சோழர் காலத் தமிழர்களின் தேவரடியார்களும் பிற்காலப் பொட்டுக்கட்டுதல் – தேவதாசி முறையும் ஒன்றா? கல்வெட்டுகளும் நீதிமன்றச் சான்றுகளும் கூறுவது என்ன?

-வளர்மெய்யறிவான் (எ) விசுவா விசுவநாத், ஆசிரியர் : தமிழ் ஊடகம்

தமிழக வரலாற்றில் பெரும் குழப்பத்திற்கு உள்ளாக்கப்பட்டுள்ள சொற்களில் ஒன்று ‘தேவரடியார்’ என்பதாகும்.

தமிழர் கோயில் மரபில் இறைவனுக்குத் தொண்டு செய்த பெண்களைக் குறிக்கும் தேவரடியார் என்ற சொல்லையும், பிற்காலத்தில் பெண்களைப் பொட்டுக்கட்டி அர்ப்பணிக்கும் பிற மொழியாளர்களில் சிலரிடம் இருந்த தேவதாசி முறையையும் ஒரே வரலாற்று அமைப்பு என்று நிறுவ சிலர் முயற்சி செய்கிறார்கள்.

இது தமிழ், தமிழர்களின் வரலாற்றைத் திட்டமிட்டுத் திரிப்பதும், தமிழர்களின் மீது அவதூறு பரப்புவதுமான செயல்.

சோழர் காலக் கல்வெட்டுகள் குறிப்பிடும் தேவரடியார் பெண்களின் சமூக நிலை என்ன? அவர்கள் ஆற்றிய பணிகள் என்ன? அவர்களுக்கிருந்த பொருளாதார உரிமைகள் எத்தகையவை?

ஆந்திரப் பகுதிகளில் காணப்படும் கலாவன்டுலு, போகம், சனி போன்ற சமூக மற்றும் தொழில்சார் அடையாளங்களுக்கும் தமிழகத்தின் தேவரடியார் மரபுக்கும் என்ன தொடர்பு?

இவற்றையெல்லாம் ஒரே சொல்லுக்குள் அடக்கிவிட்டால், வெவ்வேறு காலங்களில் உருவான சமூக அமைப்புகளுக்கிடையிலான முக்கியமான வேறுபாடுகள் மறைந்துவிடும்.

எனவே, இங்கு ஆராய வேண்டியது ஒரு சொல்லின் பொருள் மட்டுமல்ல; அந்தச் சொல்லுக்குப் பின்னால் இருக்கும் காலம், சமூகம், அதிகாரம், பெண்களின் உரிமைகள் ஆகியவற்றின் வரலாறாகும்.

1. சோழர் கல்வெட்டுகள் காட்டும் தேவரடியார் பெண்கள் யார்?

சோழர் காலத் தமிழகத்தில் கோயில்கள் வழிபாட்டு இடங்களாக மட்டுமின்றி, கலை, கல்வி, பொருளாதாரம், நில நிர்வாகம் ஆகியவற்றோடு தொடர்புடைய நிறுவனங்களாகவும் விளங்கின.

இத்தகைய கோயில் அமைப்புகளில் பெண்களும் பல்வேறு பணிகளை மேற்கொண்டிருந்தனர்.

கோயிலுக்குரிய பாடல்களைப் பாடுதல், இசை மற்றும் நடன நிகழ்வுகளில் பங்கேற்றல், திருவிழாக்களில் பணியாற்றுதல், விளக்கெரிக்கவும் வழிபாட்டிற்கும் நன்கொடைகள் அளித்தல் போன்ற செயல்பாடுகளில் பெண்கள் இடம்பெற்றதை கல்வெட்டுகள் காட்டுகின்றன.

அவர்களில் சிலர் கோயில்களுடன் தொடர்புடைய நிலம், பொருள், கொடைகள் மற்றும் உரிமைகளைக் கொண்டிருந்தனர்.

