யாரிந்த திலீபன்? ஆயுத இயக்கம் உண்ணாநிலை அறப்போராட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தது ஏன்? அவரது 5 கோரிக்கைகள் என்ன?

1987 செப்டம்பர் 15

யாழ்ப்பாணம் நல்லூர் கந்தசுவாமி கோயிலுக்கு அருகே அமைக்கப்பட்டிருந்த மேடையில் 23 வயது இளைஞர் ஒருவர் உண்ணாநிலைப் போராட்டத்தைத் தொடங்கினார்.

அவர் உணவை மட்டும் தவிர்க்கவில்லை. தண்ணீரையும் அருந்த மறுத்தார்.

நாட்கள் நகர்ந்தன.

அவரது உடல் மெலிந்தது. உடல்நிலை மோசமடைந்தது. நல்லூரில் மக்கள் கூட்டம் அதிகரித்தது.

பன்னிரண்டாவது நாளான செப்டம்பர் 26 அன்று அவரது உயிர் பிரிந்தது.

அந்த இளைஞர்தான் திலீபன்.

இலங்கையின் ஆயுத மோதல் வரலாற்றில் அந்த விடுதலைப் போராளிகள் (விபு) இயக்கத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர், துப்பாக்கிக்குப் பதிலாக தனது உடலையே போராட்டக் கருவியாக மாற்றிக்கொண்ட இந்த நிகழ்வு இன்றுவரை பேசப்படுகிறது.

திலீபன் யார்?

அவர் எதற்காக உண்ணாநிலைப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார்?

ஆயுதப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்த ஓர் இயக்கம் திடீரென அறவழிப் போராட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய சூழல் என்ன?

இதற்கான பதிலைத் தேட வேண்டுமென்றால் 1987-ஆம் ஆண்டின் இலங்கைக்குச் செல்ல வேண்டும்.

மருத்துவ மாணவரிலிருந்து இயக்க உறுப்பினர் வரை

திலீபனின் இயற்பெயர் இராசையா பார்த்திபன்.

1963 நவம்பர் 29 அன்று பிறந்த அவர் மருத்துவம் பயின்றவர். இலங்கையின் இன மோதல் தீவிரமடைந்த காலகட்டத்தில் விடுதலைப் போராளிகள் (விபு) இயக்கத்தில் இணைந்தார்.

பின்னர் யாழ்ப்பாணப் பகுதியில் அந்த இயக்கத்தின் அரசியல் பிரிவில் முக்கியப் பொறுப்பை வகித்தார்.

எனவே திலீபனை வெறும் அகிம்சைப் போராளியாக மட்டும் வரையறுப்பது அவரது முழு வரலாற்றையும் சொல்லாது.

அவர் ஆயுதப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்த "விபு" என்ற இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்.

அதேபோல அவரது உண்ணாநிலைப் போராட்டத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அவரை ஆயுத இயக்க உறுப்பினர் என்ற அடையாளத்திற்குள் மட்டும் நிறுத்துவதும் 1987 செப்டம்பரில் நடந்த நிகழ்வின் அரசியல் பின்னணியை விளக்காது.

இரண்டையும் சேர்த்துப் பார்த்தால்தான் திலீபனின் உண்ணாநிலைப் போராட்டம் ஏன் வரலாற்றில் தனித்த இடத்தைப் பெற்றது என்பது புரியும்.

காட்சியை மாற்றிய இந்திய–இலங்கை ஒப்பந்தம்

1987 ஜூலை 29 அன்று இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியும் இலங்கை அதிபர் ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தனவும் இந்திய–இலங்கை ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டனர்.

இலங்கையின் நீண்டகால இனப்பிரச்சினைக்கு அரசியல் தீர்வை உருவாக்குவதே அதன் நோக்கமாக முன்வைக்கப்பட்டது.

வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்கள் தொடர்பான நிர்வாக ஏற்பாடுகள், மாகாண சபைத் தேர்தல்கள், அவசரநிலையைத் தளர்த்துதல், ஆயுத இயக்கங்கள் ஆயுதங்களை ஒப்படைத்தல், அரசியல் கைதிகளுக்கான பொது மன்னிப்பு போன்ற பல அம்சங்கள் ஒப்பந்தத்தில் இடம்பெற்றிருந்தன.

ஒப்பந்தத்தின் 2.11-வது பிரிவு, பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டம் மற்றும் அவசரகாலச் சட்டங்களின் கீழ் காவலில் இருந்த அரசியல் மற்றும் பிற கைதிகளுக்கு பொதுமன்னிப்பு வழங்குவது பற்றியும் குறிப்பிட்டது.

