தமிழ்நாடு தமிழருக்கே” முழக்கம் பிறந்தது எப்படி? 1938 இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின் வரலாறு

— கதிர்நிலவன்

“தமிழ்நாடு தமிழருக்கே” என்ற முழக்கம் தமிழ்நாட்டின் அரசியல் வரலாற்றில் வெறும் உணர்ச்சிகரமான சொற்றொடர் அல்ல. மொழி, நிலம், அரசியல் அதிகாரம், தமிழர் தேசிய அடையாளம் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்த ஒரு வரலாற்று முழக்கமாக அது உருவெடுத்தது.

அந்த முழக்கத்தின் பின்னால் 1930களின் கட்டாய இந்தித் திணிப்பு எதிர்ப்புப் போராட்டமும், தமிழறிஞர்களின் எழுச்சியும், மொழிவழித் தன்னாட்சிக்கான சிந்தனையும் இருந்தன.

அந்த வரலாற்றின் முக்கியமான நாள் — 11 செப்டம்பர் 1938.

கட்டாய இந்தி ஏற்படுத்திய எதிர்ப்பு

1937ஆம் ஆண்டு சென்னை மாகாணத்தில் இராஜாஜி தலைமையிலான அரசு அமைந்ததைத் தொடர்ந்து பள்ளிகளில் இந்தியைக் கட்டாயப் பாடமாக்கும் நடவடிக்கை முன்னெடுக்கப்பட்டது.

10 ஆகஸ்ட் 1937 அன்று கட்டாய இந்திப் பாடத்திட்டம் குறித்த அறிவிப்பு வெளியானதைத் தொடர்ந்து தமிழகத்தின் பல பகுதிகளில் எதிர்ப்புக் குரல்கள் எழுந்தன.

இந்த எதிர்ப்பின் ஆரம்பகட்டத்தில் தமிழறிஞர்களும் தமிழ்ச் சங்கங்களும் முக்கியப் பங்காற்றினர்.

தஞ்சை மாவட்டத்தின் கரந்தை தமிழ்ச்சங்கம், திருவையாறு செந்தமிழ்க் கழகம் உள்ளிட்ட அமைப்புகள் இந்தித் திணிப்புக்கு எதிராகப் பேரணிகளையும் பொதுக்கூட்டங்களையும் நடத்தின.

27 ஆகஸ்ட் 1937 அன்று கரந்தை தமிழ்ச்சங்கம் சார்பில் தமிழவேள் உமாமகேசுவரனார் தலைமையில் கட்டாய இந்தி எதிர்ப்புக் கூட்டம் நடைபெற்றது.

அதன் தொடர்ச்சியாக 5 செப்டம்பர் 1937 அன்று சென்னையில் நடைபெற்ற கூட்டத்தில் நாவலர் சோமசுந்தர பாரதியார், அண்ணாதுரை உள்ளிட்டோர் பங்கேற்றுப் பேசினர்.

இதனால் இந்தி எதிர்ப்பு என்பது ஒரு மொழிப் பாடத்திட்டத்தை எதிர்க்கும் போராட்டமாக மட்டும் இல்லாமல், படிப்படியாக தமிழ்மொழி உரிமைக்கான பெரும் இயக்கமாக வளர ஆரம்பித்தது.

இந்தி எதிர்ப்பு வாரியம்

1938 மே 28 அன்று திருச்சியில் முக்கிய ஆலோசனைக் கூட்டம் நடைபெற்றது.

இந்தியைக் கட்டாயப் பாடமாக்கிய பள்ளிகள் அமைந்திருந்த ஊர்களுக்குச் சென்று மக்களிடையே விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவதற்காக இந்தி எதிர்ப்பு வாரியம் உருவாக்கப்பட்டது.

அதன் தலைவராக நாவலர் சோமசுந்தர பாரதியார், செயலாளராக கி.ஆ.பெ. விசுவநாதம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்.

த.வே. உமாமகேசுவரனார், ஊ.பு. செளந்தரபாண்டியனார், பெரியார் ஈ.வெ. ராமசாமி, கே.எம். பாலசுப்பிரமணியம் உள்ளிட்டோரும் இதில் இடம்பெற்றனர்.

இதன் மூலம் தமிழறிஞர்களின் மொழியியல் எதிர்ப்பு ஒரு திட்டமிட்ட மக்கள் இயக்கமாக மாறியது.

திருச்சியிலிருந்து சென்னை நோக்கி “தமிழர் பெரும்படை”

இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்ட வரலாற்றின் குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வுகளில் ஒன்று தமிழர் பெரும்படை நடைப்பயணம்.

1938 ஆகஸ்ட் 1 அன்று திருச்சியிலிருந்து சென்னை நோக்கி இந்த நடைப்பயணம் தொடங்கப்பட்டது.

