உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாடு ஏன் இரண்டாகப் பிரிந்தது? கருணாநிதி ஆட்சியில் நடந்தது என்ன?

உலகம் முழுவதும் வாழும் தமிழர்களுக்கு "உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாடு" என்பது வெறும் பண்பாட்டு விழா அல்ல. அது தமிழ் மொழி, இலக்கியம், வரலாறு, தொல்லியல், கல்வெட்டியல், மொழியியல், பண்பாட்டு ஆய்வுகள் ஆகியவற்றை உலக அறிஞர்கள் ஒன்றுகூடி விவாதிக்கும் சர்வதேச கல்வியியல் மேடையாக உருவாக்கப்பட்டது.

ஆனால், 2010-ஆம் ஆண்டு தமிழ்நாட்டில் நடைபெற்ற நிகழ்வுகள் உலகத் தமிழாராய்ச்சி வரலாற்றில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தன. International Association of Tamil Research (IATR) நடத்தி வந்த உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாட்டிற்கு பதிலாக, தமிழ்நாடு அரசு "உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு" என்ற புதிய மாநாட்டை நடத்தியது.

இதனால் இயல்பாக ஒரு கேள்வி எழுந்தது.

உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாடு ஏன் இரண்டாகப் பிரிந்தது?

இந்தக் கேள்விக்கான பதிலை அரசியல் "கோஷங்களால் அல்ல"; வரலாற்று ஆவணங்கள், IATR வெளியிட்ட விளக்கங்கள் மற்றும் அக்கால நிகழ்வுகளின் அடிப்படையில் ஆராய்வதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாடு என்றால் என்ன?

1964-ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட International Association of Tamil Research (IATR) உலகம் முழுவதும் உள்ள தமிழ் ஆய்வாளர்களை ஒருங்கிணைக்கும் சுயாதீன கல்வியியல் அமைப்பாகும்.

அதன் முக்கிய நோக்கங்கள்:

தமிழ் மொழி குறித்த அறிவியல் ஆய்வுகளை ஊக்குவித்தல்.
உலக நாடுகளின் தமிழ் ஆய்வாளர்களை இணைத்தல்.
அரசியல் சார்பற்ற சர்வதேச ஆய்வு மேடையை உருவாக்குதல்.
தமிழ் மொழி, இலக்கியம், வரலாறு, தொல்லியல், கல்வெட்டியல் போன்ற துறைகளில் ஆய்வுகளை ஊக்குவித்தல்.

இதன் அடிப்படையில் 1966 முதல் உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாடுகள் பல்வேறு நாடுகளில் நடைபெற்றன.

உலகத் தமிழ் மாநாடுகளின் தனிச்சிறப்பு

இந்த மாநாடுகள் அரசியல் கூட்டங்களாக அல்ல; கல்வியாளர்களின் அறிவியல் மாநாடுகளாகவே நடத்தப்பட்டன.

ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரையை மாநாட்டில் வாசிக்க வேண்டும் என்றால்:

+ ஆய்வுச் சுருக்கம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.
+கல்வியியல் மதிப்பாய்வு நடைபெறும்.
+ தகுதியான ஆய்வுகள் மட்டுமே தேர்வு செய்யப்படும்.
+ மாநாட்டிற்குப் பிறகு ஆய்வுகள் நூல்களாக வெளியிடப்படும்.

இதுவே உலகத் தரத்திலான கல்வியியல் மாநாடுகளின் நடைமுறையாக இருந்தது.

தமிழுக்கு செம்மொழி அந்தஸ்து கிடைத்த பிறகு

2004-ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசு தமிழுக்கு "செம்மொழி" அந்தஸ்து வழங்கியது.

இது தமிழருக்கு பெருமை சேர்த்த வரலாற்றுச் சம்பவமாகும்.

இதனை உலகளவில் கொண்டாடும் வகையில் தமிழ்நாடு அரசு மிகப்பெரிய மாநாட்டை நடத்த விரும்பியது.

அந்த நேரத்தில் தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சராக இருந்தவர் மு. கருணாநிதி.

9-வது உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாட்டை தமிழ்நாடு நடத்த விரும்பியது

தமிழ்நாடு அரசு 2010-ஆம் ஆண்டு 9-வது உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாட்டை நடத்த IATR-யை அணுகியது.

ஆனால் IATR தலைவர் பேராசிரியர் நோபொரு கராஷிமா சில முக்கிய நிபந்தனைகளை முன்வைத்தார்.

கராஷிமா முன்வைத்த மூன்று முக்கிய நிபந்தனைகள்

1. மாநாட்டிற்கு போதுமான கால அவகாசம் வேண்டும்

உலக அளவிலான கல்வியியல் மாநாட்டை சில மாதங்களில் நடத்த முடியாது என்று கராஷிமா தெரிவித்தார்.

