வள்ளலார் வருவிக்கவுற்ற நாள்: அறிவியலுடன் அறமும் தயவும் ஏன் தேவை?

வள்ளலார்: பசியற்ற உலகையும் உயிர்க் கொலையற்ற வாழ்வையும் கனவு கண்ட பெருங்கருணையாளர்!

-வளர்மெய்யறிவான் (எ) விசுவா விசுவநாத், ஆசிரியர் : தமிழ் ஊடகம்

சாதி, சமய எல்லைகளைக் கடந்த சமரச சுத்த சன்மார்க்கம் — மனிதனிடமிருந்து எல்லா உயிர்களுக்கும் விரிந்த ஆன்மநேயப் பார்வை

“வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடினேன்”

இந்த ஒரு வரி வள்ளலாரின் வாழ்க்கையையும் அவர் உலகிற்குச் சொல்ல விரும்பிய செய்தியையும் பெருமளவு உணர்த்திவிடுகிறது.

ஒரு மனிதன் துன்பப்படுவதைக் கண்டு இரங்குவது மனிதநேயம். ஆனால் மனிதனை மட்டுமல்லாமல் பசியால் வாடும் உயிரையும், கொல்லப்படும் உயிரையும், ஏன் — நீரின்றி வாடும் பயிரையும்கூட தன்னுயிர்போல் உணர வேண்டும் என்ற கருணையை வாழ்வின் உயர்ந்த நெறியாக முன்வைத்தவர் திருவருட்பிரகாச வள்ளலார் இராமலிங்க அடிகளார்.

1823 அக்டோபர் 5 அன்று சிதம்பரத்திற்கு அருகிலுள்ள மருதூரில் பிறந்த இராமலிங்கர், பின்னாளில் தமிழ் ஆன்மிக வரலாற்றின் தனித்துவமான சிந்தனையாளராக உயர்ந்தார். தமிழக அரசு அக்டோபர் 5ஆம் நாளை “தனிப்பெருங்கருணை நாள்” என்று கடைப்பிடித்து வருகிறது.

வள்ளலாரை ஒரு ஞானியாகவோ, அருட்பாவலராகவோ மட்டும் அறிமுகப்படுத்திவிட முடியாது.

அவர் பசியைப் பேசினார்.

பசியைப் போக்க தருமச்சாலையை உருவாக்கினார்.

உயிர்க்கொலையை எதிர்த்தார்.

உயிர்த் தயவை (ஜீவகாருண்யத்தை) வாழ்க்கை நெறியாக்கினார்.

சாதி, சமய வேறுபாடுகளை எதிர்த்தார்.

ஆன்மநேய ஒருமைப்பாட்டை முன்வைத்தார்.

இறைவனை உருவத்திற்குள் மட்டும் தேடாமல், அருட்பெருஞ்ஜோதி — தனிப்பெருங்கருணை என்ற பேரொளி–பெருங்கருணைத் தத்துவத்தை உலகிற்கு அளித்தார்.

இவற்றையெல்லாம் இணைத்துப் பார்க்கும்போதுதான் வள்ளலார் யார் என்பது முழுமையாகப் புரியும்.

யார் இந்த வள்ளலார்?

இராமலிங்க அடிகளார் சிறுவயதிலிருந்தே தமிழ், இறைநெறி, பாடல் ஆகியவற்றில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார். பின்னாளில் அவரது பாடல்கள் திருவருட்பா என்ற பெருந்தொகுப்பாக அமைந்தன.

ஆனால் வள்ளலாரின் பயணம் வழக்கமான பக்தி இலக்கியப் பயணமாக மட்டும் தொடரவில்லை.

மனித வாழ்க்கையில் அவர் கண்ட பசி, வறுமை, சாதிப் பாகுபாடு, உயிர்க்கொலை ஆகியவை அவரது ஆன்மிகச் சிந்தனையை சமூக வாழ்க்கையுடன் இணைத்தன.

இறைவனை நேசிப்பதாகச் சொல்லிக்கொண்டே ஓர் உயிரின் துன்பத்தைப் புறக்கணிக்க முடியுமா?

