தமிழ்த் தேசியத்தின் பலவீனம் எங்கே? விமர்சிப்பவரை “தமிழினத் துரோகி” என்பதால் வெற்றி கிடைக்குமா?

-வளர்மெய்யறிவான் (எ) விசுவா விசுவநாத்

தமிழ்த் தேசியம் என்றால் என்ன? தமிழ்நாட்டில் அதன் புரிதலும் அடுத்தகட்டப் பாதையும்

மொழி உணர்விலிருந்து அறிவார்ந்த அரசியல் கோட்பாட்டை நோக்கி...

தமிழ்நாட்டில் “தமிழ்”, “தமிழர்”, “தமிழ்நாடு” என்ற மூன்று சொற்களுக்கும் மிக ஆழமான உணர்வுப்பூர்வமான இடம் இருக்கிறது.

ஆனால் இந்த உணர்வு அனைத்தும் “தமிழ்த் தேசியம்” என்ற அரசியல்–சமூகக் கோட்பாட்டைப் புரிந்துகொண்டதன் வெளிப்பாடுதானா?

இல்லை.

இதுதான் தமிழ்த் தேசியம் குறித்த இன்றைய விவாதத்தின் மிக முக்கியமான தொடக்கப் புள்ளி.

தமிழ்மொழியை நேசிப்பவர் அனைவரும் தமிழ்த் தேசியவாதிகள் அல்லர். தமிழர் பண்பாட்டைப் போற்றுபவர்களும் அவசியமாக தமிழ்த் தேசிய அரசியலை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் அல்லர்.

அதேபோல மாநில உரிமையை வலியுறுத்துபவர், இந்தித் திணிப்பை எதிர்ப்பவர், காவிரி உரிமைக்காகக் குரல் கொடுப்பவர், கீழடி அகழாய்வில் ஆர்வம் காட்டுபவர் ஆகிய அனைவரையும் ஒரே அரசியல் வரையறைக்குள் கொண்டுவந்து “தமிழ்த் தேசியர்கள்” என்று அழைப்பதும் அறிவியல் ரீதியாகச் சரியான அணுகுமுறை அல்ல.

ஆனால் இவை அனைத்தும் ஒரு பெரிய மாற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன:

தமிழர் என்ற அடையாளத்தின் மீதான சமூக விழிப்புணர்வு தமிழ்நாட்டில் வலுவாக இருக்கிறது.

அந்த அடையாள உணர்வைத் தெளிவான அரசியல், பொருளாதார, சமூக மற்றும் நிர்வாகக் கோட்பாடாக மாற்றுவதில் தமிழ்த் தேசியம் இன்னும் முழுமையடையவில்லை.
இதுதான் இக்கட்டுரையின் மையக் கருத்து.

தமிழ்த் தேசியம் என்றால் என்ன?

தேசியம் என்பது வெறும் உணர்ச்சி அல்ல.
ஒரு மக்கள் கூட்டம் தங்களுக்கென ஒரு மொழி, வரலாற்று நினைவு, பண்பாடு, வாழ்விடம், சமூக அனுபவம் மற்றும் பொதுவான எதிர்கால விருப்பம் ஆகியவற்றைக் கொண்டிருப்பதாக உணர்வதே தேசிய அடையாளத்தின் அடிப்படை.

இந்த வரையறைக்குள் தமிழர்களைப் பார்க்கும்போது தமிழ்த் தேசியத்தின் அடித்தளம் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட ஒன்று அல்ல.

தமிழ் மிக நீண்ட இலக்கிய மரபைக் கொண்ட மொழி.

சங்க இலக்கியம் தமிழர் வாழ்வியல், நிலப்பரப்பு, அரசியல், போர், வணிகம், காதல், அறம் ஆகியவற்றைப் பதிவு செய்திருக்கிறது.

சேரர், சோழர், பாண்டியர் உள்ளிட்ட அரசியல் மரபுகள் இருந்திருக்கின்றன.
இந்தியப் பெருங்கடல் வழியாகத் தமிழர்களின் வணிகத் தொடர்புகள் விரிந்திருக்கின்றன.
இலங்கை முதல் தென்கிழக்காசியா வரை தமிழர்களின் வரலாற்றுத் தடங்கள் காணப்படுகின்றன.

