32 வழக்குகளுக்கு மட்டுமே தீர்வு; பல்லாயிரக்கணக்கான காணாமல் ஆக்கப்பட்ட ஈழத் தமிழர்களின் கதி என்ன? – ஜெனீவாவில் மீண்டும் கேள்வி

-வளர்மெய்யறிவான் (எ) விசுவா விசுவநாத், ஆசிரியர் : தமிழ் ஊடகம் 

இலங்கையின் இறுதிக்கட்டப் போர் முடிந்து 17 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன.

ஆனால், அந்தப் போராலும் அதற்கு முந்தைய நீண்டகால மோதல்களாலும் உருவான ஒரு கேள்விக்கு மட்டும் இன்னும் முடிவு கிடைக்கவில்லை.

காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் எங்கே?

தங்கள் மகனைத் தேடும் தாய், கணவரைத் தேடும் மனைவி, தந்தையைத் தேடும் பிள்ளைகள் என ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்கள் இன்னமும் அந்தக் கேள்வியுடனேயே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.

இந்த நிலையில் ஜெனீவாவில் நடைபெற்று வரும் ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவையின் 63-வது கூட்டத்தொடரில் இலங்கை தொடர்பாக முன்வைக்கப்பட்டுள்ள புதிய அறிக்கை, காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் தொடர்பான பிரச்சினையை மீண்டும் உலகத்தின் கவனத்திற்குக் கொண்டு வந்துள்ளது.

32 வழக்குகள் மட்டுமே தீர்வு

இலங்கையில் காணாமல் போனவர்கள் தொடர்பாக விசாரிப்பதற்காக அமைக்கப்பட்ட Office on Missing Persons — OMP, அண்மையில் 32 வழக்குகளுக்குத் தீர்வு கண்டுள்ளதாகத் தெரிவித்துள்ளது.

ஆனால் அந்த எண்ணிக்கையைத் தொடர்ந்து ஐ.நா. மனித உரிமைகள் அலுவலகம் பதிவு செய்திருக்கும் தகவல்தான் முக்கியமானது.

பல்லாயிரக்கணக்கான காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் கதி மற்றும் அவர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்பது இன்னும் தெரியவில்லை.

அதாவது, ஒருபுறம் 32 வழக்குகளுக்குத் தீர்வு காணப்பட்டதாக இலங்கையின் காணாமல் போனோர் அலுவலகம் கூறுகிறது.

மறுபுறம் பல்லாயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் கேள்விகளுக்கு இன்னும் பதில் கிடைக்கவில்லை.

இந்த மிகப்பெரிய இடைவெளிதான் ஜெனீவாவில் மீண்டும் பேசுபொருளாகியுள்ளது.

பல ஆண்டுகளாகத் தொடரும் தேடல்

இலங்கையில் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள் தொடர்பான பிரச்சினை 2009-ஆம் ஆண்டு இறுதிக்கட்டப் போருடன் மட்டும் தொடங்கிய ஒன்றல்ல.

பல ஆண்டுகளாக நடைபெற்ற ஆயுத மோதல்கள், கைது நடவடிக்கைகள், பாதுகாப்புப் படையினரிடம் சரணடைந்தவர்கள், தடுப்புக்காவலில் வைக்கப்பட்டவர்கள் எனப் பல்வேறு சூழ்நிலைகளில் காணாமல் போனவர்கள் தொடர்பான புகார்கள் இருந்து வருகின்றன.

குறிப்பாக வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் இந்தப் பிரச்சினை மிகுந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

போர் முடிந்த பிறகும் காணாமல் போன தங்கள் உறவுகளைத் தேடி குடும்பத்தினர் தொடர்ச்சியாகப் போராட்டங்களை நடத்தி வருகின்றனர்.

அவர்களின் கோரிக்கை மிகவும் எளிமையானது.

+ எங்கள் உறவுகள் எங்கே இருக்கிறார்கள்?

+ உயிருடன் இருக்கிறார்களா? இறந்துவிட்டார்களா?

+ இறந்திருந்தால் எப்போது, எங்கே, எவ்வாறு இறந்தார்கள்?

+ அவர்களின் உடல்கள் எங்கே?

இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் வேண்டும் என்பதுதான் அவர்களின் நீண்டகாலக் கோரிக்கையாக உள்ளது.