இந்த அடிப்படைக் கேள்விக்கான அவரது பதிலாகவே ஜீவகாருண்யம் - உயிர்த் தயவு உருவெடுக்கிறது.

உயிர் இரக்கம் / தயவு - ஜீவகாருண்யம் என்றால் என்ன?

வள்ளலாரைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது ஜீவகாருண்ய ஒழுக்கம்.

எளிமையாகச் சொன்னால், பிற உயிரின் துன்பத்தைத் தனது துன்பமாக உணரும் மனநிலை.

பசியால் வாடுபவருக்கு உணவளிப்பது ஜீவகாருண்யம்.

உயிர்களைக் கொல்லாமல் இருப்பது ஜீவகாருண்யம்.

உயிர்கள் துன்புறுவதைக் கண்டு அலட்சியமாகக் கடந்து செல்லாமல் இருப்பது ஜீவகாருண்யம்.

கருணையை வெறும் உணர்ச்சியாக வைத்திருக்காமல் செயலாக மாற்றுவதே அதன் அடுத்த நிலை.

இதனால்தான் வள்ளலாரின் ஆன்மிகத்தில் ஜீவகாருண்யம் ஓர் ஓரங்கமல்ல; அது மையமாகிறது.

வழிபாடு செய்பவன் ஆன்மிகவாதியாக இருக்கலாம். ஆனால் பசியால் வாடும் உயிரின் வேதனையை உணராத ஆன்மிகம் முழுமையானதா என்ற கேள்வியை வள்ளலாரின் வாழ்வியல் நமக்கு முன்வைக்கிறது.

பசிப்பிணியைப் போக்க உருவான சத்திய தருமச்சாலை

வள்ளலாரின் மிகப்பெரிய சிறப்பு அவரது கொள்கைக்கும் செயலுக்கும் இடையே இருந்த தொடர்பு.

பசியைப் போக்க வேண்டும் என்று அவர் போதித்ததோடு நிற்கவில்லை.

1867ஆம் ஆண்டு வடலூரில் சத்திய தருமச்சாலையை நிறுவினார்.

பசியுடன் வருபவர் யார்?

அவர் எந்தச் சாதியைச் சேர்ந்தவர்?

எந்த மதத்தைச் சேர்ந்தவர்?

அவரது சமூக நிலை என்ன?

என்ற வேறுபாடுகளைத் தாண்டி பசியைப் போக்குவதே அதன் அடிப்படை நோக்கமாக அமைந்தது.

இதில் வள்ளலாரின் சமூகப் பார்வை மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது.

பசிக்கு சாதி இல்லை.

பசிக்கு மதம் இல்லை.

பசிக்கு உயர்வு–தாழ்வு இல்லை.

பசியால் வாடும் உயிருக்கு முதலில் தேவை உணவு.

அதனால் உணவளிப்பதையே ஓர் உயர்ந்த அறச்செயலாக அவர் முன்னிறுத்தினார்.

வடலூர் சத்திய தருமச்சாலையில் ஏற்றப்பட்ட அடுப்பு தொடர்ந்து பசியாற்றும் பணியின் அடையாளமாகப் போற்றப்பட்டு வருகிறது.

சமரச சுத்த சத்திய சன்மார்க்கம் என்றால் என்ன?

பெயர் நீளமாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் அதன் மையக் கருத்து எளிமையானது.

மனிதர்களைப் பிரிக்கும் எல்லைகளைக் கடந்து, எல்லா ஆன்மாக்களையும் ஒருமையுடன் காண்பது.

வள்ளலாரின் சன்மார்க்கம் சாதி, சமயம், இனம், சமூக ஏற்றத்தாழ்வு போன்றவற்றால் மனிதர்கள் பிரிக்கப்படுவதைத் தாண்டிச் செல்ல முயன்றது.

அதிலும் அவர் மனித சமத்துவத்தோடு நிற்கவில்லை.

மனிதனுக்கும் பிற உயிர்களுக்கும் இடையே நாம் உருவாக்கிய உயர்வு–தாழ்வு எல்லையையும் அவரது கருணை கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

இதுதான் வள்ளலாரின் சிந்தனையை இன்னும் பரந்ததாக மாற்றுகிறது.