எனவே தமிழர் அடையாளம் 20-ஆம் நூற்றாண்டில் உருவாக்கப்பட்ட செயற்கையான அரசியல் அடையாளம் அல்ல.

ஆனால் நவீன தமிழ்த் தேசிய அரசியல் சிந்தனை வேறு.

அது காலனித்துவம், மொழியியல் ஆய்வுகள், தமிழ் மறுமலர்ச்சி, தனித்தமிழ் இயக்கம், இந்தி எதிர்ப்பு இயக்கங்கள், திராவிட இயக்கம், மாநில உரிமைப் போராட்டங்கள், ஈழத் தமிழர் அரசியல் போன்ற பல்வேறு வரலாற்று அனுபவங்களின் வழியாக உருவெடுத்தது.

தமிழ் மறுமலர்ச்சியிலிருந்து அரசியல் அடையாளம் வரை

19 மற்றும் 20-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் தமிழ்மொழியின் தொன்மை மற்றும் தனித்தன்மை குறித்த ஆய்வுகள் அதிகரித்தன.

உ.வே.சாமிநாதையர் போன்றோரின் பழந்தமிழ் இலக்கிய மீட்புப் பணிகள், மறைமலை அடிகளாரின் தனித்தமிழ் இயக்கம், தேவநேயப் பாவாணர் போன்றோரின் மொழியியல் சிந்தனைகள் ஆகியவை தமிழ்மொழியை வெறும் தொடர்பு மொழியாக அல்லாமல் வரலாற்று அடையாளமாகப் பார்க்கும் சூழலை உருவாக்கின.

இதனுடன் சமூகநீதியை மையமாகக் கொண்ட திராவிட இயக்கமும் இணைந்தது.
பெரியார் தலைமையிலான சுயமரியாதை இயக்கமும் பின்னர் அண்ணாவின் அரசியல் பயணமும் தமிழ்நாட்டின் அரசியல் அமைப்பையே மாற்றின.

இங்கு ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை கவனிக்க வேண்டும்.

திராவிட அரசியல் மற்றும் தமிழ்த் தேசிய அரசியல் ஒன்றல்ல.

ஆனால் அவற்றுக்கிடையே பல பொதுத் தளங்கள் இருக்கின்றன.
மொழி உரிமை, மாநில உரிமை, மத்திய அதிகாரக் குவிப்புக்கு எதிர்ப்பு, சமூகநீதி போன்ற பல கேள்விகளில் இரண்டுக்கும் வரலாற்றுத் தொடர்புகள் உள்ளன.

அதேநேரத்தில் “திராவிடர்” என்ற பரந்த அடையாளத்திற்குப் பதிலாக “தமிழர்” என்ற தேசிய இன அடையாளத்தையே அரசியல் மையமாக்க வேண்டும் என்ற கருத்து பின்னாளில் தனித்த தமிழ்த் தேசிய அரசியல் போக்காக வலுப்பெற்றது.

1965: மொழி அரசியல் ஏற்படுத்திய பெரும் மாற்றம்

தமிழ்நாட்டின் அரசியல் வரலாற்றில் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டங்களைத் தவிர்த்துவிட்டு தமிழ்த் தேசிய உணர்வை ஆராய முடியாது.

மொழி என்பது தமிழ்நாட்டில் ஒரு பாடத்திட்டக் கேள்வியாக மட்டும் இருக்கவில்லை.
அது:

+ அடையாளம்
+ வேலைவாய்ப்பு
+ அதிகாரம்
+ மாநில உரிமை
+ கூட்டாட்சி
ஆகியவற்றோடு இணைந்த கேள்வியாக மாறியது.

அதனால்தான் இந்தித் திணிப்பு குறித்த விவாதம் பல தலைமுறைகளுக்குப் பிறகும் தமிழ்நாட்டில் அரசியல் தாக்கம் கொண்டதாக இருக்கிறது.

இதன் மிக முக்கியமான விளைவு:

“இந்தியராக இருப்பது தமிழராக இருப்பதை அழித்துவிடக் கூடாது” என்ற எண்ணம் சமூகத்தின் குறிப்பிடத்தக்க பகுதியில் நிலைபெற்றது.

இது முழுமையான தமிழ்த் தேசிய அரசியல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது என்பதற்கான சான்று அல்ல.

ஆனால் தமிழர் தனித்துவ அடையாளத்தின் சமூக அடித்தளங்களில் இதுவும் ஒன்று.

