தமிழர் கோயில்களில் தமிழில் வழிபாடு ஏன் வேண்டும்? தடையாக இருப்பது ஆகமமா, சாதியா ?

தமிழுக்கு எதிரான தடையின் பின்னால் மொழியா? ஆகமமா? சாதியா?

-வளர்மெய்யறிவான் (எ) விசுவா விசுவநாத்

தமிழ்நாட்டின் கோயில்களில் தமிழில் வழிபாடு நடத்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கை இன்று புதிதாக எழுந்த ஒன்றல்ல.

தேவாரம் பாடிய நாயன்மார்கள், நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம் பாடிய ஆழ்வார்கள், திருவாசகம் தந்த மாணிக்கவாசகர், திருப்புகழ் பாடிய அருணகிரிநாதர் என்று தமிழ்நாட்டின் பக்தி மரபின் பெரும்பகுதியே தமிழால் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அப்படியிருக்க,

தமிழர் வாழும் தமிழ்நாட்டின் கோயில்களில் தமிழில் வழிபடுவதற்காக ஏன் இன்றும் கோரிக்கை வைக்க வேண்டியிருக்கிறது?

இதுதான் அடிப்படையான கேள்வி.

சண்டிகேஸ்வரர் சேவா அறக்கட்டளையின் நிறுவனர் சுரேஷ் பாபு தமிழ் ஊடகத்திற்கு அளித்த நேர்காணலில் இன்னும் கடுமையான ஒரு குற்றச்சாட்டை முன்வைக்கிறார்.

“இவர்களுக்கு சமஸ்கிருதத்தின் மீது அக்கறை என்பதெல்லாம் இல்லை; தமிழில் வழிபாடு, குடமுழுக்கு செய்வதைத் தடுப்பதன் அடிப்படையில் சாதியத் தீண்டாமையே இருக்கிறது” என்பது அவரது வாதம்.

இந்தக் கருத்தை அப்படியே ஒரு நிரூபிக்கப்பட்ட வரலாற்று முடிவாக ஏற்றுக்கொள்வதற்கு முன் சில கேள்விகளுக்குப் பதில் தேடவேண்டியுள்ளது.

தமிழ் வழிபாடு என்பது சமஸ்கிருத எதிர்ப்பா?

முதலில் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.

தமிழில் வழிபாடு வேண்டும் என்று கேட்பது சமஸ்கிருதம் இருக்கக்கூடாது என்று சொல்வதற்கு இணையானதல்ல.

ஒரு பக்தர் சமஸ்கிருதத்தில் வழிபட விரும்பினால் அதற்கான வாய்ப்பு அவருக்கு இருக்கட்டும்.

அதேபோல,

ஒரு தமிழ் பக்தர் தனது தாய்மொழியான தமிழில் இறைவனை வழிபட விரும்பினால் அதற்கான முழுமையான வாய்ப்பும் அவருக்கு இருக்க வேண்டுமல்லவா?

இதுதான் தமிழ் வழிபாட்டுக் கோரிக்கையின் மிக எளிமையான அடிப்படை.

தமிழ்நாடு அரசே 2021-ல் “அன்னைத் தமிழில் அர்ச்சனை” திட்டத்தை 47 முக்கியக் கோயில்களில் நடைமுறைப்படுத்தியது. தமிழில் அர்ச்சனை செய்ய விரும்பும் பக்தர்கள் அதனைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வகையில் ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன.

இந்தத் திட்டத்தை எதிர்த்து தொடரப்பட்ட பொதுநல வழக்கில் தலையிட சென்னை உயர் நீதிமன்றம் மறுத்தது. தமிழில் மந்திரங்கள் அல்லது வழிபாட்டு உரைகள் சொல்லப்படுவதைத் தடை செய்ய வேண்டுமென்ற வாதத்தையும் நீதிமன்றம் ஏற்கவில்லை.

எனவே,

“தமிழில் வழிபட முடியுமா?” என்ற கேள்வி மட்டுமல்ல இன்று முக்கியமானது.