வரலாற்றாய்வாளர் லெஸ்லி சி. ஓர் எழுதிய Donors, Devotees, and Daughters of God: Temple Women in Medieval Tamilnadu என்ற ஆய்வு இங்கு மிக முக்கியமானது.

சோழர் காலத்துக்குரிய 820 கல்வெட்டுகளை ஆய்வுத் தொகுப்பாக எடுத்துக்கொண்ட அவர், அவற்றில் 304 கல்வெட்டுகள் கோயில் பெண்களை நேரடியாகக் குறிப்பிடுகின்றன என்று பதிவு செய்துள்ளார்.

இந்த 304 என்பது சோழர் காலத்தில் கிடைத்த அனைத்துத் தேவரடியார் கல்வெட்டுகளின் மொத்த எண்ணிக்கை அல்ல. ஓர் குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பு, காலவரம்பு மற்றும் ஆய்வு வரையறைகளுக்குள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சான்றுகளின் எண்ணிக்கை.

இந்த ஆய்வின் முக்கியத்துவம் எண்ணிக்கையில் மட்டுமில்லை. கோயில்ப் பெண்களை வெறும் கலை நிகழ்ச்சியாளர்களாகப் பார்க்காமல், நன்கொடையாளர்கள், வழிபாட்டுப் பணியாளர்கள், பொருளாதாரச் செயல்பாட்டாளர்கள் என்ற பல்வேறு நிலைகளில் ஆராய்வதில்தான் உள்ளது.

தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறையின் கல்வெட்டுச் சொல்லகராதியிலும் ‘தேவரடியார்’ என்பதற்கு கோயிலில் பணிபுரியும் பெண்டிர் என்ற பொருள் இடம்பெறுகிறது.

எனவே, சோழர் காலத்தில் தேவரடியார் என்று குறிப்பிடப்பட்ட ஒவ்வொரு பெண்ணையும் பிற்காலப் பாலியல் சுரண்டல் அமைப்பின் உறுப்பினராகக் கருதுவது நியாயமற்றது, மிக மிகத் தவறானது.

2. தஞ்சைப் பெரிய கோயில் காட்டும் வரலாறு

முதலாம் இராசராச சோழன் காலத் தஞ்சைப் பெரிய கோயில் கல்வெட்டுகள் கோயில் பணியமைப்பைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் முக்கியச் சான்றுகளாகும்.

அக்கல்வெட்டுகளில் கோயிலுடன் தொடர்புடைய 400 பெண்களின் பெயர்கள், அவர்களுடன் தொடர்புடைய ஊர்கள் மற்றும் பணியமைப்புகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

இது கோயில் கலைப்பணிகளுக்கென ஒரு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட நிர்வாகம் இருந்ததை உணர்த்துகிறது.

இங்கே எழும் முக்கியமான கேள்வி:

இறைப்பணிக்காகப் பெயர் பதிவு செய்யப்பட்ட பெண்களுக்கும், பிற்காலத்தில் பொட்டுக்கட்டி அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கும் இடையே ஒரேவிதமான சமூக, சட்ட, பாலியல் நிலை இருந்ததா?

இரண்டு காலங்களிலும் பெண்கள் கோயிலுடன் தொடர்புடையவர்களாக இருந்தார்கள் என்பதாலேயே அவர்களுடைய வாழ்க்கை முறைகளும் ஒன்றுதான் என்று முடிவெடுக்க முடியாது.

அதற்குக் கல்வெட்டுகளோடு சமூக வரலாற்று ஆவணங்கள், நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள், சட்டங்கள் ஆகியவற்றையும் ஒப்பிட வேண்டும்.

3. பொட்டுக்கட்டுதல்: வேறுபடுத்திப் பார்க்க வேண்டிய சடங்கு

‘பொட்டுக்கட்டுதல்’ என்பது பெண்ணைத் தெய்வத்திற்கோ கோயிலுக்கோ அர்ப்பணிக்கும் சடங்குகளுடன் தொடர்புடைய சொல்லாகப் பிற்காலச் சட்ட ஆவணங்களில் இடம்பெறுகிறது.