ஈழம் ஏற்படுத்திய தமிழ்த் தேசிய அரசியல் மாற்றம்
1980-களுக்குப் பின்னர் தமிழ்நாட்டின் தமிழ்த் தேசிய அரசியலில் ஈழத் தமிழர் பிரச்சினை மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

இலங்கையில் நடைபெற்ற இன மோதல்கள், அகதிகள் வருகை, ஆயுதப் போராட்டம், இந்திய அமைதிப்படை அனுபவம், ராஜீவ் காந்தி படுகொலை, பின்னர் 2009 முள்ளிவாய்க்கால் பேரழிவு என பல நிகழ்வுகள் தமிழ்நாட்டின் தமிழ்த் தேசிய அரசியலைப் பல்வேறு கட்டங்களில் மாற்றின.

2009 குறிப்பாக புதிய தலைமுறை தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் முக்கியமான திருப்பமாக அமைந்தது.

தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த ஒருவர் சந்தித்த பிரச்சினை அல்ல என்றாலும்,
“உலகின் வேறு பகுதியில் வாழும் தமிழருக்கு நிகழும் அநீதி நம்முடைய பிரச்சினையா?”
என்ற கேள்வியை அது உருவாக்கியது.

அந்தக் கேள்விக்கான “ஆம்” என்ற பதில்தான் மொழி அடையாளத்திலிருந்து உலகத் தமிழர் அரசியல் உணர்வு நோக்கிய ஒரு மாற்றமாக அமைந்தது.

2017 ஜல்லிக்கட்டு எழுச்சி — புதிய தலைமுறையின் திருப்புமுனை

2017 ஜல்லிக்கட்டுப் போராட்டம் இன்னொரு முக்கியமான கட்டம்.

அது ஒரு விளையாட்டுக்கான போராட்டமாகத் தொடங்கினாலும், மிக விரைவில் தமிழ் அடையாளம், பண்பாட்டு உரிமை, மாநிலத்தின் குரல், மத்திய–மாநில உறவு போன்ற பல கேள்விகளையும் தொட்டது.

அதைவிட முக்கியமானது அதன் அமைப்பு.

பாரம்பரிய அரசியல் கட்சிகளின் நேரடித் தலைமையில்லாமல் இளைஞர்கள் சமூக ஊடகங்கள் மூலம் மிகப்பெரிய அளவில் திரண்டனர்.

இதன்மூலம் தமிழர் அடையாள அரசியல் புதிய ஊடக யுகத்திற்குள் நுழைந்தது.

சமூக ஊடகங்கள் செய்த புரட்சி

ஒருகாலத்தில் தமிழ்த் தேசிய அரசியல் பற்றிய கருத்துகளை அறிய பொதுக்கூட்டம், சிற்றிதழ், நூல் அல்லது இயக்க அமைப்பு தேவைப்பட்டது.

இன்று YouTube, Facebook, Instagram, X, WhatsApp போன்ற தளங்கள் அந்த நிலையை மாற்றிவிட்டன.

+ கீழடி குறித்த ஒரு காணொளி சில மணி நேரங்களில் லட்சக்கணக்கானவர்களை அடைய முடிகிறது.

+ ஒரு கல்வெட்டு குறித்த செய்தி உலகம் முழுவதும் பரவ முடிகிறது.

+ ஈழத் தமிழர் தொடர்பான நிகழ்வு தமிழ்நாட்டில் உடனடியாக விவாதமாக முடிகிறது.

+ உலகின் பல நாடுகளில் வாழும் தமிழர்களும் ஒரே உரையாடலில் இணைகிறார்கள்.

ஜல்லிக்கட்டுப் போராட்டங்களில் புதிய ஊடகங்கள் புலம்பெயர் தமிழர் அடையாளத்தையும் போராட்டத்துடனான தொடர்பையும் வெளிப்படுத்த உதவியதாக ஆய்வுகளும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

ஆனால் இதன் மறுபக்கம் மிகவும் முக்கியமானது.

ஆழமான அரசியல் கல்வியை விட உணர்ச்சிகரமான ஒரு நிமிடக் காணொலிகள் அதிகம் பரவுகின்றன.