மேலும் ஒப்பந்தத்தின் தீர்வுகளை இந்தியா உறுதிப்படுத்தி அவற்றை நடைமுறைப்படுத்த ஒத்துழைக்கும் என்றும் ஆவணத்தில் குறிப்பிடப்பட்டது.

இந்த ஒப்பந்தத்தைத் தொடர்ந்து இந்திய அமைதிப்படை — IPKF — இலங்கைக்கு அனுப்பப்பட்டது.

ஆயுத இயக்கங்களிடம் ஆயுதங்களை ஒப்படைக்கவும் கோரப்பட்டது.

"விபு" இயக்கத்தினரும் முதற்கட்டமாக ஆயுதங்களை ஒப்படைக்கும் நடவடிக்கையில் ஈடுபட்டனர்.

இதோடு இலங்கையின் இன மோதல் புதிய பாதைக்குச் செல்லும் என்ற எதிர்பார்ப்பு உருவானது.

ஆனால் அந்த நம்பிக்கை நீண்ட நாட்கள் நீடிக்கவில்லை.

ஒப்பந்தம் இருக்கிறது; நடைமுறை எங்கே?

இந்திய–இலங்கை ஒப்பந்தம் கையெழுத்தான பிறகு, அதன் அம்சங்கள் எதிர்பார்த்தபடி நடைமுறைக்கு வரவில்லை என்ற அதிருப்தி "விபு" தரப்பில் அதிகரித்தது.

கைதிகள் விடுதலை, வடக்கு–கிழக்கில் குடியேற்றங்கள், புதிய காவல் நிலையங்கள், இடைக்கால நிர்வாகம் போன்ற பிரச்சினைகள் தொடர்பாக அந்த இயக்கம் இந்திய அரசிடம் கோரிக்கைகளை முன்வைத்தது.

இங்குதான் ஒரு முக்கியமான கேள்வி வருகிறது.

இவை இலங்கை அரசிடம் கேட்க வேண்டிய கோரிக்கைகள் அல்லவா?

பெரும்பாலும் ஆம்.

ஆனால் திலீபனின் போராட்டம் நேரடியாக இந்தியாவை நோக்கியதாக அமைந்தது.

காரணம், இந்திய–இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் நடைமுறைக்கு இந்தியா உத்தரவாதம் அளித்திருப்பதாக விபு இயக்கம் கருதியது.

எனவே கொழும்பு அரசு நிறைவேற்ற வேண்டிய நடவடிக்கைகளை நடைமுறைப்படுத்த இந்தியா தனது செல்வாக்கைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதே அந்த இயக்கத்தின் நிலைப்பாடாக இருந்தது.

துப்பாக்கிக்குப் பதிலாக உண்ணாநிலை

இந்தச் சூழலில்தான் திலீபன் 1987 செப்டம்பர் 15 அன்று நல்லூரில் காலவரையற்ற உண்ணாநிலைப் போராட்டத்தைத் தொடங்கினார்.

இது இலங்கை இன மோதலின் விசித்திரமான அரசியல் தருணங்களில் ஒன்று.

ஒருபுறம் ஆயுதமேந்திய இயக்கம்.

மறுபுறம் அதன் அரசியல் பிரிவைச் சேர்ந்த ஒருவர் எந்த ஆயுதத்தையும் பயன்படுத்தாமல் தனது உடலையே போராட்டத்தின் கருவியாக மாற்றிக்கொண்டார்.

இதனை விபு இயக்கம் ஆயுதப் போராட்டத்தைக் கைவிட்டு அகிம்சைக்கு மாறியதாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

மாறாக, இந்திய–இலங்கை ஒப்பந்தம் உருவாக்கிய புதிய அரசியல் சூழலில் இந்திய அரசின் மீது அழுத்தம் ஏற்படுத்துவதற்காக பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு அரசியல் போராட்ட வடிவமாகவே பார்க்க முடியும்.

அதே நேரத்தில் இந்த உண்ணாநிலைப் போராட்டத்தை விபு இயக்கம் தனது அரசியல் ஆதரவைத் திரட்டுவதற்கான சக்திவாய்ந்த கருவியாகப் பயன்படுத்தியதாக விமர்சனங்களும் அப்போதே இருந்தன.

இதனால் திலீபனின் போராட்டம் ஒரே விதமான விளக்கத்திற்குள் அடங்குவதில்லை.

திலீபனின் ஐந்து கோரிக்கைகள் என்ன?

திலீபனின் உண்ணாநிலைப் போராட்டத்தின் மையத்தில் ஐந்து கோரிக்கைகள் இருந்தன.

அவற்றின் சொற்கள் வெவ்வேறு வரலாற்று ஆதாரங்களில் சிறிது மாறுபட்ட வடிவில் பதிவாகியிருந்தாலும், அவற்றின் சாரம் இதுதான்:

01. வடக்கு–கிழக்கில் சிங்களக் குடியேற்றங்களை நிறுத்த வேண்டும்.