இந்தச் சடங்கின் மூலம் பெண்களின் திருமண உரிமை மறுக்கப்பட்டதா? அவர்கள் விருப்பத்திற்கு மாறாக ஒரு குறிப்பிட்ட வாழ்க்கை முறையில் கட்டுப்படுத்தப்பட்டார்களா? அவர்களுடைய உழைப்பும் உடலும் பிறருடைய அதிகாரத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்டனவா?

இவை அனைத்தும் முக்கியக் கேள்விகள்.

இதற்கான நேரடிச் சான்று 1947ஆம் ஆண்டின் Madras Devadasis (Prevention of Dedication) Act மற்றும் அதனை விளக்கும் நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளில் கிடைக்கிறது.

1950 பிப்ரவரி 23 அன்று வழங்கப்பட்ட Saride Narayana and Others வழக்குத் தீர்ப்பில், பெண்களை அர்ப்பணிக்கும் சடங்குகளில் பொட்டுக்கட்டு, கஜ்ஜே பூஜை, முத்ரி போன்ற பெயர்கள் சட்டத்தில் இடம்பெற்றிருப்பதை நீதிமன்றம் விவாதித்துள்ளது.

மேலும் ஆந்திர கலாவன்டுலு சமூகத்தைச் சார்ந்த பெண்களின் நடனம், இசை, திருமண உரிமை ஆகியவற்றைச் சுற்றிய பழக்கவழக்கங்களும் அத்தீர்ப்பில் பரிசீலிக்கப்பட்டன.

இதில் குறிப்பிடத்தக்கது, நீதிமன்றம் ஒரு பெண் நடனம் ஆடுகிறார் என்பதாலேயே அவர் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடுபவர் என்று தீர்மானிக்கவில்லை என்பதாகும்.

மாறாக, பெண்களின் கலைப்பணியை அவர்களுடைய திருமண உரிமை மறுப்புடனோ பாலியல் சுரண்டலுடனோ இணைத்த சமூக வழக்கங்களின் சட்டநிலையை ஆராய்ந்தது.

4. கலாவன்டுலு, போகம், சனி: ஆந்திரச் சட்டம் கூறுவது என்ன?

இந்த விவாதத்தில் மிகவும் முக்கியமான மற்றொரு ஆவணம் Andhra Pradesh Devadasis (Prohibition of Dedication) Act, 1988 ஆகும்.

இந்தச் சட்டத்தின் பிரிவு 3(2)-இல் பின்வரும் பெயர்கள் நேரடியாக இடம்பெறுகின்றன:

போகும், கலாவன்டுலா, சனி, நாகவசுலு, தேவதாசி, குர்மபுலு, பசவி, ஜோகிணி, பார்வதி

(Bogum, Kalavanthula, Sani, Nagavasulu, Devadasi, Kurmapulu, Basavi, Jogini, Parvathi.)

இந்தச் சமூகங்களுடன் தொடர்புடைய பெண்கள் இசை, நடனம் அல்லது ஊர்வலங்களில் பங்கேற்பதன் காரணமாகப் பாலியல் தொழில் வாழ்க்கையை ஏற்றுக்கொண்டவர்களாகக் கருதப்படுவதையும், திருமணம் செய்யத் தகுதியற்றவர்களாகக் கருதப்படுவதையும் சட்டம் செல்லாததாக அறிவிக்கிறது.

இது மிக முக்கியமான சட்டச் சான்று.

ஆனால் இதன் பொருளைத் தவறாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது.

இந்தப் பெயர்களில் குறிப்பிடப்பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்த அனைத்துப் பெண்களும் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபட்டவர்கள் என்று சட்டம் கூறவில்லை.