இதனால் தமிழ்த் தேசியத்திற்கு ஆதரவான உள்ளடக்கம் அதிகரித்திருக்கலாம்; ஆனால் தமிழ்த் தேசியம் குறித்த ஆழமான புரிதல் அதே அளவில் அதிகரித்திருக்கிறது என்று கூற முடியாது.

தமிழ்த் தேசியம் எவ்வளவு வளர்ந்திருக்கிறது?
இதற்கான பதிலை மூன்று நிலைகளாகப் பிரிக்கலாம்.

ஒன்று: தமிழர் அடையாள உணர்வு — மிகவும் வலுவானது
தமிழ்மொழி, தமிழர் வரலாறு, மாநில உரிமை, பண்பாடு ஆகியவற்றின் மீது பெருமை தமிழ்நாட்டில் பரவலாக இருக்கிறது.

இரண்டு: உரிமை அரசியல் — குறிப்பிடத்தக்க அளவில் உள்ளது
காவிரி, NEET, மொழிக் கொள்கை, மாநில நிதியுரிமை, கல்வி அதிகாரம், ஆளுநர்–மாநில அரசு உறவு, தொகுதி மறுசீரமைப்பு போன்ற பிரச்சினைகளில் “தமிழ்நாட்டின் உரிமை” என்ற அரசியல் மொழி பிரதான அரசியல் கட்சிகளிடமே காணப்படுகிறது.

இதன் பொருள் தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் சில கேள்விகள் தனி இயக்கங்களின் எல்லையைத் தாண்டி mainstream அரசியலுக்குள் சென்றுவிட்டன என்பதாகும்.

மூன்று: தமிழ்த் தேசியத்தை முழுமையான அரசியல் கோட்பாடாக ஏற்றுக்கொள்ளுதல் — இன்னும் குறைவானது

இதுதான் முக்கியமான வேறுபாடு.

தமிழர் அடையாள உணர்வு அதிகமாக இருப்பதையும் தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகளின் தேர்தல் ஆதரவையும் ஒன்றாகக் கருத முடியாது.

2026 சட்டமன்றத் தேர்தல் முடிவுகளே இதற்கு ஒரு சுவாரசியமான புதிய அளவுகோலைத் 
தருகின்றன. 

உதாரணமாக நாம் தமிழர் கட்சி மானாமதுரையில் 9.43%, திருவாடானையில் 6.08%, கீழ்வேளூரில் 5.32% பெற்றிருக்கிறது; அதேநேரத்தில் அண்ணாநகரில் 2.96%, சேலம் தெற்கில் 2.8%, திருவண்ணாமலையில் 2.73% போன்ற அளவுகளும் பதிவாகியுள்ளன. 

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான முடிவுக்கு வரலாம்:

தமிழர் அடையாள உணர்வின் சமூகப் பரப்பு, வெளிப்படையான தமிழ்த் தேசியக் கட்சி அரசியலின் தேர்தல் பரப்பைவிட மிகப் பெரியது.

இதுவே தமிழ்த் தேசியத்தின் மிகப்பெரிய வாய்ப்பும் சவாலும்

+ ஒருவர் தமிழை நேசிக்கிறார்.
+ கீழடியைப் பற்றி பெருமைப்படுகிறார்.
+ இந்தித் திணிப்பை எதிர்க்கிறார்.
+ காவிரியில் தமிழ்நாட்டின் உரிமையை ஆதரிக்கிறார்.
+ ஈழத் தமிழர்களுக்கு நீதி வேண்டும் என்கிறார்.
ஆனால் தேர்தலில் ஒரு தமிழ்த் தேசியக் கட்சிக்கு வாக்களிக்கவில்லை.

அவரை “தமிழ்த் தேசியத்திற்கு எதிரானவர்” என்று கூற முடியுமா?
முடியாது.

இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ளாமல் தமிழ்த் தேசிய அரசியல் அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்ல முடியாது.

தமிழ்த் தேசியத்தின் பலம் என்ன?

முதலாவது — மொழி.
உலகில் மிக நீண்ட இலக்கியத் தொடர்ச்சியைக் கொண்ட மொழிகளில் தமிழும் ஒன்று. தமிழ் இந்திய அரசால் செம்மொழியாக அறிவிக்கப்பட்டதும் அதன் தொன்மை மற்றும் இலக்கிய மரபுக்கான நிறுவன அங்கீகாரத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.