தமிழில் வழிபடுவதற்கான உரிமை நடைமுறையில் எந்த அளவுக்கு உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது? என்பதே அடுத்த கேள்வி.

தமிழுக்கும் கோயிலுக்கும் உள்ள உறவு நேற்று பிறந்ததல்ல

தமிழ்நாட்டின் கோயில் மரபிலிருந்து தமிழைப் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது.

சைவத்தில் தேவாரம், திருவாசகம், திருமந்திரம் உள்ளிட்ட திருமுறைகள்; வைணவத்தில் நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம்; முருக வழிபாட்டில் திருப்புகழ் என்று தமிழ் பக்தி இலக்கியத்தின் பரப்பு மிகப்பெரியது.

இவை நூலகத்தில் வைத்துப் படிப்பதற்காக மட்டும் எழுதப்பட்ட இலக்கியங்கள் அல்ல.

இறைவனைப் பாடுவதற்கும், தலங்களைப் போற்றுவதற்கும், பக்தியை மக்களிடம் எடுத்துச் செல்வதற்கும் உருவான வாழும் சமய இலக்கியங்கள்.

தமிழ்நாடு அரசின் இந்து சமய அறநிலையத்துறையின் அதிகாரப்பூர்வ கோயில் வரலாறுகளில்கூட தேவாரப் பதிகங்களுக்கும் தலங்களுக்கும் உள்ள தொடர்புகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. உதாரணமாக திருமணஞ்சேரி கோயிலின் அதிகாரப்பூர்வ விவரத்திலேயே திருநாவுக்கரசரின் பதிகம் இடம்பெறுகிறது.

தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறையின் பதிவுகளும் தமிழகக் கோயில்களின் நீண்ட கல்வெட்டு மரபை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஏழாம் நூற்றாண்டிலிருந்து தமிழ் எழுத்திலான கல்வெட்டுகள் பரவலாகக் காணப்படுவதாகத் துறை குறிப்பிடுகிறது.

அதாவது,

தமிழுக்கும் தமிழகக் கோயில்களுக்கும் உள்ள தொடர்பு வெறும் உணர்வுபூர்வமான மொழிப்பற்று அல்ல; அதற்கு இலக்கிய, கல்வெட்டு மற்றும் வழிபாட்டு வரலாறும் இருக்கிறது.

குடமுழுக்கு தமிழில் நடத்த முடியுமா?

இந்தக் கேள்விக்கும் நீதிமன்றத்தில் முக்கியமான பதில் கிடைத்திருக்கிறது.

கரூர் பசுபதீஸ்வரர் கோயில் குடமுழுக்கு தொடர்பான வழக்கில், தமிழ்த் திருமுறைகள், தமிழ் சைவ மந்திரங்கள் உள்ளிட்டவற்றைக் கொண்டு குடமுழுக்கு நடத்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கை சென்னை உயர் நீதிமன்ற மதுரைக் கிளைக்கு வந்தது.

2021-ல் நீதிபதிகள் என். கிருபாகரன், பி. புகழேந்தி அமர்வு தமிழ் மற்றும் இறைவழிபாட்டுக்கிடையிலான வரலாற்றுத் தொடர்பை விரிவாகக் குறிப்பிட்டது.

ஆழ்வார்கள், நாயன்மார்கள் உள்ளிட்ட தமிழ்ப் பக்தி மரபையும் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது;

குடமுழுக்கில் தமிழுக்கும் உரிய இடம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்ற கருத்தையும் வலியுறுத்தியது.

எனவே,

“குடமுழுக்கு என்றால் சமஸ்கிருதத்தில் மட்டும்தான் நடத்த முடியும்” என்று பொதுவாகச் சொல்லிவிட முடியாது.

தமிழில் குடமுழுக்கு நடத்துவதற்கான நடைமுறைகளும் நீதிமன்ற விவாதங்களும் ஏற்கெனவே உருவாகியுள்ளன.

ஆகமம் தமிழைத் தடுக்கிறதா?