புதைகுழிகள் எழுப்பும் புதிய கேள்விகள்

இந்தப் பின்னணியில் இலங்கையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ள மனிதப் புதைகுழிகளும் மீண்டும் சர்வதேச கவனத்தைப் பெற்றுள்ளன.

பல புதைகுழிகளில் அகழ்வுப் பணிகள் மீண்டும் தொடங்கப்பட்டுள்ளதை ஐ.நா. மனித உரிமைகள் அலுவலகம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.

இலங்கை தொடர்பான Core Group நாடுகளும் இந்த விவகாரத்தைக் குறிப்பிட்டுள்ளன.

கனடா, மலாவி, மொண்டினீக்ரோ, வட மாசிடோனியா மற்றும் பிரிட்டன் ஆகிய நாடுகள் வெளியிட்ட கூட்டறிக்கையில், மனிதப் புதைகுழிகளின் அகழ்வுப் பணிகள் இலங்கையில் இன்னும் தீர்க்கப்படாமல் இருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான கட்டாயக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் வழக்குகளை நினைவூட்டுவதாகத் தெரிவித்துள்ளன.

இதனால் காணாமல் போனவர்களின் குடும்பங்கள் பல ஆண்டுகளாகக் கேட்டுவரும் கேள்விகள் மீண்டும் முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளன.

OMP மீது நம்பிக்கை இருக்கிறதா?

இலங்கை அரசு காணாமல் போனவர்கள் தொடர்பான பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண Office on Missing Persons அமைப்பை உருவாக்கியது.

ஆனால் இந்த அமைப்பின் மீது பொதுமக்களுக்கு குறைந்த அளவிலேயே நம்பிக்கை இருப்பதாக ஐ.நா. மனித உரிமைகள் அலுவலகம் தெரிவித்துள்ளது.

எனவே அந்த அலுவலகத்தின் சுதந்திரத்தையும் செயல்படும் திறனையும் உறுதிப்படுத்த வேண்டிய தேவை இருப்பதாக ஐ.நா. கூறுகிறது.

சாட்சிகளுக்குப் பாதுகாப்பு வழங்கப்பட வேண்டும்.

அரச நிறுவனங்களும் பாதுகாப்புப் படைகளும் விசாரணைகளுக்கு முழுமையாக ஒத்துழைக்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

ஏனெனில் காணாமல் போன ஒருவர் தொடர்பான உண்மையைக் கண்டுபிடிப்பது ஒரு அலுவலகத்தின் ஆவணங்களை மட்டும் சார்ந்ததல்ல.

கைது செய்யப்பட்டிருந்தால் அதற்கான பதிவுகள், தடுப்புக்காவல் விவரங்கள், இராணுவ மற்றும் காவல்துறை ஆவணங்கள், மருத்துவப் பதிவுகள், சாட்சிகளின் வாக்குமூலங்கள் எனப் பல்வேறு ஆதாரங்களை ஒன்றிணைத்தே உண்மையைக் கண்டுபிடிக்க முடியும்.

வடக்கு – கிழக்கில் இன்னொரு பிரச்சினை

காணாமல் போனவர்களைத் தேடும் குடும்பங்களின் பிரச்சினையுடன் மற்றொரு கவலையையும் ஐ.நா. பதிவு செய்துள்ளது.

குறிப்பாக வடக்கு மற்றும் கிழக்கு இலங்கையில் மனித உரிமைப் பாதுகாவலர்களும் பாதிக்கப்பட்டவர்களும் அரச உளவுத்துறை அமைப்புகளின் கண்காணிப்பு மற்றும் அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்வதாக ஐ.நா. மனித உரிமைகள் அலுவலகம் தெரிவித்துள்ளது.

Civil society அமைப்புகள், பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குழுக்களைப் பாதிக்கும் அச்சுறுத்தல், தொந்தரவு மற்றும் கட்டுப்பாடுகள் தொடர்பாகவும் இலங்கை Core Group நாடுகள் கவலை தெரிவித்துள்ளன.

இதனால் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களைத் தேடும் பிரச்சினை வெறும் கடந்தகாலப் போரின் வரலாற்றுப் பிரச்சினையாக மட்டும் இல்லாமல், தற்போதைய மனித உரிமைப் பிரச்சினையாகவும் ஜெனீவாவில் பார்க்கப்படுகிறது.