இரண்டாவது — வரலாற்று நினைவு.
சங்க இலக்கியம் முதல் தொல்லியல் வரை விரிந்த ஆய்வுத்தளம் தமிழர்களுக்கு இருக்கிறது.

மூன்றாவது — உலகத் தமிழர் பரப்பு.
இலங்கை, மலேசியா, சிங்கப்பூர் மற்றும் பல்வேறு புலம்பெயர் சமூகங்கள் தமிழர் அடையாளத்தை ஒரு மாநில எல்லைக்குள் மட்டும் அடைக்க முடியாத ஒன்றாக மாற்றுகின்றன.

நான்காவது — இளைஞர்களின் அடையாள ஆர்வம்.
வரலாறு, மொழி, தொல்லியல், மரபு, உணவு, சூழலியல் ஆகியவற்றைப் பற்றிய ஆர்வம் புதிய ஊடகங்களில் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது.

பலவீனம் எங்கே இருக்கிறது?
தமிழ்த் தேசியத்தின் மிகப்பெரிய பலவீனம் அதன் எதிரிகளிடம் மட்டும் இல்லை.
அதன் அறிவார்ந்த கட்டமைப்பின் குறைபாட்டிலும் இருக்கிறது.

“தமிழர் உலகின் முதல் மக்கள்”, “உலகின் அனைத்திற்கும் தமிழர்களே காரணம்” போன்ற ஆதாரமற்ற மிகைப்படுத்தல்கள் தமிழ்த் தேசியத்திற்கு வலிமை சேர்ப்பதில்லை.

மாறாக உண்மையான தமிழ் வரலாற்றையும் சந்தேகத்திற்கு உள்ளாக்குகின்றன.

+ தொல்லியல் ஆதாரத்திற்கு தொல்லியல் ஆதாரம் வேண்டும்.
+ மொழியியல் கூற்றுக்கு மொழியியல் ஆதாரம் வேண்டும்.
+ மரபணு தொடர்பான கூற்றுக்கு population genetics ஆதாரம் வேண்டும்.

இலக்கியச் செய்தியை வரலாற்று உண்மை என்று நேரடியாக அறிவிப்பதற்கு முன் பிற சான்றுகளுடன் ஒப்பிட வேண்டும்.

தமிழ்த் தேசியத்திற்கு உணர்ச்சியைவிட ஆதாரம் அதிகம் தேவைப்படுகிறது.

சாதி — தவிர்க்க முடியாத கேள்வி
தமிழ்த் தேசியத்தின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கக்கூடிய மிகப்பெரிய உட்கேள்விகளில் ஒன்று சாதி.

“நாம் அனைவரும் தமிழர்கள்” என்பது அழகான அரசியல் முழக்கம்.

ஆனால் அன்றாட சமூக வாழ்வில் சாதிப் பாகுபாடு தொடர்ந்தால் அந்த முழக்கம் மட்டும் போதாது.

தமிழர் என்ற தேசிய அடையாளம் சாதியைத் தாண்டி நிற்க வேண்டுமானால்,

சாதி வன்முறை, தீண்டாமை, சமூக ஒதுக்கல், வாய்ப்பு மறுப்பு போன்றவற்றுக்கு எதிரான தெளிவான கொள்கை தமிழ்த் தேசியத்திற்கு அவசியம்.

தமிழர் ஒற்றுமை என்பது சாதியை மறைப்பதல்ல; சாதி அநீதியை எதிர்கொண்டு அதைக் கடப்பதாக இருக்க வேண்டும்.

மதம் பற்றிய நிலைப்பாடும் தெளிவாக வேண்டும்
தமிழர்கள் சைவர்கள், வைணவர்கள், முஸ்லிம்கள், கிறித்தவர்கள், சமண–பௌத்த மரபுகளைச் சேர்ந்தவர்கள், பகுத்தறிவாளர்கள் என பல்வேறு நம்பிக்கைப் பின்னணிகளைக் கொண்டவர்கள்.

எனவே தமிழ்த் தேசியம் ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தின் அரசியலாக மாறினால் அதன் சமூகப் பரப்பு குறையும்.

அதேபோல் தமிழரின் வரலாற்று ஆன்மிக, மெய்யியல் மரபுகளை முழுமையாக மறுப்பதும் தமிழர் வரலாற்றின் ஒரு பகுதியை நீக்குவதாகிவிடும்.