மனிதநேயம் என்பதிலிருந்து ஆன்மநேயம் நோக்கிய பயணம் அது.

மனிதனை மட்டும் நேசிப்பது அல்ல; எல்லா உயிர்களிடமும் இரக்கம் செலுத்துவது.

இதையே அவரது சன்மார்க்கச் சிந்தனையின் தனிச்சிறப்பாகக் காணலாம்.

உயிர்க்கொலைக்கு எதிரான வள்ளலார்

வள்ளலாரின் ஜீவகாருண்யக் கொள்கையின் இயல்பான தொடர்ச்சியே உயிர்க்கொலை மறுப்பு.

ஓர் உயிரின் துன்பத்தை நம்மால் உணர முடிகிறது என்றால், அந்த உயிரைக் கொன்று நமது தேவையை நிறைவேற்றுவதை எப்படி ஏற்றுக்கொள்வது?

என்ற அறவியல் கேள்வி இங்கே எழுகிறது.

அதனால்தான் புலால் மறுப்பும் உயிர்க்கொலை மறுப்பும் அவரது வாழ்வியல் நெறியில் முக்கியத்துவம் பெற்றன.

இது வெறும் உணவுப் பழக்கம் குறித்த விவாதம் மட்டுமல்ல.

ஓர் உயிரின் வாழும் உரிமையை மற்றொரு உயிர் எவ்வாறு அணுகுகிறது? என்ற மிகப்பெரிய அறவியல் கேள்வி.

அதனால் வள்ளலாரின் ஜீவகாருண்யம் இன்று பேசப்படும் விலங்குகள் நலன், உயிரினங்களின் உரிமை, கருணை சார்ந்த வாழ்க்கை போன்ற பல நவீன விவாதங்களோடும் உரையாடக்கூடியதாக இருக்கிறது.

அருட்பெருஞ்ஜோதி — தனிப்பெருங்கருணை

வள்ளலாரின் ஆன்மிகச் சிந்தனையின் மிக முக்கியமான அடையாளம் ஜோதி — ஒளி.

அவரது புகழ்பெற்ற மந்திரம்:

“அருட்பெருஞ்ஜோதி

அருட்பெருஞ்ஜோதி

தனிப்பெருங்கருணை

அருட்பெருஞ்ஜோதி”

இங்கு கவனிக்க வேண்டிய சொல் “தனிப்பெருங்கருணை.”

அருளையும் கருணையையும் பிரிக்காமல் இணைக்கிறார் வள்ளலார்.

இறைவனை அன்பு செய்வதும் உயிர்களிடம் கருணை காட்டுவதும் இரண்டு வெவ்வேறு செயல்கள் அல்ல என்ற அவரது ஆன்மிகப் பார்வையின் அடையாளமாக இதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

சத்திய ஞானசபை — உருவத்தைக் கடந்த ஒளி வழிபாடு

வடலூரில் வள்ளலார் நிறுவிய மற்றொரு முக்கியமான அமைப்பு சத்திய ஞானசபை.

இங்கு ஜோதி தரிசனம் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

வழக்கமான உருவ வழிபாட்டிலிருந்து மாறுபட்டு, ஒளியை இறைநிலையின் அடையாளமாகக் காணும் ஆன்மிகப் பாதையை வள்ளலார் முன்னிறுத்தினார்.

ஞானசபையில் உள்ள திரைகள் அகற்றப்பட்டு ஜோதி காணப்படும் மரபும் வள்ளலாரின் ஆன்மிகச் சிந்தனையுடன் தொடர்புடையது.

வெளியில் இருக்கும் திரைகளை அகற்றுவதைப்போல மனிதனுக்குள் இருக்கும் அறியாமை, வேறுபாடு, அகந்தை போன்ற திரைகளும் விலக வேண்டும் என்ற தத்துவப் பொருளிலும் இது விளக்கப்படுகிறது.

சாதி வேறுபாடுகளைத் தாண்டியவர்

வள்ளலாரின் காலத்திய சமூகத்தில் சாதி வேறுபாடுகள் மிக ஆழமாக இருந்தன.