17 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் தொடரும் காத்திருப்பு

2009 மே மாதத்துடன் இலங்கையின் ஆயுதப்போர் முடிவுக்கு வந்தது.

ஆனால் போர் முடிந்ததோடு எல்லாக் குடும்பங்களின் தேடலும் முடிந்துவிடவில்லை.

பல குடும்பங்களுக்கு அன்றுதான் இன்னொரு தேடல் தொடங்கியது.

புகைப்படங்களை ஏந்திக்கொண்டு தங்கள் உறவுகளைத் தேடிய தாய்மார்கள், மனைவிகள், சகோதரிகள் எனப் பலர் ஆண்டுகள் கடந்தும் பதிலுக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்.

அவர்களில் சிலர் பதில் கிடைப்பதற்கு முன்பே உயிரிழந்திருக்கிறார்கள் என்பதும் இந்தப் பிரச்சினையின் வேதனையான இன்னொரு பக்கம்.

63-வது மனித உரிமைகள் பேரவையின் விவாதத்திலும் தமிழ் பெண்கள், குறிப்பாக காணாமல் போனவர்களின் தாய்மார்கள், பல ஆண்டுகளாகப் போராடி வருவதும், தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு என்ன நடந்தது என்பதை அறியாமலேயே சில தாய்மார்கள் இறந்து வருவதும் சிவில் சமூகப் பிரதிநிதிகளால் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

இலங்கை அரசு என்ன சொல்கிறது?

இலங்கை அரசு இந்தப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண உள்நாட்டு அமைப்புகள் மூலமாக நடவடிக்கைகள் தொடர்வதாகக் கூறுகிறது.

OMP தொடர்ந்து செயல்படுவதாகவும், இழப்பீட்டு அலுவலகம் மற்றும் தேசிய ஒற்றுமை மற்றும் நல்லிணக்க அலுவலகம் போன்ற அமைப்புகள் இயங்கி வருவதாகவும் அரசு தெரிவித்துள்ளது.

நல்லிணக்கம் மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் தொடர்பான பிரச்சினைகள் இலங்கையின் உள்நாட்டு அமைப்புகள் மூலமாகத் தீர்க்கப்பட வேண்டும் என்பதே இலங்கை அரசின் நிலைப்பாடாக உள்ளது.

ஆனால் ஜெனீவாவில் எழுந்திருக்கும் கேள்வி இன்னும் எண்ணிக்கைகளைச் சுற்றியே நிற்கிறது.

32 வழக்குகள் தீர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன.

அதே நேரத்தில்,

பல்லாயிரக்கணக்கான காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் கதி இன்னும் தெரியவில்லை.

இந்த இரண்டு எண்ணிக்கைகளுக்கு இடையிலான மிகப்பெரிய இடைவெளியை எப்போது நிரப்பப் போகிறார்கள் என்பதுதான் கேள்வி.

ஒரு தாயின் கேள்விக்கு இன்னும் பதில் இல்லை

சர்வதேச அரசியல், மனித உரிமைகள் பேரவை, தீர்மானங்கள், விசாரணை அமைப்புகள் என்று இந்த விவகாரத்தைச் சுற்றிப் பல அடுக்குகள் இருக்கலாம்.

ஆனால் காணாமல் போன ஒருவரின் குடும்பத்தைப் பொறுத்தவரை இந்தப் பிரச்சினை அவ்வளவு சிக்கலானதல்ல.

அவர்களிடம் இருப்பது ஒரே கேள்விதான்.

“எங்களிடம் இருந்து அழைத்துச் செல்லப்பட்டவர் எங்கே?”

அல்லது,

“சரணடைந்த எங்கள் உறவுக்கு என்ன நடந்தது?”

17 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதிலைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறது ஒரு தலைமுறை.

இப்போது ஜெனீவாவில் நடைபெறும் 63-வது மனித உரிமைகள் பேரவைக் கூட்டத்தொடர் அதே கேள்வியை மீண்டும் இலங்கையை நோக்கி வைத்திருக்கிறது:

32 வழக்குகளுக்குத் தீர்வு கிடைத்திருக்கலாம்.

ஆனால் பல்லாயிரக்கணக்கான காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் கதி என்ன?