ஊர் ஊராகச் சென்று இந்தித் திணிப்புக்கு எதிரான கருத்துகளை மக்களிடம் எடுத்துச் சென்ற அந்தப் பயணம், சென்னையை அடைந்தபோது ஒரு பெரிய அரசியல் நிகழ்வாக உருவெடுத்திருந்தது.

அதன் நிறைவாக சென்னை திருவல்லிக்கேணி கடற்கரையில் மிகப்பெரிய பொதுக்கூட்டம் நடைபெற்றது.

அந்தக் கூட்டத்திற்குத் தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் முன்னோடியான மறைமலையடிகள் தலைமை வகித்தார்.

மறைமலையடிகளும் இந்தித் திணிப்பு எதிர்ப்பும்

மறைமலையடிகளின் இந்தி எதிர்ப்பு நிலைப்பாடு இந்த ஒரே கூட்டத்தோடு தொடங்கியதல்ல.

1937 அக்டோபர் 4 அன்று சென்னை கோகலே மன்றத்தில் நடைபெற்ற கூட்டத்திற்கும், 1938 ஜூன் 3 அன்று கோடம்பாக்கத்தில் நடைபெற்ற இந்தி ஒழிப்பு மாநாட்டிற்கும் அவர் தலைமை வகித்ததாக வரலாற்றுக் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன.

இந்தப் போராட்டங்களின் வழியாக ஒரு முக்கியமான அரசியல் கேள்வி உருவானது.

தமிழ்மொழியைப் பாதுகாப்பது மட்டும் போதுமா?

தமிழர்களுக்கான அரசியல் அதிகாரமும் தேவைதானே?

இந்தக் கேள்விதான் மொழிப் போராட்டத்தைத் தமிழர் அரசியல் உரிமை குறித்த விவாதமாக மாற்றியது.

“தமிழ்நாடு தமிழருக்கே!”

சென்னை மாகாணத்தை மொழிவழி அடிப்படையில் மறுசீரமைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை வலுப்பெற்றிருந்த காலம் அது.

அந்தச் சூழலில்தான் சென்னைக் கடற்கரையில் நடைபெற்ற இந்தி எதிர்ப்புப் பொதுக்கூட்டத்தில்,

“தமிழ்நாடு தமிழருக்கே”

என்ற முழக்கம் அரசியல் முக்கியத்துவத்துடன் முன்வைக்கப்பட்டது.

இந்த முழக்கத்தை மறைமலையடிகள் முன்மொழிந்ததாக நெடுஞ்செழியன் தனது “தி.மு.க. வரலாறு” நூலில் பதிவு செய்திருப்பதாகக் கட்டுரையாசிரியர் மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

அந்த நூலில் இடம்பெற்றுள்ளதாக வழங்கப்பட்டுள்ள பதிவு மேலும் முக்கியமான செய்தியைச் சொல்கிறது.

1937ஆம் ஆண்டு தொடங்கிய இந்தி எதிர்ப்பு இயக்கம் தமிழர்களிடையே மொழிப்பற்றை மட்டும் வளர்க்கவில்லை; தமிழரின் வரலாறு, இலக்கியம், பண்பாடு, அரசியல் உரிமை ஆகியவை குறித்த சிந்தனையையும் வளர்த்தது என்று நெடுஞ்செழியன் விளக்குகிறார்.

அதன் விளைவாக 1938ஆம் ஆண்டு சென்னைக் கடற்கரையில் நடைபெற்ற பெரும் இந்தி எதிர்ப்புக் கூட்டத்தில்,

“தமிழ்நாடு தமிழருக்கே ஆக வேண்டும்”

என்ற தீர்மானத்தை மறைமலையடிகள் முன்மொழிந்ததாகவும், பெரியார் ஈ.வெ.ராமசாமி மற்றும் சோமசுந்தர பாரதியார் உள்ளிட்டோர் அதனை ஆதரித்துப் பேசியதாகவும் அந்த நூல் குறிப்பிடுகிறது.

மொழிப் போராட்டம் தமிழ்த்தேசிய அரசியலாக மாறிய தருணம்

இந்த வரலாற்றில் கவனிக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான அம்சம் இதுதான்.

கட்டாய இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின் ஆரம்பகட்டத்தை தமிழறிஞர்கள், தமிழ்ச் சங்கங்கள், மொழிப்பற்றாளர்கள் உள்ளிட்ட பல்வேறு தரப்பினர் முன்னெடுத்தனர்.

ஆனால் போராட்டம் வளர வளர அது வெறும் “இந்தி வேண்டாம்” என்ற கோரிக்கையைத் தாண்டியது.