எனவே,
மதச் சார்பற்ற தமிழர் தேசிய அடையாளம் + அனைத்து நம்பிக்கைகளுக்கும் சம உரிமை
என்பதே விரிவான சமூக அடித்தளத்தை உருவாக்கக்கூடிய வழி.

இந்திய அரசியலமைப்புக்குள் தமிழ்த் தேசியம்

இது மிகவும் முக்கியமான பகுதி.
தமிழ்த் தேசியத்தைப் பற்றிய விவாதத்தை இந்திய அரசியலமைப்பைத் தவிர்த்து நடத்த முடியாது.

இந்தியா மாநிலங்களைக் கொண்ட ஒன்றியம்.
மொழி, மாநில அதிகாரங்கள், மத்திய–மாநில நிதிப் பகிர்வு, கல்வி, ஆளுநரின் அதிகாரம், சட்டமன்ற அதிகாரம் போன்றவை அரசியலமைப்புச் சட்டத்துடன் தொடர்புடையவை.
எனவே இன்றைய தமிழ்த் தேசிய அரசியலுக்கு மிகப்பெரிய ஆய்வுத்தளம்:

கூட்டாட்சியியல்.
+ “மத்திய அரசு எதிர்ப்பு” என்ற ஒரே முழக்கத்தைத் தாண்டி,
+ மாநிலங்களுக்கு எந்த அதிகாரங்கள் வேண்டும்?
+ வரிவருவாய் எவ்வாறு பகிரப்பட வேண்டும்?
+ கல்வியில் மாநிலத்தின் அதிகாரம் என்ன?
+ மொழிக் கொள்கை எப்படி இருக்க வேண்டும்?
+ மாநில சட்டமன்றம் நிறைவேற்றும் சட்டங்களில் ஆளுநரின் பங்கு என்ன?
+ இயற்கை வளங்களின் மீது மாநிலத்தின் அதிகாரம் எவ்வளவு?
+ உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு அதிகாரம் எவ்வாறு பகிரப்பட வேண்டும்?
என்பவற்றுக்கு விரிவான policy documents தமிழ்த் தேசிய அறிவுலகம் உருவாக்க வேண்டும்.

“தமிழ்த் தேசியர்கள் அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும்?”

இதற்கான பதில் தேர்தல் அரசியலில் மட்டும் இல்லை.

1. தமிழ்த் தேசியத்தை வரையறுக்க வேண்டும்
+ தமிழ்த் தேசியம் என்றால் என்ன?
+ யார் தமிழர்?
+ தமிழர் தேசிய அடையாளத்திற்கும் குடியுரிமைக்கும் என்ன தொடர்பு?
+ பிறமொழி பேசுபவர்களின் உரிமை என்ன?
+ இந்திய ஒன்றியத்துடன் தமிழ்நாட்டின் விரும்பத்தக்க உறவு என்ன?
இந்த அடிப்படைக் கேள்விகளுக்கே தமிழ்த் தேசிய அமைப்புகளிடையே ஒரே பதில் இல்லை.
முதலில் அறிவார்ந்த விவாதம் தேவை.

2. “எதிர்ப்பு அரசியல்” மட்டும் போதாது
+ இந்தித் திணிப்பு எதிர்ப்பு.
+ NEET எதிர்ப்பு.
+ அணை எதிர்ப்பு.
+ மத்திய அதிகாரக் குவிப்பு எதிர்ப்பு.
இவை தேவையான அரசியல் நிலைப்பாடுகளாக இருக்கலாம்.

ஆனால் மக்கள் இறுதியில் கேட்கப்போகும் கேள்வி:
“நீங்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் என்ன செய்வீர்கள்?”
அதற்கு பதில் இருக்க வேண்டும்.

தமிழ்த் தேசியத்தின் அடுத்த கட்டம் protest politics-இலிருந்து policy politics நோக்கி நகர 
வேண்டும்.

3. தமிழ்நாட்டுக்கான 25 ஆண்டு ஆவணம் தேவை

தமிழ்த் தேசிய அறிவுலகம் ஒரு விரிவான
“தமிழ்நாடு 2050”
கொள்கை ஆவணத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

அதில்:
+ கல்வி
+ பொருளாதாரம்
+ வேளாண்மை
+ நீர் மேலாண்மை
+ தொழில்துறை
+ AI மற்றும் தொழில்நுட்பம்
+ கடல்சார் பொருளாதாரம்
+ மீனவர் நலன்
+ சுற்றுச்சூழல்
+ மருத்துவம்
+ நகரமயமாக்கல்
+ மாநில நிதியுரிமை
+ தமிழ்வழிக் கல்வி
+ ஆங்கிலம் உள்ளிட்ட உலக மொழித் திறன்
+ உலகத் தமிழர் முதலீடு
என அனைத்திற்கும் திட்டம் இருக்க வேண்டும்.