தமிழர்கள் பெரும்பான்மையாக வாழ்ந்ததாகக் கருதப்பட்ட பகுதிகளில் அரசு ஆதரவுடன் சிங்களக் குடியேற்றங்கள் நடைபெறுவதாக விபு இயக்கம் குற்றஞ்சாட்டியது. அவை நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்பது ஒரு கோரிக்கை.

02. பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டம் மற்றும் அவசரகாலச் சட்டங்களின் கீழ் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த தமிழர்களை விடுதலை செய்ய வேண்டும்.

இது இந்திய–இலங்கை ஒப்பந்தத்தில் இடம்பெற்றிருந்த பொது மன்னிப்பு தொடர்பான அம்சத்துடனும் தொடர்புடையது.

03. வடக்கு–கிழக்கிற்கான இடைக்கால நிர்வாகம் உருவாகும் வரை புனர்வாழ்வு நடவடிக்கைகள் தொடர்பான ஏற்பாடுகளை நிறுத்த வேண்டும் / இடைக்கால நிர்வாகத்தை விரைவாக ஏற்படுத்த வேண்டும்.

இந்தக் கோரிக்கையின் சொற்றொடர் சில ஆதாரங்களில் வேறுபட்டுக் காணப்படுகிறது. ஆனால் வடக்கு–கிழக்கிற்கான இடைக்கால நிர்வாக அதிகாரம் யாரிடம் இருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் அரசியல் மையம்.

04. வடக்கு–கிழக்கில் புதிய காவல் நிலையங்களையும் இராணுவ முகாம்களையும் அமைப்பதை நிறுத்த வேண்டும்.

பள்ளிகள் உள்ளிட்ட பொதுக் கட்டடங்களில் தங்கியிருந்த பாதுகாப்புப் படையினர் வெளியேற வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் இதனுடன் இணைக்கப்பட்டு சில பதிவுகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

05. ஊர்காவல் படையினருக்கு வழங்கப்பட்ட ஆயுதங்களைத் திரும்பப் பெற வேண்டும்.

குறிப்பாக வடக்கு–கிழக்கில் Home Guards என அழைக்கப்பட்ட தரப்பினருக்கு வழங்கப்பட்ட ஆயுதங்களைத் திரும்பப் பெறுவதையும், அந்த நடவடிக்கையை இந்தியப் படைகள் கண்காணிக்க வேண்டும் என்பதையும் விபு இயக்கம் வலியுறுத்தியது.

இந்தக் கோரிக்கைகளில் சிலவற்றின் பின்னணிக்கும் இந்திய–இலங்கை ஒப்பந்தத்திற்கும் நேரடித் தொடர்பு இருந்தது.

ஏன் இந்தியாவை நோக்கிப் போராட்டம்?

இதுதான் திலீபன் உண்ணாநிலைப் போராட்டத்தைப் புரிந்துகொள்வதில் முக்கியமான அம்சம்.

அவர் உண்ணாநிலை இருந்த நேரத்தில் இந்தியா தமிழர் ஆயுத இயக்கங்களுக்குத் தொலைவில் இருந்த மூன்றாவது நாடு அல்ல.

இந்தியா இலங்கை அரசுடன் ஒப்பந்தம் செய்திருந்தது.

இந்தியப் படைகள் வடக்கு–கிழக்கில் இருந்தன.

ஆயுத இயக்கங்களின் ஆயுத ஒப்படைப்பிலும் இந்தியாவுக்கு பங்கு இருந்தது.

மேலும் ஒப்பந்தத்தின் 2.14-வது பிரிவில் தீர்வுகளுக்கு இந்தியா உத்தரவாதம் அளித்து அவற்றை நடைமுறைப்படுத்த ஒத்துழைக்கும் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

எனவே இந்தியா தலையிட்டு தங்களது கோரிக்கைகளை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்பது விபு இயக்கத்தின் தரப்பு வாதமாக இருந்தது.

இந்தியாவின் பார்வை அதேபோல இருக்கவில்லை.

ஒப்பந்தத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு இலங்கை அரசும் ஆயுத இயக்கங்களும் தங்களுக்குரிய பொறுப்புகளை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்ற சிக்கலான நிலை இந்தியாவுக்கு இருந்தது.

அந்த முரண்பாடுதான் நாளுக்கு நாள் தீவிரமடைந்தது.

நல்லூரில் பன்னிரண்டு நாட்கள்

செப்டம்பர் 15-ல் தொடங்கிய போராட்டம் நீடித்தபோது திலீபனின் உடல்நிலை வேகமாக மோசமடைந்தது.