தமிழ் வழிபாட்டிற்கு எதிராக முன்வைக்கப்படும் முக்கியமான சொல் — ஆகமம்.

இங்கே மிகுந்த கவனம் தேவை.

அனைத்துக் கோயில்களும் ஒரே ஆகமத்தைப் பின்பற்றுவதில்லை. சைவம், வைணவம் உள்ளிட்ட மரபுகளில் வெவ்வேறு ஆகமங்களும் வழிபாட்டு நடைமுறைகளும் உள்ளன.

எனவே,

“எல்லா ஆகமங்களும் தமிழைத் தடை செய்கின்றன”

என்றும்,

“எந்த ஆகமத்திலும் எந்தக் கட்டுப்பாடும் கிடையாது”

என்றும் ஒரே வரியில் முடிவு செய்வது  முறையாகாது.

ஆனால் 2021-ல் “அன்னைத் தமிழில் அர்ச்சனை” திட்டத்திற்கு எதிரான வழக்கை விசாரித்த சென்னை உயர் நீதிமன்றம், தமிழில் மந்திரங்களைச் சொல்லுவதைத் தடுக்க வேண்டுமென்ற கோரிக்கையை ஏற்கவில்லை. முந்தைய நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளையும் சுட்டிக்காட்டியது.

இதனால் குறைந்தபட்சம் ஒன்று தெளிவாகிறது:

“ஆகமம்” என்ற ஒரே சொல்லை முன்வைத்து தமிழை முழுமையாக வழிபாட்டிலிருந்து விலக்கிவிட முடியாது.

அப்படியானால் சாதி எங்கே வருகிறது?

இதுதான் சுரேஷ் பாபு முன்வைக்கும் மிக முக்கியமான கேள்வி.

அவரது வாதத்தின்படி,

தமிழ் Vs சமஸ்கிருதம் என்று வெளியே தெரியும் பிரச்சினையின் ஆழத்தில் யார் பூசை செய்யலாம்? யார் கருவறைக்குள் செல்லலாம்? யார் இறைவனைத் தொடலாம்? என்ற சமூக அதிகாரம் தொடர்பான கேள்வியும் இருக்கிறது.

இந்த விவாதத்திற்கு இந்தியாவில் நீண்ட சட்ட வரலாறும் உள்ளது.

1972-ஆம் ஆண்டின் Seshammal v. State of Tamil Nadu வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம் பரம்பரை அடிப்படையில் அர்ச்சகர் பதவி தானாகத் தொடர வேண்டும் என்ற உரிமையைப் பாதுகாக்கவில்லை. அர்ச்சகர் நியமனம் தொடர்பான நிர்வாக அம்சத்தையும், குறிப்பிட்ட கோயிலின் சமயச் சடங்கு மற்றும் ஆகமத் தேவைகளையும் நீதிமன்றம் வேறுபடுத்திப் பார்த்தது.

2015-ஆம் ஆண்டின் Adi Saiva Sivachariyargal Nala Sangam v. Government of Tamil Nadu வழக்கிலும் உச்சநீதிமன்றம் அர்ச்சகர் நியமனத்தை சாதி என்ற ஒற்றைக் காரணியால் மட்டும் தீர்மானித்துவிடவில்லை;

 அரசியலமைப்புச் சட்ட உரிமைகளுக்கும் குறிப்பிட்ட கோயிலின் ஆகமத் தேவைகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பை வழக்கு வாரியாக ஆராய வேண்டிய நிலைப்பாட்டை எடுத்தது.

எனவே சட்டநிலை மிக நுணுக்கமானது.

“எந்தச் சாதியைச் சேர்ந்தவரும் எந்தக் கோயிலிலும் எந்த நிபந்தனையும் இல்லாமல் அர்ச்சகராகலாம்” என்று சட்டத்தைச் சுருக்கிவிடவும் முடியாது.