அந்தச் சூழலில் ஆன்மிகத்திற்கே சாதி எல்லைகள் உருவாக்கப்படுவதை வள்ளலாரின் சன்மார்க்கப் பார்வை ஏற்கவில்லை.

பிறப்பால் மனிதனை உயர்ந்தவன், தாழ்ந்தவன் என்று பிரிப்பதற்குப் பதிலாக உயிர்களின் ஒருமைப்பாட்டை அவர் முன்னிறுத்தினார்.

இங்கேயும் அவரது சிந்தனை மனித சமத்துவத்தைத் தாண்டுகிறது.

“எல்லா உயிர்களும் ஒன்றே” என்ற ஆன்மநேயப் பார்வையை நோக்கி அது விரிகிறது.

இந்த ஆன்மநேய ஒருமைப்பாடுதான் வள்ளலாரின் சன்மார்க்கத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட சாதி அல்லது சமயத்தின் எல்லைக்குள் அடைக்க முடியாததாக்குகிறது.

வள்ளலார் தமிழுக்குத் தந்த திருவருட்பா

வள்ளலாரின் ஆன்மிக அனுபவங்களையும் கருணைச் சிந்தனைகளையும் தமிழில் கொண்டு வந்த பெரும் படைப்பு திருவருட்பா.

அதில் இறைவனை நோக்கிய உருக்கமும் உள்ளது.

மனித வாழ்வின் நிலையைக் குறித்த சிந்தனையும் உள்ளது.

கருணையும் உள்ளது.

உயிர்களின் துன்பத்தைக் கண்டு வருந்தும் மனமும் உள்ளது.

இறவாமை குறித்த தேடலும் உள்ளது.

அதேபோல் ஜீவகாருண்ய ஒழுக்கம், மனுமுறை கண்ட வாசகம் போன்ற அவரது உரைநடைப் படைப்புகளும் வள்ளலாரின் சிந்தனை உலகைப் புரிந்துகொள்ள முக்கியமானவை.

எனவே வள்ளலாரை அறிய வேண்டுமென்றால் அவரது சில புகழ்பெற்ற பாடல்களை மட்டும் படித்துவிட்டு நிறுத்த முடியாது.

அவரது உரைநடைகளையும், அவர் உருவாக்கிய நிறுவனங்களையும், அவர் நடைமுறைப்படுத்த முயன்ற வாழ்வியல் நெறியையும் சேர்த்துப் பார்க்க வேண்டும்.

மரணமிலாப் பெருவாழ்வு

வள்ளலாரின் சிந்தனையில் மற்றொரு ஆழமான பகுதி மரணமிலாப் பெருவாழ்வு.

உடல், உயிர், ஆன்மிக முன்னேற்றம், இறவாமை ஆகியவற்றைப் பற்றிய அவரது கருத்துகள் இன்றைய அறிவியல் ஆய்வு செய்யும் வயதாவதைத் தடுப்பது, மரணத்தை வெல்வது போன்ற ஆய்வுகளுக்கு முன்னோடி, தமிழ்ச் சித்தர்களின் தனித்துவமான ஆய்வியல்.

மரணமிலாப் பெருவாழ்வு குறித்த வள்ளலாரின் பாடல்களும் உரைகளும் மிகுந்த ஆழமான ஆய்வுத் தரவுகளைக் கொண்டவை.

சித்திவளாகம்

வள்ளலாரின் இறுதிக்கால வாழ்க்கையோடு தொடர்புடைய முக்கியமான இடம் மேட்டுக்குப்பம் சித்திவளாகம்.

அங்கிருந்தபடியே அவர் தனது இறுதிக்கால ஆன்மிகப் பணிகளை மேற்கொண்டார். 1874ஆம் ஆண்டில் அவர் தங்கியிருந்த அறைக்கு வெளியே இருந்த சீடர்கள், பின்பற்றாளர்களிடம் "சிறிது காலம் தாம் அறைக்குள் இருக்கப்போவதாகவும், யாரும் கதவைத் திறக்க முயற்சி செய்ய வேண்டாம் என்றும், அவ்வாறு திறந்தாலும் தன்னை இறைவர் காட்டிக்கொடுக்க மாட்டார் என்றும், தாம் திரும்பி வரும் வரை விளக்கில் ஒளிரும் ஒளியை இறைவரின் வடிவமாக எண்ணி வழிபாடு செய்து வாருங்கள்" என்று கூறி அறைக்குள் சென்று கதவைத் தாளிட்டவர் அதற்குப் பிறகு எங்குமே காணப்படவில்லை.