மாறாக, அத்தகைய அடையாளங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு பெண்களின் திருமண உரிமையையும் மனித உரிமையையும் மறுக்கும் பழக்கவழக்கங்களை ஒழிப்பதே சட்டத்தின் நோக்கம்.

அதனால் கலாவன்டுலு, போகம், சனி போன்ற பெயர்களை வரலாற்று ஆவணங்களில் காணும்போது அவற்றின் பிராந்திய, சமூக, தொழில்சார் பின்னணிகளைத் தனித்தனியாக ஆராய்வது அவசியம்.

5. தெலுங்கு மன்னர்கள் ஆட்சிக்குப் பிறகு தமிழகத்தில் என்ன மாற்றம் ஏற்பட்டது?

விசயநகரப் பேரரசின் செல்வாக்கு, நாயக்கர் ஆட்சிகள், தெலுங்கு பேசும் சமூகங்களின் இடப்பெயர்வு ஆகியவை தமிழகத்தின் அரசியல் மற்றும் பண்பாட்டு வரலாற்றில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களை ஏற்படுத்தின.

இசை, நடனம், கோயில் நிர்வாகம், அரண்மனை ஆதரவு, கலைஞர்களின் வாழ்வாதாரம் ஆகிய துறைகளிலும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன.

இந்தப் பின்னணியில் பிற்காலத் தமிழகக் கல்வெட்டுகளையும் பிற ஆவணங்களையும் சோழர் காலச் சான்றுகளுடன் ஒப்பிடுவது முக்கியமான ஆய்வாக அமையும்.

குறிப்பாக மூன்று கேள்விகளுக்குப் பதில் தேவை.

முதலாவது, சோழர் காலத் தேவரடியார் அமைப்பில் காணப்பட்ட பணிகள், உரிமைகள் மற்றும் சமூக அடையாளங்கள் பிற்காலத்திலும் அதே நிலையில் தொடர்ந்தனவா?

இரண்டாவது, தெலுங்கு ஆட்சிக் காலத்திலும் அதற்குப் பின்னரும் பெண்களை அர்ப்பணிக்கும் சடங்குகளில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் என்ன?

மூன்றாவது, பிற்காலத் தமிழகத்தில் பொட்டுக்கட்டுதல் மற்றும் தேவதாசி மரபுகள் எவ்வாறு வளர்ந்தன? அவை எந்தெந்த சமூகங்களிலும் பகுதிகளிலும் காணப்பட்டன?

இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் காண, குறிப்பிட்ட கல்வெட்டுகளின் ஆட்சியாண்டு, கல்வெட்டு எண், இடம், மூலவாசகம் ஆகியவற்றை அடையாளம் கண்டு ஒப்பிட்டு ஆராயவேண்டும்.

ஆட்சிமாற்றங்களால் ஏற்கெனவே இருந்த கோயில் பணியமைப்புகள் எவ்வாறு மாறின என்பதைக் கல்வெட்டு அடிப்படையில் ஆராய்வது அவசியம்.

6. தேவரடியாரும் தேவதாசியும்: இரண்டும் ஒன்றா?

‘தேவரடியார்’ என்ற தமிழ்ச் சொல்லுக்கும் ‘தேவதாசி’ என்ற வடமொழி சார்ந்த சொல்லுக்கும் இறைவனின் அடியார் அல்லது சேவகர் என்ற பொருள் தொடர்பு இருக்கிறது.

ஆனால் சொற்பொருள் ஒற்றுமை என்பது எல்லாக் காலங்களிலும் சமூக அமைப்பும் ஒன்றாக இருந்தது என்பதற்கான ஆதாரம் அல்ல.

ஒரு கல்வெட்டில் பெண் ஒருவர் தேவரடியார் என்று குறிப்பிடப்பட்டால், முதலில் அவர் வாழ்ந்த காலத்தையும் கோயிலையும் அவர் ஆற்றிய பணியையும் அறிய வேண்டும்.