அவர் கூறியதாவது:

குறைந்தது ஒரு ஆண்டு முன்பே திட்டமிட வேண்டும்.
உலகம் முழுவதும் உள்ள ஆய்வாளர்களுக்கு ஆய்வுக் கட்டுரைகள் சமர்ப்பிக்க போதிய நேரம் வழங்க வேண்டும்.
ஆய்வுகள் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட பின்னரே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

அதனால் மாநாட்டை 2010 இறுதியில் அல்லது 2011-ல் நடத்தலாம் என்று அவர் பரிந்துரைத்தார்.

2. கல்வியியல் அமர்வுகளும் அரசியல் நிகழ்ச்சிகளும் தனித்தனியாக இருக்க வேண்டும்

இதுவே மிக முக்கியமான நிபந்தனையாகும்.

கராஷிமாவின் கருத்துப்படி,

உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாடு என்பது ஆய்வாளர்களின் மாநாடு.

அதில் அரசியல் உரைகள், அரசின் விளம்பர நிகழ்ச்சிகள், அரசியல் தலைவர்களை மையப்படுத்திய நிகழ்வுகள் கலந்து விடக்கூடாது.

கல்வியியல் சுதந்திரம் முழுமையாக பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்றார்.

3. 1995 தஞ்சாவூர் மாநாட்டு ஆய்வுகள் வெளியிடப்பட வேண்டும்

1995-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாட்டின் ஆய்வுக் கட்டுரைகள் முழுமையாக வெளியிடப்படவில்லை.

புதிய மாநாட்டிற்கு முன் அவற்றை வெளியிட வேண்டும் என்றும் கராஷிமா வலியுறுத்தினார்.

தமிழ்நாடு அரசின் நிலைப்பாடு

தமிழ்நாடு அரசு மாநாட்டை நடத்துவதில் உறுதியாக இருந்தது.

சில நிபந்தனைகளை ஏற்கத் தயாராக இருந்தாலும்,

மாநாட்டை 2011 வரை ஒத்திவைக்க முடியாது என்ற நிலைப்பாட்டை எடுத்தது.

அதற்குக் கூறப்பட்ட காரணங்களில்:

+தமிழுக்கு கிடைத்த செம்மொழி அந்தஸ்தை உடனடியாகக் கொண்டாட வேண்டும்.
+உலகத் தமிழர்களை ஒன்றிணைக்கும் வாய்ப்பை பயன்படுத்த வேண்டும்.
+நிர்வாக மற்றும் அரசியல் கால அட்டவணை 

ஆகியவை இடம்பெற்றன.

பின்னர் என்ன நடந்தது?

IATR தனது அதிகாரப்பூர்வ ஒப்புதலை வழங்கவில்லை.

அதன்பிறகு தமிழ்நாடு அரசு தனியாக

"உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு"

என்ற பெயரில் 2010-ஆம் ஆண்டு கோவையில் மாநாட்டை நடத்தியது.

இதுவே உலகத் தமிழாராய்ச்சி வரலாற்றில் முக்கியமான திருப்பமாகக் கருதப்படுகிறது.

ஏன் "அரசியலாக்கம்" என்ற விமர்சனம் எழுந்தது?

பல சர்வதேச ஆய்வாளர்கள் முன்வைத்த முக்கியக் கருத்து:

உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாடு என்பது அரசியல் நிகழ்ச்சி அல்ல.

அது கல்வியியல் மாநாடாகவே இருக்க வேண்டும்.

அரசுகள் நிதியுதவி செய்யலாம்.

ஆனால் ஆய்வின் உள்ளடக்கம், அறிஞர்கள் தேர்வு, மாநாட்டு அமைப்பு போன்றவற்றில் அரசியல் செல்வாக்கு இருக்கக் கூடாது என்றனர்.

இதன் அடிப்படையில்தான் "அரசியலாக்கம்" குறித்த விமர்சனங்கள் எழுந்தன.

கருணாநிதியை ஆதரித்தவர்கள் என்ன கூறினர்?

இந்த விவகாரத்தில் மற்றொரு வலுவான கருத்தும் இருந்தது.

அதாவது:

+தமிழுக்கு செம்மொழி அந்தஸ்து கிடைத்தது வரலாற்று வெற்றி.
+அதை உலகளவில் கொண்டாட அரசுக்கு உரிமை உண்டு.
+பெரிய அளவிலான மாநாட்டை அரசு மட்டுமே நடத்த முடியும்.
+தமிழ் மொழியை உலக அரங்கில் கொண்டு செல்ல அரசின் பங்கு தவிர்க்க முடியாதது.

என்ற வாதங்கள் முன்வைக்கப்பட்டன.

உண்மையில் பிரச்சினை எது?