அவர் உணவு மட்டுமின்றி தண்ணீரையும் தவிர்த்ததால் உடல் மிக விரைவாகப் பாதிக்கப்பட்டது.

நல்லூரை நோக்கி மக்கள் திரண்டனர்.

போராட்டம் யாழ்ப்பாணத்தின் அரசியல் உணர்வுகளைத் தீவிரப்படுத்தியது.

இந்திய அதிகாரிகள் மற்றும் அரசியல் பிரதிநிதிகள் தொடர்புகொண்டதாகப் பல வரலாற்றுப் பதிவுகள் கூறுகின்றன. இந்தியாவுக்கும் விபு இயக்கத்துக்கும் இடையே பேச்சுகளும் நடைபெற்றன.

ஆனால் திலீபன் உயிருடன் இருந்த காலத்தில் அவரது ஐந்து கோரிக்கைகளையும் நிறைவேற்றும் தீர்வு உருவாகவில்லை.

1987 செப்டம்பர் 26 அன்று அவர் உயிரிழந்தார்.

அவருக்கு வயது 23.

அவரது மரணத்திற்குப் பிறகு யாழ்ப்பாணத்தில் கடைகள் மூடப்பட்டன; பெருமளவிலான மக்களின் எதிர்வினைகள் ஏற்பட்டதாக அக்கால சர்வதேசச் செய்திகள் பதிவு செய்தன.

திலீபனின் மரணத்திற்குப் பிறகு என்ன நடந்தது?

இதன் பின்னர்தான் வரலாறு இன்னும் சிக்கலான திருப்பத்தை எடுத்தது.

இந்தியாவுக்கும் விபு இயக்கத்துக்கும் இடையிலான உறவு விரைவாக மோசமடைந்தது.

சில வாரங்களுக்குள் இந்திய அமைதிப்படைக்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் நேரடியான ஆயுத மோதல் தொடங்கியது.

அதன்பின் இந்தியப் படைகள் இலங்கையில் பல ஆண்டுகள் போரில் ஈடுபட்டன.

இதனால் 1987 ஜூலையில் அமைதிக்கான வழியாகத் தொடங்கிய இந்திய–இலங்கை ஒப்பந்தம், அக்டோபர் மாதத்திற்குள் முற்றிலும் வேறுபட்ட அரசியல் மற்றும் இராணுவச் சூழலை எதிர்கொண்டது.

இந்த இரண்டு காலகட்டங்களுக்கு நடுவில் நடந்த நிகழ்வுதான் திலீபனின் உண்ணாநிலைப் போராட்டம்.

திலீபனை வரலாறு எப்படிப் பார்க்கிறது?

இதற்கான ஒரே பதில் இல்லை.

விபு இயக்க ஆதரவாளர்களும் பல தமிழ்த் தேசியவாதிகளும் திலீபனைத் தமிழர்களின் அரசியல் உரிமைகளுக்காக உயிர்துறந்த தியாகியாக நினைவுகூருகின்றனர்.

மற்றொரு தரப்பினர், ஆயுத வன்முறையில் ஈடுபட்ட ஓர் இயக்கத்தின் உறுப்பினரை அகிம்சையின் அடையாளமாக மட்டும் முன்வைப்பது அவரது இயக்கத்தின் வன்முறை வரலாற்றை மறைப்பதாக விமர்சிக்கின்றனர்.

மேலும் அவரது உண்ணாநிலை மற்றும் மரணம் பொதுமக்களின் உணர்வுகளைத் திரட்டுவதற்கான விபு இயக்கத்தின் அரசியல் உத்தியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறும் விமர்சனப் பதிவுகளும் உள்ளன.

இந்த மாறுபட்ட பார்வைகளுக்கு நடுவே மறுக்க முடியாத வரலாற்று உண்மை ஒன்று இருக்கிறது.

1987 செப்டம்பர் 15 அன்று திலீபன் உண்ணாநிலைப் போராட்டத்தைத் தொடங்கினார்.

அவர் ஐந்து அரசியல் கோரிக்கைகளை முன்வைத்தார்.

உணவும் தண்ணீரும் எடுத்துக்கொள்ளாமல் பன்னிரண்டு நாட்கள் இருந்த அவர் செப்டம்பர் 26 அன்று உயிரிழந்தார்.

ஆனாலும், அவர் முன்வைத்த பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வுகள் இன்றுவரை கிடைக்கவில்லை. இந்திய–இலங்கை ஒப்பந்தமும் நடைமுறைக்கு வரவில்லை.

பார்த்திபன் இன்னும் பசியோடுதான் இருக்கிறான் என்கிறார்கள் உலகெங்கிலும் வாழும் ஈழத் தமிழர்கள்.