+ தமிழ் வேண்டும்.

+ தமிழருக்கான உரிமை வேண்டும்.

+ தமிழர் வாழும் நிலத்தின் அரசியல் அதிகாரம் குறித்தும் பேச வேண்டும்.

என்ற சிந்தனையாக விரிவடைந்தது.

அந்த மாற்றத்தின் அடையாளங்களில் ஒன்றாகவே “தமிழ்நாடு தமிழருக்கே” என்ற முழக்கத்தைப் பார்க்க முடிகிறது.

“திராவிட நாடு திராவிடருக்கே” என்ற முழக்கம்

பின்னர் தமிழக அரசியலில் திராவிட இயக்கத்தின் செல்வாக்கு அதிகரித்தபோது “திராவிட நாடு திராவிடருக்கே” என்ற முழக்கம் முக்கிய இடத்தைப் பெற்றது.

இதனால் “தமிழ்நாடு தமிழருக்கே” என்ற தமிழர் தேசிய அடையாளத்தை முன்னிறுத்திய அரசியல் கருத்துக்கும், பரந்த “திராவிட நாடு” அரசியல் கருத்துக்கும் இடையே கருத்தியல் வேறுபாடுகள் உருவாகின.

பின்னர் இந்தியாவில் மொழிவழி மாநில மறுசீரமைப்பு நிகழ்ந்தது. அதன்பின் தனித் திராவிட நாடு கோரிக்கையும் அரசியல் மாற்றங்களுக்கு உட்பட்டு படிப்படியாகக் கைவிடப்பட்டது.

ஆனால் தமிழ்மொழி, தமிழர் அடையாளம், தமிழ்நாட்டின் அரசியல்–பொருளாதார உரிமைகள் குறித்த விவாதம் மட்டும் முடிவுக்கு வரவில்லை.

1938 எழுப்பிய கேள்வி இன்றும் இருக்கிறதா?

1938இல் “தமிழ்நாடு தமிழருக்கே” என்ற முழக்கம் எழுந்த அரசியல் சூழலும் இன்றைய தமிழ்நாடும் ஒன்றல்ல.

இந்திய அரசமைப்பு, குடியுரிமை, மாநிலங்களுக்கு இடையிலான மக்கள் இயக்கம், தொழில் மற்றும் வர்த்தகம் ஆகியவை இன்று வேறுபட்ட சட்ட–பொருளாதார அமைப்பில் இயங்குகின்றன.

எனினும் தமிழ்நாட்டின் நிலம், இயற்கை வளங்கள், வேலைவாய்ப்பு, தொழில் வாய்ப்புகள், மொழி உரிமை, பண்பாட்டு அடையாளம் மற்றும் மாநிலத்தின் அரசியல் அதிகாரம் யாருடைய நலனை முதன்மைப்படுத்த வேண்டும் என்ற கேள்வி தமிழ்த்தேசிய அரசியலில் தொடர்ந்து விவாதிக்கப்படுகிறது.

அந்தக் கேள்வியை எந்த மொழி அல்லது இனத்தைச் சேர்ந்த மக்களுக்கு எதிரான வெறுப்பாக மாற்றாமல், தமிழ்நாட்டின் வளங்களில் இங்கு வாழும் மக்களின் உரிமை, தமிழ்மொழியின் முதன்மை மற்றும் மாநிலத்தின் ஜனநாயக அதிகாரம் என்ற அடிப்படையில் அணுகுவதே இன்றைய அரசியல் சூழலில் பொருத்தமானதாக இருக்கும்.

ஒரு முழக்கத்தின் 88 ஆண்டுகள்!

1938 செப்டம்பர் 11 முதல் 2026 செப்டம்பர் 11 வரை 88 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன.

ஆனால் அந்தக் காலத்தின் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் எழுப்பிய பல கேள்விகள் வெவ்வேறு வடிவங்களில் இன்றும் அரசியல் விவாதங்களில் இருக்கின்றன.

இந்தி எதிர்ப்பு என்பது ஒரு பாடத்திட்டத்திற்கு எதிரான போராட்டமாகத் தொடங்கி, மொழி உரிமை இயக்கமாக வளர்ந்து, அதன் வழியாக தமிழர் அரசியல் அடையாளம் குறித்த விவாதத்தையும் உருவாக்கியது.

அதனால்,

“தமிழ்நாடு தமிழருக்கே”

என்பதை ஒரு முழக்கத்தின் வரலாறாக மட்டும் படிக்க முடியாது.

1930களின் மொழிப் போராட்டம் எவ்வாறு தமிழர் அரசியல் அடையாளம் குறித்த விவாதமாக வளர்ந்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு வரலாற்றுச் சாளரமாகவும் அதைப் பார்க்க வேண்டும்.