இது "தமிழை யார் நேசிக்கிறார்கள்?" என்ற விவாதமல்ல.

மாறாக,

தமிழ் ஆய்வை யார் வழிநடத்த வேண்டும்?

என்ற கல்வியியல் கேள்வியாகவே இதைப் பல ஆய்வாளர்கள் பார்த்தனர்.

ஒரு தரப்பு:

கல்வியியல் சுதந்திரம் முதன்மை.

என்றது.

மற்றொரு தரப்பு:

அரசின் ஆதரவின்றி உலகளவிலான மாநாடுகள் சாத்தியமில்லை.

என்றது.

இந்த இரண்டு அணுகுமுறைகளுக்கிடையே கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது.

நோபொரு கராஷிமாவின் நிலைப்பாடு

ஜப்பானைச் சேர்ந்த வரலாற்று அறிஞர் நோபொரு கராஷிமா, தமிழ் ஆய்வுலகில் பெரும் மதிப்பைப் பெற்றவர்.

அவரது முக்கிய வலியுறுத்தல்கள்:

+ஆய்வுகள் அரசியல் செல்வாக்கின்றி நடைபெற வேண்டும்.
+உலகத் தரத்திலான மதிப்பாய்வு அவசியம்.
+உலக நாடுகளைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர்களுக்கு சம வாய்ப்பு வழங்கப்பட வேண்டும்.
+மாநாடு கல்வியாளர்களின் மேடையாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த நிகழ்வு தமிழ் ஆய்வுலகிற்கு கற்றுக் கொடுத்த பாடம்.

2010 நிகழ்வுகள் ஒரு விஷயத்தை தெளிவாகக் காட்டின.

தமிழுக்கான அன்பு ஒன்றாக இருந்தாலும்,

அதை முன்னெடுக்கும் முறையில் வேறுபாடுகள் இருக்கலாம்.

அரசின் ஆதரவு அவசியம்.

அதே நேரத்தில்,

கல்வியியல் சுதந்திரமும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

இரண்டுக்கும் இடையே சமநிலை ஏற்படுத்தப்படாவிட்டால் இதுபோன்ற சர்ச்சைகள் மீண்டும் எழும் வாய்ப்பு உண்டு.

எதிர்கால உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாடுகள் எப்படி இருக்க வேண்டும்?

பல கல்வியாளர்கள் முன்வைக்கும் பரிந்துரைகள்:

+அரசியல் சார்பற்ற அறிவியல் மாநாடுகள்.
+உலகளாவிய திறந்த ஆய்வாளர் பங்கேற்பு.
+வெளிப்படையான ஆய்வுக் கட்டுரைத் தேர்வு.
+ஆய்வுத் தொகுப்புகளை உடனடியாக வெளியிடுதல்.
+தொல்லியல், மொழியியல், இலக்கியம், வரலாறு ஆகிய அனைத்துத் துறைகளுக்கும் சம முக்கியத்துவம்.
+அரசின் ஆதரவுடன், கல்வியியல் +சுயாதீனத்தையும் உறுதி செய்யும் நிர்வாக அமைப்பு.

2010-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற நிகழ்வுகள் உலகத் தமிழாராய்ச்சி வரலாற்றில் முக்கியமான திருப்பமாக அமைந்தன.

IATR நடத்திவந்த உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாடுகளும், தமிழ்நாடு அரசு நடத்திய உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடும் வெவ்வேறு நோக்கங்களும் நிர்வாக அணுகுமுறைகளும் கொண்டதாக உருவானது.

இந்தப் பிரிவு, தமிழுக்கான அன்பின் காரணமாக அல்ல; ஒரு சர்வதேச கல்வியியல் மாநாடு எவ்வாறு நடத்தப்பட வேண்டும் என்ற அணுகுமுறையில் ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாட்டின் விளைவாகும் என்று பல ஆவணங்களும் அக்கால விவாதங்களும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

இன்றும் இந்த நிகழ்வு, அரசின் பங்களிப்புக்கும் கல்வியியல் சுயாதீனத்திற்கும் இடையே சமநிலையை எவ்வாறு உருவாக்குவது? என்ற கேள்வியை தமிழ் ஆய்வுலகின் முன் நிறுத்துகிறது.

எனினும், உலகத் தமிழ் ஆராய்ச்சி மாநாடுகளில் தமிழ் மீதான அக்கறை காரணமாக அரசியல் தலைவர்கள் பங்கேற்கலாம், ஆட்சியாளர்கள் தலைமை தங்கலாம். ஆனால், அது அரசியல் கலப்பற்ற ஆய்வறிஞர்கள் தளமாக இயங்க வேண்டும். ஆய்வறிஞர்கள் மாநாடாக இருக்க வேண்டும் என்பதே உலகெங்கிலும் வாழும் ஆய்வறிஞர்கள் கருத்தாக உள்ளது.