அதேநேரத்தில்,

“பிறப்பால் குறிப்பிட்ட சாதியைச் சேர்ந்தவர் மட்டுமே அர்ச்சகராக முடியும்” என்றும் பொதுவான சட்ட விதியாகச் சொல்லிவிட முடியாது.

தகுதி, பயிற்சி, குறிப்பிட்ட கோயிலின் ஆகமம், அரசியலமைப்புச் சட்டம் ஆகிய அனைத்தும் இந்த விவாதத்தில் வருகின்றன.

மொழிக்குப் பின்னால் அதிகாரமும் இருக்கிறதா?

இங்குதான் சுரேஷ் பாபுவின் வாதம் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

ஒரு சடங்கின் மொழி சாதாரண தகவல் தொடர்புக்கான மொழி மட்டுமல்ல.

+ அந்த மொழியை யார் கற்றிருக்கிறார்கள்?

+ அதைச் சொல்லும் அதிகாரம் யாருக்கு இருக்கிறது?

+ பூசை செய்யும் தகுதியை யார் நிர்ணயிக்கிறார்கள்?

+ கருவறையை அணுகும் உரிமை யாருக்கு இருக்கிறது?

என்ற கேள்விகளும் அதனுடன் இணைகின்றன.

இதன் காரணமாகவே மொழிப் பிரச்சினையும் சமூக அதிகாரப் பிரச்சினையும் சில இடங்களில் ஒன்றோடொன்று சந்திக்கின்றன.

ஆனால் தமிழ் வழிபாட்டிற்கு ஏற்பட்ட எல்லாத் தடைகளுக்கும் சாதித் தீண்டாமை மட்டுமே காரணம் என்று வரலாற்று ரீதியாக நிரூபிக்கப்பட்ட முடிவாகக் கூறுவதற்குப் போதுமான ஆதாரங்கள் தேவை.

அதை சுரேஷ் பாபு முன்வைக்கும் முக்கியமான சமூக விமர்சனமாக எடுத்துக்கொண்டு ஆராய்வதே நேர்மையான அணுகுமுறை.

பக்தனுக்கும் இறைவனுக்கும் இடையில் மொழி ஏன் தடையாக வேண்டும்?

இதையெல்லாம் தாண்டி மிகவும் எளிமையான கேள்வி ஒன்று இருக்கிறது.

ஒரு தமிழ் பேசும் தாய் கோயிலுக்குச் செல்கிறார்.

தனது குழந்தைக்காக இறைவனிடம் வேண்டுகிறார்.

அவர் வேண்டுவது தமிழில்.

ஒரு விவசாயி மழைக்காக வேண்டுகிறார்.

அவரது மனமொழி தமிழ்.

ஒரு தொழிலாளி தனது குடும்பத்திற்காக வேண்டுகிறார்.

அவரது மொழியும் தமிழ்.

இவர்களுடைய வேண்டுதலை இறைவன் புரிந்துகொள்ள தமிழைத் தவிர்த்து வேறு மொழி தேவையா?

ஆன்மீகத்தின் அடிப்படையில் பார்த்தால் இதற்கான பதில் மிகவும் எளிமையானது.

பக்தியின் மொழி பக்தனுக்குப் புரியும் மொழியாக இருப்பதில் என்ன தவறு?

தமிழுக்கு முதன்மை என்பது பிறமொழிக்கு எதிர்ப்பு அல்ல

இந்த விவாதம் தேவையில்லாமல் தமிழ் Vs சமஸ்கிருதம் என்ற மொழிப்போராக மாற்றப்பட்டுவிடக் கூடாது.

சமஸ்கிருதத்தில் வழிபட விரும்புகிறவர்கள் வழிபடட்டும்.

தமிழில் வழிபட விரும்புகிறவர்கள் தமிழில் வழிபடட்டும்.

ஆனால் இது தமிழ்நாடு.

இந்த மண்ணில் உருவான தேவாரம், திருவாசகம், திவ்யப் பிரபந்தம், திருப்புகழ் போன்ற பெரும் பக்தி மரபுகள் இருக்கின்றன.

