தெய்வத்திற்குத் திருமணம் செய்து வைக்கும் அர்ப்பணிப்புச் சடங்கு எங்கே?

மனிதரைத் திருமணம் செய்வதற்கான தடை எங்கே?

பாலியல் சேவை தேவரடியார்களின் கடமை என்று கூறும் கல்வெட்டு எங்கே?

இந்தக் கேள்விகளுக்குக் கல்வெட்டுகளே பதில் சொல்லட்டும்.

அதன்பிறகு வரலாற்றைப் பேசுவோம்.