மரணமிலாப் பெருவாழ்வு என்பதற்குத் தாமே ஒரு முன்னுதரணமாக வள்ளற் பெருமானார் இருந்துள்ளார் எனபது சித்தரியல் ஆய்வு மேற்கொள்ளும் எவரும் உணரக்கூடியதே. காரணம் இது அவரைச்சுற்றி இருந்த சீடர்கள், பின்பற்றாளர்கள் கூறியவை அல்ல, "தனக்கு இறைவர் அருளிய உடல் குறித்து வள்ளலார் மிகத் தெளிவாக பல பாடல்களில் எழுதி வைத்திருக்கிறார்.

அதில் ஒரு பாடல் மிக முக்கியமானது.

காற்றாலே புவியாலே ககனமதனாலே
கனலாலே புனலாலே கதிராதியாலே
கூற்றாலே பிணியாலே கொலைக்கருவியாலே
கோளாலே பிறர் இயற்றும் கொடுஞ்செயல்களாலே
வேற்றாலே எஞ்ஞான்றும் அழியாதே விளங்கும்
மெய் அளிக்க வேண்டும் என்றேன் விரைந்தளித்தான் எனக்கே
ஏற்றாலே இழிவெனநீர் நினையாதீர் உலகீர்
எந்தை அருட்பெருஞ்ஜோதி இறைவனைச் சார்வீரே

ஐம்பூதங்கள் மற்றும் பிறவற்றால் அழிவில்லாத உடல்: காற்று, பூமி (மண்), ஆகாயம் (ககனம்), நெருப்பு (கனல்), நீர் (புனல்) ஆகிய ஐம்பூதங்களாலும், கதிரவன் (சூரியன்) உள்ளிட்டவற்றாலும்...

துன்பங்கள் மற்றும் ஆபத்துகள்: கூற்றுவன் (இயமன்), நோய்கள், கொலைக் கருவிகள், கோள்களின் தாக்கம் மற்றும் மற்றவர்கள் செய்யும் தீய செயல்களாலும்...

அழியாத மெய் (உடல்): எந்த ஒரு கருவியினாலோ சக்தியினாலோ எக்காலத்திலும் சிதையாமல், அழியாமல் ஒளிரும் திவ்ய சரீரத்தை (ஞான உடலை) எனக்குத் தருமாறு இறைவனிடம் வேண்டினேன்; அவனும் அதனை எனக்கு உடனடியாக வழங்கினான்.

உலக மக்களுக்கு வள்ளலாரின் உபதேசம்: மனிதர்களே! இந்த உடலை இழிவானது என்றோ அழியக் கூடியது என்றோ எண்ணி ஏமாறாதீர்கள். எங்குள்ள எலாம் வல்ல தந்தையாகிய அருட்பெருஞ்ஜோதி ஆண்டவனைச் சார்ந்து நீங்களும் மரணமிலாப் பெருவாழ்வு பெறுங்கள்.

என்கிறார்.

இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகும் வள்ளலார் ஏன் தேவை?

வள்ளலார் பிறந்து இருநூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகிவிட்டது.

அறிவியல் வளர்ந்திருக்கிறது.

தொழில்நுட்பம் வளர்ந்திருக்கிறது.

மனிதன் விண்வெளிக்குச் செல்கிறான்.

செயற்கை நுண்ணறிவு உருவாக்குகிறான்.

ஆனால் உலகில் பசி முற்றிலும் ஒழிந்துவிட்டதா?

உயிர்க்கொலை முடிந்துவிட்டதா?

சாதியப் பாகுபாடு மறைந்துவிட்டதா?

மதத்தின் பெயரிலான மோதல்கள் முடிந்துவிட்டனவா?