அவற்றுக்குத் தமிழகக் கோயில்களின் அன்றாட வழிபாட்டில் உரிய இடம் கிடைப்பதை மற்றொரு மொழிக்கு எதிரான நடவடிக்கையாகக் கருதத் தேவையில்லை.

தமிழுக்கு உரிய இடத்தைக் கேட்பது சமஸ்கிருதத்தை வெளியேற்றுவது அல்ல.

இதுவே இந்த விவாதத்தில் முக்கியமான வேறுபாடு.

தமிழக அரசு என்ன செய்ய வேண்டும்?

இந்து சமய அறநிலையத்துறையின் அதிகாரப்பூர்வ கணக்குப்படி அதன் நிர்வாக அமைப்பில் பல்லாயிரக்கணக்கான திருக்கோயில்கள் உள்ளன.

எனவே ஒரு சில முக்கியக் கோயில்களில் மட்டும் தமிழில் அர்ச்சனை செய்யும் வசதியை ஏற்படுத்திவிட்டு நிறுத்துவது போதாது.

பக்தர்கள் விரும்பும் இடங்களில் தமிழில் அர்ச்சனை செய்வதற்கான வசதி நடைமுறையில் கிடைக்கிறதா என்பதை அரசு ஆய்வு செய்யலாம்.

தமிழ் வழிபாடு, திருமுறை, திவ்யப் பிரபந்தம் மற்றும் தமிழ் சைவ–வைணவ மரபுகளில் முறையான பயிற்சி பெற்றவர்களை உருவாக்கலாம்.

குடமுழுக்கு போன்ற நிகழ்வுகளில் தமிழ்த் திருமுறைகளுக்கு உரிய இடத்தை உறுதி செய்யலாம்.

அர்ச்சகர் நியமனங்களில் நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் மற்றும் அந்தந்த கோயிலுக்குரிய ஆகம விதிகளை மதித்தபடியே, பிறப்பு அடிப்படையிலான பாகுபாடு ஏற்படாத அமைப்பை உறுதி செய்வதும் அரசின் பொறுப்பு.

இறுதியாக ஒரு கேள்வி...

தமிழ் உலகின் பழமையான வாழும் மொழிகளில் ஒன்று என்று பெருமை பேசுகிறோம்.

தேவாரத்தையும் திருவாசகத்தையும் திவ்யப் பிரபந்தத்தையும் தமிழரின் ஆன்மிகச் செல்வங்கள் என்று கொண்டாடுகிறோம்.

நாயன்மார்களையும் ஆழ்வார்களையும் போற்றுகிறோம்.

ஆனால் அதே தமிழில் இறைவனை வழிபடுவதற்காக ஒரு பக்தன் தனியாகக் கோரிக்கை வைக்க வேண்டிய நிலை இருந்தால் —

+ அது தமிழுக்கான பிரச்சினையா?

+ ஆகமத்தின் பிரச்சினையா?

+ நிர்வாகத்தின் பிரச்சினையா?

அல்லது சுரேஷ் பாபு குற்றஞ்சாட்டுவதுபோல் அதன் பின்னால் இன்னமும் அகற்றப்படாத சாதியச் சமூகத் தடைகள் இருக்கின்றனவா?

இந்தக் கேள்விக்கு தமிழகத்தின் கோயில் நிர்வாகமும் ஆன்மிக உலகமும் பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

ஆனால் ஒரு அடிப்படையை மட்டும் மறுக்க முடியாது:

தமிழர் கோயில்களில் சமஸ்கிருதம் இருக்கக்கூடாது என்பது கேள்வியல்ல.

தமிழர் கோயில்களில் தமிழ் ஏன் உரிய இடத்தில் இருக்கக்கூடாது என்பதே கேள்வி.

பக்தன் தனது இறைவனை தனது தாய்மொழியில் அழைப்பதற்கான உரிமை —

ஒரு மொழிப்போராட்டமாக அல்ல; வழிபாட்டு உரிமையாகப் பார்க்கப்பட வேண்டிய காலம் இது.