மொழியைப் பாதுகாப்பதோடு தமிழர்களை பொருளாதார ரீதியாக வலிமையான சமூகமாக மாற்றுவதும் தமிழ்த் தேசியத்தின் கடமை.

4. தமிழில் அறிவை உருவாக்க வேண்டும்
தமிழை வாழவைக்க தமிழ்ப் பெயர்ப்பலகைகள் மட்டும் போதாது.

தமிழில்:
+ மருத்துவம்
+ சட்டம்
+ பொறியியல்
+ பொருளாதாரம்
+ AI
+ உயிரியல்
+ வானியல்
+ தரவு அறிவியல்
போன்ற துறைகளுக்கான உயர்தர அறிவு உருவாக வேண்டும்.

தமிழ் வீட்டு மொழியாக மட்டும் அல்ல; அறிவு உற்பத்தி செய்யும் மொழியாகவும் இருக்க வேண்டும்.

5. உலகத் தமிழர்களை இணைக்க வேண்டும்
தமிழ்த் தேசியத்தின் மிகப்பெரிய பயன்படுத்தப்படாத வளம் புலம்பெயர் தமிழர்கள்.
அவர்களை விழாக்களுக்கு அழைப்பதைக் கடந்த அமைப்பு தேவை.

Global Tamil Knowledge Network,
Tamil Research Fund,
Tamil Technology Network,
Tamil Investment Network,
Tamil Heritage Digital Archive
போன்ற அமைப்புகளை உருவாக்க முடியும்.

6. ஆய்வு நிறுவனங்கள் தேவை
ஒரு வலுவான தேசிய சிந்தனை அரசியல் மேடைகளால் மட்டும் உருவாகாது.
பல்கலைக்கழகங்கள், ஆய்வு நிறுவனங்கள், journals, archives, data centres, think tanks தேவை.

தமிழர் வரலாறு பற்றிய ஒவ்வொரு கூற்றையும் சர்வதேச ஆய்வுலகம் பரிசோதிக்கக்கூடிய அளவுக்கு ஆதாரப்படுத்த வேண்டும்.

தமிழ்த் தேசியத்தின் அடுத்த போர்க்களம் தெரு மட்டும் அல்ல — ஆய்வுக்கூடம், பல்கலைக்கழகம், ஆவணக்காப்பகம், தரவுத்தளம் ஆகியவையும் ஆகும்.

7. சமூக ஊடகத்திலிருந்து அறிவு ஊடகத்துக்கு
ஒரு viral video ஒரு தலைமுறையின் கவனத்தை ஈர்க்கலாம்.
ஆனால் ஒரு தலைமுறையின் அறிவை உருவாக்க முடியாது.
அதற்காக documentary, podcast, ஆய்வு நூல்கள், குழந்தைகளுக்கான வரலாற்று நூல்கள், தரவுத்தளங்கள், interactive maps, digital archives போன்றவை தேவை.

8. தமிழ்த் தேசியம் ஜனநாயகமாக இருக்க வேண்டும்
ஒரு தேசிய இயக்கத்தின் தரத்தை அது தன்னுடன் ஒத்துக்கொள்ளாதவர்களை எப்படி நடத்துகிறது என்பதிலிருந்தும் அளவிடலாம்.

தமிழ்த் தேசியத்தை ஏற்காத தமிழரும் தமிழர்தான்.

விமர்சிப்பவரை “தமிழினத் துரோகி” என்று ஒதுக்கிவிடும் அரசியல் நீண்டகால அறிவு 
வளர்ச்சிக்கு உதவாது.

விவாதம், விமர்சனம், மாற்றுக் கருத்து ஆகியவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளும் ஜனநாயகத் தமிழ்த் தேசியமே நீடித்த சமூக அடித்தளத்தைப் பெற முடியும்.

தேர்தல் வெற்றியே தமிழ்த் தேசியத்தின் அளவுகோலா?