அவர் நன்கொடை வழங்கியவரா? கோயிலில் பாடியவரா? நடனமாடியவரா? அவருக்குச் சொத்து அல்லது நில உரிமை இருந்ததா? அவரது குடும்பம், திருமணம், வாரிசுரிமை குறித்து சான்றுகள் உள்ளனவா?

இவற்றை ஆராயாமல் பிற்காலத் தேவதாசி முறையின் அனைத்துக் கூறுகளையும் அவர்மீது பொருத்துவது தவறான வரலாற்று அணுகுமுறையாகும்.

தமிழ் மூவேந்தர் அரசாட்சிகள் மறைந்த காலகட்டங்களிலும், அதற்குப் பிறகும் தமிழ்நாட்டில் பிறமொழி, பிறநாட்டு மன்னர்களின் ஆட்சிகள் அடுத்தடுத்து சுமார் 800 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இருந்துள்ளன. தமிழர் மன்னர்களின் அறம் சார்ந்த ஆட்சிமுறைக்குக்குப் பிறகு இங்கே வந்து பிற மொழி, பிற நாட்டு மன்னர்கள் - ஆட்சியாளர்கள் ஏற்கனவே இருந்த தமிழர் முறைகளை சிதைத்து, கொச்சைப் படுத்தியிருக்கிறார்கள் என்பதற்குப் பல சான்றுகள் உள்ளன.

எடுத்துக்காட்டாக, தமிழர்களின் கரகாட்டம் மிகச்சிறந்த ஒரு கண்ணியமான, மதிப்பு மிக்க கலை. அது பிற்காலத்தில் ஆபாச நடனம், இரட்டை அர்த்த வசனங்கள் - உடல் மொழி பேசும் நடனமாகத் திரிக்கப்பட்டது.

இதே அளவுகோல் தேவர் அடியார் எனும் சிவனடியார் போன்ற இறைவர் அடியார்களின் மதிப்பு மிக்க இறைச் சேவைகள், பிறமொழியாளர்கள் - பிற நாட்டு ஆட்சியாளர்களின் காலங்களில் ஊடுருவிய பொட்டுக்கட்டி - தேவதாசி முறையாக அதிகார மாற்றங்களால் இழி நிலையை அடைந்துள்ளன என்பதைப் பொருத்திப் பார்க்க வேண்டும்.

7. கலைப்பணியைப் பாலியல் சுரண்டலுடன் இணைத்தது யார்?

இந்தக் கேள்வியைத் தவிர்த்து தேவரடியார் வரலாற்றை முழுமையாக எழுத முடியாது.

ஒரு பெண் கோயிலில் பாடுவது, நடனமாடுவது அல்லது இறைப்பணி செய்வது அவரது கலை மற்றும் சமயச் செயல்பாடாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அந்தப் பெண்ணுக்குத் திருமண உரிமை மறுக்கப்படுவது, விருப்பத்திற்கு மாறாக அர்ப்பணிக்கப்படுவது, சமூகக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் பாலியல் சுரண்டலுக்கு ஆளாக்கப்படுவது முற்றிலும் வேறான பிரச்சினைகள்.

இவற்றை ஒன்றாகக் கருதுவதன் மூலம் கலைஞர்களின் வரலாற்றுக்கும் பெண்களின் உரிமைப் போராட்ட வரலாற்றுக்கும் அநீதி இழைக்கப்படுகிறது.

1947ஆம் ஆண்டின் சென்னை மாகாணச் சட்டமும் 1988ஆம் ஆண்டின் ஆந்திரச் சட்டமும் பெண்களை அர்ப்பணிக்கும் நடைமுறைகளால் ஏற்பட்ட உரிமை மறுப்புகளையும் சுரண்டலையும் தடுக்க உருவாக்கப்பட்டவை.