மனிதனுக்கும் பிற உயிர்களுக்கும் இயற்கைக்கும் இடையிலான உறவு மேம்பட்டிருக்கிறதா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களில்தான் வள்ளலார் இன்றும் தேவைப்படுவதற்கான காரணம் இருக்கிறது.

மனிதனின் அறிவு வளர்வது மட்டும் நாகரிகத்தின் அடையாளமாக இருக்க முடியாது.

அவனது கருணையும் அதே அளவு வளர வேண்டும்.

அறிவியலால் உலகை மாற்ற முடியும்.

ஆனால் அந்த அறிவை எந்த நோக்கத்திற்குப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிப்பதில் அறமும் கருணையும் தேவை.

அந்த இடத்தில்தான் வள்ளலாரின் குரல் இன்னும் பொருத்தமானதாக இருக்கிறது.

வள்ளலார் வருவுற்ற நாளில் நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன?

வள்ளலாரின் படத்திற்கு மாலை அணிவிப்பது மட்டும் அவரை நினைவுகூர்வதாகாது.

ஜோதி ஏற்றுவது மட்டும் போதாது.

அவரது பாடல்களைப் பாடுவதும் மட்டும் போதாது.

பசித்த ஓர் உயிரின் பசியைப் போக்க முடியுமா?

நம்மால் ஓர் உயிருக்கு ஏற்படும் துன்பத்தைத் தவிர்க்க முடியுமா?

சாதி, மதம், இனம் என்ற வேறுபாடுகளுக்கு அப்பால் மனிதர்களை அணுக முடியுமா?

மனிதனைத் தாண்டி மற்ற உயிர்களின் வாழ்வையும் மதிக்க முடியுமா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான நமது செயல்பூர்வமான பதில்தான் வள்ளலாருக்குச் செலுத்தும் உண்மையான மரியாதையாக இருக்க முடியும்.

வள்ளலார் உலகிற்கு விட்டுச் சென்ற மிகப்பெரிய செய்தியை மிக எளிமையாகச் சொல்லிவிடலாம்:

+ பசித்தவனுக்கு உணவிடுங்கள்.

+ உயிர்களைக் கொல்லாதீர்கள்.

+ துன்பப்படும் உயிரைக் கண்டு இரங்குங்கள்.

+ சாதி, சமய வேறுபாடுகளைக் கடந்து செல்லுங்கள்.

+ எல்லா உயிர்களையும் தன்னுயிர்போல் எண்ணுங்கள்.

அதன் மையத்தில் ஒரே ஒரு சொல்தான் இருக்கிறது.

தயவு ! (கருணை)

அந்தத் தயவு மனிதனோடு முடிந்துவிடாமல் அனைத்து உயிர்களையும் தழுவும்போது அது ஆன்மநேய ஒருமைப்பாடாக விரிகிறது.

அதனால்தான் வள்ளலார் ஒரு காலத்தின் ஞானியாக மட்டும் நின்றுவிடவில்லை.

பசியற்ற, உயிர்க்கொலையற்ற, பேதமற்ற உலகை நோக்கி மனிதகுலத்தை அழைத்த பெருங்கருணையின் குரலாக இன்றும் நிற்கிறார்.

வள்ளலார் இந்த நெறியை உலகிற்கு உணர்த்த தான் வாழ்ந்து மட்டும் காண்பிக்கவில்லை, எழுத்துக்களால் ஆவணப்படுத்தி இருக்கிறார். வடலூர் பார்வதிபுரத்தில் 106 ஏக்கர் நிலத்தை அந்த கிராம மக்களிடம் தானமாகப் பெற்று இந்த நெறிக்கு என்று ஒரு "பெருவெளித் தலத்தை" கட்டமைத்து அதில் தருமச்சாலை, ஞானசபை நிறுவி அதற்கு "உத்தரஞான சிதம்பரம், உத்தரஞான சித்திபுரம்" என்று இறைவர் அருளிய பெயர்களையும் சூட்டியுள்ளார். அவை வாழும் சாட்சியங்களாக நிலைபெற்று நிற்கின்றன.