இல்லை.

ஒரு தமிழ்த் தேசியக் கட்சி எத்தனை வாக்குகள் பெறுகிறது என்பது ஒரு அளவுகோல் மட்டுமே.

+ தமிழில் குழந்தைகளுக்குக் கல்வி கிடைக்கிறதா?
+ தமிழில் உயர்கல்வி அறிவு உருவாகிறதா?
+ தமிழ்நாட்டின் ஆறுகள் பாதுகாக்கப்படுகின்றனவா?
+ விவசாயி வாழ்கிறாரா?
+ மீனவர்களின் கடல்சார் உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படுகின்றனவா?
+ சாதியற்ற சமூகத்தை நோக்கி நகர்கிறோமா?
+ உலகத் தமிழர் அறிவும் முதலீடும் தமிழ்நாட்டுடன் இணைகிறதா?
+ தமிழ்நாட்டின் பொருளாதாரம் வலிமையடைகிறதா?
இவையும் தமிழ்த் தேசியத்தின் வெற்றிக்கான அளவுகோல்கள்.

மிகப்பெரிய மாற்றம் எது?

தமிழ்த் தேசியத்தின் முதல் கட்டம்:
“நாம் யார்?”
என்ற கேள்வியாக இருந்திருக்கலாம்.

அடுத்த கட்டம்:
“நாம் எப்படி வாழ வேண்டும்?”
என்ற கேள்வியாக இருக்க வேண்டும்.

அதற்குப் பிறகு:
“அடுத்த தலைமுறை தமிழர்களுக்கு நாம் எப்படிப்பட்ட தமிழ்நாட்டை விட்டுச் செல்லப்போகிறோம்?”
என்ற கேள்வியே மையமாக வேண்டும்.

இதுதான் உணர்ச்சியிலிருந்து அரசியல் அறிவுக்கும், அரசியல் அறிவிலிருந்து ஆட்சிக் கொள்கைக்கும் செல்லும் பயணம்.

தமிழ்த் தேசியம் தமிழ்நாட்டில் தோல்வியடைந்த சிந்தனையும் அல்ல; முழுமையாக வெற்றிபெற்ற அரசியல் சிந்தனையும் அல்ல.
அதைவிட நுட்பமான நிலையில் அது இருக்கிறது.

+ தமிழர் அடையாள உணர்வு வலுவாக உள்ளது.
+ தமிழர் உரிமை அரசியல் பரவலாக உள்ளது.
ஆனால் தமிழ்த் தேசியத்தின் முழுமையான அரசியல்–பொருளாதார–சமூகக் கோட்பாடு பொதுமக்களிடம் இன்னும் பரவலாகச் சென்றடையவில்லை.

அதனால்தான் அடுத்தகட்ட தமிழ்த் தேசியத்தின் பணி மேலும் முழக்கங்களை உருவாக்குவது மட்டும் அல்ல.

+ ஆதாரங்களை உருவாக்குவது.
+ ஆய்வுகளை உருவாக்குவது.
+ அறிவை உருவாக்குவது.
+ பொருளாதாரத் திட்டத்தை உருவாக்குவது.
+ சமூக ஒற்றுமையை உருவாக்குவது.
அடுத்த தலைமுறைக்கான தமிழ்நாட்டின் வரைபடத்தை உருவாக்குவது.

தமிழர் தொன்மையைப் பேசுவது அவசியம்.

ஆனால் தமிழர் எதிர்காலத்தை உருவாக்குவது அதைவிட முக்கியம்.

“தமிழர் எவ்வளவு பழமையானவர்கள்?” என்ற கேள்விக்குப் பதில் தேடிய தலைமுறையிலிருந்து, “இன்னும் நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தமிழர்கள் உலகில் எங்கு நிற்பார்கள்?” என்ற கேள்விக்குப் பதில் உருவாக்கும் தலைமுறையாக மாறுவதுதான் தமிழ்த் தேசியத்தின் அடுத்தகட்டப் பணி.

அப்போது தமிழ்த் தேசியம் வெறும் உணர்ச்சியாக இருக்காது.

அது ஒரு சமூகத் திட்டமாகவும், அறிவுத் திட்டமாகவும், பொருளாதாரத் திட்டமாகவும், ஜனநாயக அரசியல் திட்டமாகவும் மாறும்.