அந்தச் சட்டங்கள் பிற்காலச் சமூகப் பிரச்சினைகளைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன. ஆனால் அவற்றின் வரையறைகளை ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ஒவ்வொரு சோழர் கல்வெட்டுக்கும் அப்படியே பொருத்த முடியாது.

8. தமிழர் வரலாற்றை மீட்டெடுப்பது எப்படி?

தேவரடியார் வரலாற்றை மீட்டெடுப்பது என்பது எந்தச் சமூகத்தையும் உயர்த்திப் பேசுவதற்காகவோ, மற்றொரு சமூகத்தைக் குற்றவாளியாக்குவதற்காகவோ மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சியாக இருக்கக்கூடாது.

அது வரலாற்று உண்மையை மீட்டெடுக்கும் முயற்சியாக இருக்க வேண்டும்.

சோழர் காலத்தில் கோயில் பெண்கள் ஆற்றிய இறைப்பணிகள், அவர்களுடைய கலைத்திறன், நன்கொடைகள், பொருளாதார உரிமைகள் ஆகியவை உரிய இடத்தைப் பெற வேண்டும்.

அதேபோல பிற்காலத்தில் பெண்கள் எதிர்கொண்ட பொட்டுக்கட்டுதல், கட்டாய அர்ப்பணிப்பு, திருமண உரிமை மறுப்பு, பாலியல் சுரண்டல் ஆகியவற்றையும் மறைக்கக் கூடாது.

கோயில் பணியாற்றிய பெண்ணின் வரலாற்றையும் சுரண்டலுக்கு ஆளான பெண்ணின் வரலாற்றையும் தனித்தனியாகப் புரிந்துகொள்வதுதான் இருவருக்கும் நாம் செலுத்தும் வரலாற்று நீதி.

தமிழகத்தின் தேவரடியார் மரபு குறித்து சோழர் கல்வெட்டுகள் வழங்கும் தகவல்களையும், பிற்கால தேவதாசி முறைகள் குறித்து நீதிமன்றங்களும் சட்டங்களும் பதிவு செய்துள்ள தகவல்களையும் ஒரே வரலாற்றுக் கோட்டில் வைத்துப் படிக்க முடியாது.

அவற்றை காலவரிசைப்படி ஒப்பிட வேண்டும்.

304 கல்வெட்டுகளை உள்ளடக்கிய சோழர் காலக் கோயில் பெண்கள் குறித்த ஆய்வு, ஆந்திர நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள், தேவதாசி ஒழிப்புச் சட்டங்கள், நாயக்கர் காலத்திற்குப் பிந்தைய தமிழகக் கல்வெட்டுகள் ஆகியவற்றை இணைத்து ஆய்வு செய்தால்தான் மாற்றங்களின் முழுமையான வரலாறு வெளிப்படும்.

தமிழர்களின் தேவரடியார் மரபை அதன் கல்வெட்டுச் சான்றுகளுடன் புரிந்துகொள்வோம். பொட்டுக்கட்டுதல் உள்ளிட்ட பிற்காலச் சுரண்டல் முறைகளை அவற்றுக்குரிய சமூக வரலாற்றோடு ஆராய்வோம்.

பெண்களின் கலைப்பணியையும் இறைப்பணியையும் இழிவுபடுத்தாமல், பெண்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளையும் மறைக்காமல் எழுதப்படுவதுதான் பொறுப்பான வரலாறு.

ஆய்வுக் குறிப்பு :

இந்தக் கட்டுரைக்கான முக்கிய ஆதாரங்கள் லெஸ்லி சி. ஓர் எழுதிய Donors, Devotees, and Daughters of God, 1950ஆம் ஆண்டு Saride Narayana வழக்குத் தீர்ப்பு, Madras Devadasis (Prevention of Dedication) Act, 1947 மற்றும் Andhra Pradesh Devadasis (Prohibition of Dedication) Act, 1988 ஆகியவை.